Cywilizacja, w której obecnie przyszło nam żyć, zapędziła się w ślepy zaułek. Ewidentnie środek ciężkości jej funkcjonowania został przesunięty w kierunku niepohamowanego generowania zysku, z jednej strony, oraz bezdusznego wykorzystywania pozycji jednych grup społecznych dla dominacji nad innymi. Normy etyczne i moralne stały się przeszkodą, którą należy odsunąć na dalszy plan. W tym wszystkim życie, jako niegdyś wartość nadrzędna, zostało sprowadzone do poziomu towaru, który można kupić i sprzedać. Nie mająca granic eksploatacja środowiska czyni nasze otoczenie coraz mniej przyjaznym. Znaczące organizacje, których formalnym celem jest ochrona natury, z nielicznymi wyjątkami, wykonują działania pozorne, tak naprawdę obliczone na realizację partykularnych interesów. Obecna tzw. konwencjonalna medycyna w znacznym stopniu również wpisuje się w ten schemat. Dlatego też powinniśmy sami zdobywać wiedzę budując jednocześnie świadomość innych, w celu ochrony tak otoczenia, w którym żyjemy, jak i nas samych. Dbanie o zdrowie, jest w tej kwestii działaniem fundamentalnym, gdyż tylko na zdrowym i świadomym, w szerokim tego słowa znaczeniu, społeczeństwie można zacząć przywracać światu harmonię. Podstawą naszego zdrowia jest sprawny system immunologiczny, który niestety u wielu ludzi ze względu na uwarunkowania cywilizacyjne jest w stanie wymagającym podjęcia radykalnych działań w kierunku jego regeneracji. Odbudowa układu odpornościowego może być prowadzona na wielu polach takich, jak miedzy innymi: właściwa aktywność fizyczna połączona z przebywaniem, chociaż czasowym, w czystym środowisku, właściwa dieta, suplementacja minerałami i witaminami poprawa energetyki organizmu, medytacje, dźwięk grających mis tybetańskich, życie w przyjaznym otoczeniu, minimalizacja sytuacji stresowych, terapia np. w komorze normobarycznej i wiele innych. Wszystkie wyżej wymienione metody przynoszą namacalne efekty. Jednakże rozpocząć należy od regeneracji układu immunologicznego na polu fizycznym, przeprowadzonej za pomocą substancji pochodzenia naturalnego.

Rośliny wspierające odbudowę układu immunologicznego

Wiele badań opublikowanych na przestrzeni ostatnich kilkunastu lat dowodzi, że ponad 80 % komórek układu immunologicznego usytuowanych jest w naszych jelitach. Dlatego też regenerację tego układu powinniśmy zaczynać od odbudowy właściwej flory bakteryjnej. Niestety jest ona bardzo często dewastowana przez styl życia W znacznym stopniu przyczynia się do tego niewłaściwa dieta obejmująca między innymi produkty wysoko przetworzone, w których składzie powszechnie znajdujemy wszelkiego rodzaju konserwanty spulchniacze, antybiotyki substancje przeciwgrzybiczne. Poza tym do niszczenia naszej flory czynnie przyczyniają się między innymi środki farmaceutyczne – przeciwbólowe, tłumiące objawy infekcji. I wiele innych elementów z takich jak: zanieczyszczone środowisko, kosmetyki, czy stres.

Kiszonki i ich rola we wspomaganiu układu immunologicznego

W zbiorze substancji pochodzenia naturalnego, którymi możemy skutecznie wspomóc odbudowę naszego organizmu, w tym również systemu immunologicznego zasadniczą role odgrywają elementy pochodzenia roślinnego. Możemy tu wymienić tak same rośliny, jak i przetwory z nich wykonane. Wśród przetworów znacząca rolę, tak w codziennym odżywianiu, jaki działaniach terapeutycznych ukierunkowanych w stronę układu odpornościowego, mają kiszonki.

Kiszenie od bardzo dawna stanowi jedną z najbardziej popularnych metod konserwowania żywności. Wynikiem tej metody jest rozkład cukrów prostych na kwas mlekowy. Tenże kwas mlekowy tworzy w naszych jelitach doskonałe środowisko do rozwoju sprzyjających nam bakterii jelitowych. Poza tym kwas mlekowy aktywnie przyczynia się do usprawnienia procesu trawienia, jak również przyswajania substancji odżywczych. Kwas mlekowy również bierze udział w syntezie witaminy K oraz z grupy B. Poza kwasem mlekowym produkty kiszone są zbiorem dobroczynnych dla nas bakterii. Między innymi bakteriocyny, skutecznie eliminującej drobnoustroje chorobotwórcze. Żaden produkt farmaceutyczny nie jest probiotykiem porównywalnym w swojej skuteczności do kiszonek. W kiszonkach znajdziemy również bardzo dużo błonnika pokarmowego oraz wielu minerałów i witamin, w zależności z jakiej rośliny dana kiszonka została zrobiona. Jednakże większość kiszonek zawiera znaczne ilości witaminy C, która w procesie kiszenia ulega stabilizacji i nie ulega rozpadowi. Podobnemu procesowi ulega również witamina A. Poza tym w produktach kiszonych możemy znaleźć witamin z gruby B, E, A K1, K2 , PP (niacyny) oraz takie minerały, jak np. wapń, magnez, potas, fosfor. Wszystkie z wyżej wymienionych witamin, to silne przeciwutleniacze, stąd też spożywanie kiszonek przyczynia się do zapobiegania występowaniu chorób nowotworowych oraz przedwczesnemu starzeniu się organizmu. W procesie kiszenia powstaje również pewien neuroprzekaźnik zwany acetylochoiną. Wspomaga ona przekazywanie impulsów nerwowych oraz poprawia perystaltykę jelit i obniża ciśnienie krwi. Należy pamiętać, iż najwięcej korzyści przyniosą nam kiszonki wykonywane w sposób tradycyjny, nie wspomagane żadnymi czynnikami chemicznymi.

Kiszonki można wykonywać z bardzo wielu różnych roślin, w zależności od tego, jakiego efektu smakowego czy terapeutycznego oczekujemy. Do Najpopularniejszych z nich zaliczmy:

• Kapusta biała (Brasicca oleracea L) Kiszona kapusta jest produktem doskonale wspierającym regenerację i prace układu immunologicznego. Bakterie mlekowe z szeregu Laktobacillus są doskonały probiotykiem przyczyniającym się do regeneracji układu odpornościowego. Regulują równowagę flory bakteryjnej. Stanowią gardę zabezpieczająca przed przenikaniem patogenów. Ponadto kapusta kiszona wykazuje działania przeciwzapalne, wspomaga układ krążenia, stanowi czynnik prewencji przeciwnowotworowej, zwiększa perystaltykę jelit, a zawarta w niej luteina i zeoksantyna wpływają terapeutycznie na funkcjonowanie wzroku.
• Ogórki kiszone podobnie, jak kapusta biała, przyczyniają się do regeneracji układu odpornościowego poprzez zapewnianie równowagi flory bakteryjnej, tak w jelitach jak i pozostałych elementach układu pokarmowego. Dokonywane jest to poprzez oddziaływanie probiotycznych bakterii mlekowych. Ponadto bakterie te posiadają zdolności antyoksydacyjne. Dokonywane jest to między innymi poprzez glutation, kwas foliowy, jak i maślan.
• Buraki czerwone – kiszone buraki czerwone stają się na powrót popularnym elementem codziennej diety, jak i doceniane są ich walory wspomagające różnego rodzaju terapie, w tym odbudowę systemu odpornościowego. Można je stosować zarówno w postaci stałej, jak i bardzo cennego soku. Podobnie jak wyżej zaprezentowane produkty skutecznie wzmacniają funkcjonowanie systemu immunologicznego poprzez budowę właściwej flory bakteryjnej w jelitach. Ponadto przyczyniają się do opóźniania procesów nowotworowych i miażdżycowych za sprawą, wyprodukowanym w procesie fermentacji izotiocyjanianom. Są to aktywne biologiczne związki posiadające właściwości antykancerogenne, co oznacza, że między innymi zwalczają geny rakowe, jak i geny odpowiedzialnym za powstawanie guzków. Ze względu na bogactwo mikroelementów i witamin produkty z kiszonych buraków znajduję bardzo szerokie zastosowanie terapeutyczne między innymi: pomagają zwalczać anemię, regulują przemianą materii, wspomagają pracę nerek i wątroby przyczyniając się jednocześnie do oczyszczania organizmu z toksyn, obniżają poziom cholesterolu LDL, niwelują skutki kuracji antybiotykowej, zwiększają kondycję i witalność organizmu, i wiele innych.
• Poza wyżej wymienionymi roślinami, kiszonki mające zbliżone właściwości regeneracyjne można robić z wielu innych produktów roślinnych między innymi, botwiny, bobu, rewelacyjnego czosnku, kalafiora, fasoli, kiełki brokuła, kiełki pora, pieczarki i wiele innych, z których każdy ma nieocenione właściwości prozdrowotne.

Inne rośliny wspomagające odbudowę systemu immunologiczneg

• Aloes (Aloe arborescens) – roślina ta jest jest bardzo bogata substancję nazywaną aloektyna. Zawarta jest ona w śluzie znajdującym się w liściach rośliny. Poza tym znajdziemy tam również antranoidy, kwasy organiczne, wiele witamin rozpuszczalnych w wodzie, jak i minerały między innymi cynk, magnez i miedź.. Wzmianki o właściwościach terapeutycznych aloesu pochodzą już ze starożytnego Rzymu i Grecji. Substancje pochodząc z aloesu wykazują bardzo szerokie działania prozdrowotne. Dzięki związkom o właściwościach biostymulatorów preparaty z aloesu skutecznie uruchamiają mechanizmy systemu autoimmunologicznego, Ponadto charakteryzują się działaniem bakteriobójczym, przeciwbólowym i przeciwzapalnym. Wyciąg z rośliny wykazuje również właściwości regenerujące tak całego organizmu, jak i np. skóry. Sok wyciśnięty z liści rośliny służy jako materiał do produkcji preparatów medycznych, między innymi o działaniu immunostymulującym, których dziadaniem jest regeneracja i pobudzanie układu imunologicznego, takich jak np. wino aloesowe. Zwiększające odporność organizmu między innymi na infekcje górnych dróg oddechowych. Ponadto preparaty z aloesu mają wiele innych wszechstronnych zastosowań w terapeutyce. Między innymi w okulistyce, chorobie wrzodowej, zwalczaniu nerwic, w środkach przeczyszczających, w dermatologii. Świeże zmiażdżone liście aloesu świetnie sprawdzają się w leczeniu oparzeń i trudno gojących się ran.

• Jeżówka purpurowa (Echinacea purpurea) – Jest rośliną wieloletnią dorastającą do wysokości od 60cm do 180 cm. Roślina posiada okazałe kwiaty w formie dużych koszyczków.

Liście górne siedzące dorastające do około 20 cm. Jako surowiec zielarski wykorzystuje

się zarówno ziele rośliny, jak i jej korzeń. Roślina w stanie naturalnym występuje w Ameryce

Północnej, Europie i Azji.W Polsce roślinę można spotkać w suchych lasach i na

piaszczystych brzegach wód. Zasób występujący w stanie naturalny nie jest wystarczający,

stąd też jeżówka jest uprawiana.

Roślina jest bogata w składniki aktywne, takie jak pochodne kwasu kawowego, flawonoidy,

polisacharydy, śladowe ilości olejków, poliacetyleny, aliloaminy oraz sole mineralne.

Roślina od setek lat była używana w terapii skutków ukąszeń, trudno gojących się ran.

Do Europy dotarła na przełomie XIX i XX wieku.

Przez kilkadziesiąt ostatnich lat zyskała popularność jako roślina skutecznie zwalczająca

bakterie , wirusy i grzyby. Jeżówka zawiera również substancje czynne, które z powodzeniem

stymulują układ odpornościowy. W ten sposób tak samo ziele jak i preparaty z jego

udziałem aktywnie przyczyniają się usprawnienia pracy układu immunologicznego i tym

samym zwiększenia odporności organizmu. Preparaty z jeżówki purpurowej można

przygotowywać w formie roztworów wodnych, alkoholowych, czy np. stabilizowanego soku

wyciskanego ze świeżych roślin. Ziele może być stosowanie zewnętrznie na trudno

gojące się rany egzemy, czy łuszczycy oraz wewnętrznie poza stymulowanie układu

odpornościowego, w schorzeniach górnych dróg oddechowych, kaszlu i stanach grypowych.

Czosnek ( Alium sativum )

• Jest to powszechnie znana roślina. Pod powierzchnią ziemi wytwarza bulwę złożoną. Cebula nazywana jest główką. Główka składa się z kilku cebulek, potocznie zwanych ząbkami. Z główki wyrasta łodyga wraz z pochwiastymi liśćmi. Długie ostro zakończone liście przybyszowe okalają łodygę. Na szczycie łodygi wyrastają kwiaty w formie baldachu. Terapeutyczne walory czosnku znane były już w starożytnym Egipcie Helladzie i Rzymie. Czosnek jest doskonałym elementem uzupełniającym działanie układu odpornościowego jego spektrum skutecznego oddziaływania jest bardzo szerokie. Skutecznie likwiduje wirusy, jest bakteriobójczy, ma działanie żółciopędne i przeciwmiażdżycowe, Działanie bakteriobójcze czosnku jest silniejsze od np. samej penicyliny, jak i wszystkich produktów w których występuje. Olejki eteryczne znajdujące się w czosnku zwane fitocydami zawierają między innymi zawierają siarkę. Olejki te z bardzo dużą skutecznością w zwalczaniu drobnoustrojów. Ponadto, czosnek ma działanie napotne, obniża poziom cholesterolu HDL oraz przyczynia się do redukcji ciśnienie krwi. Niezwykle ważnym faktem potwierdzonym badaniami jest to, że czosnek pomimo tak intensywnych działań bakteriobójczych nie niszczy naturalnej flory bakteryjnej. Co niestety ma miejsce przy stosowaniu antybiotyków farmaceutycznych. Sprawia to, że bez problemu może być podawany osobom w każdym wieku, jako środek profilaktyczny. Czosnek można stosować również zewnętrznie. Przyczynia się do odkażania i gojenia ran oraz stanów zapalnych skóry, w przypadku ropnego zapalenia gardła, migdałów i dziąseł, Potrafi skutecznie zwalczać gronkowca złocistego. Ponadto znajduje zastosowanie przy żylakach odbytu, grzybicy pochwy i wielu innych schorzeniach. Czosnek można podawać na wiele rożnych sposobów. Bardzo popularne są roztwory alkoholowe z czosnkiem, napar, Miazga do użytku zewnętrznego, czy do spożycia bezpośredniego oraz jako dodatek do wielu potraf sałatek i kiszonek. Jako ciekawostkę można dodać, że w starej tradycji ezoterycznej uważany jest jako element odstraszający złe energie.

Czarny bez (Sambukus nigra)

• Czarny bez przybiera formę silnie rozrastającego się krzewu, lub niewysokiego drzewa . Jako surowiec zielarski. Wykorzystywanych jest wiele elementów roślin takich jak :kwiaty, owoce kora i korzenie. Najpopularniejsze są jednak kwiaty i owoce. Kwiaty są zbierane w maju i czerwcu, owoce zaś owoce jesieniom. Roślina występuje powszechnie na terenie Europy, Azji Ameryce i Afryce Północnej. Czarny bez charakteryzuje się sinymi działaniami immonomodulującymi, czyli pobudzającymi układ odpornościowy. Badania wykazały, że ekstrakty z bzu czarnego mają intensywny wpływ na produkcję cytokin, zwiększają ją od 1,2 aż do 6,3 razy. Cytokiny to rodzaj białek wydzielanych przez leukocyty. Rola jaką pełnią w organizmie jest niezwykle rozległa, między innymi: inicjują stany zapalne, stymulują odpowiedź immunologiczną, uczestniczą w krwiotworzeniu. Ponad to uczestniczą w ochronie przed wirusami jak i działają stymulująco na leukocyty, które aktywniej przemieszczają się do źródła stanu zapalnego i wpływają na gojenie się ran. Jak widać Czarny bez ma nieocenione działanie profilaktyczne stymulujące układ immunologiczny. Ponad to kwiaty czarnego bzu zawierają znaczne flawonoidów takich jak np. rutozyd, pochodne kemferolu i kwercetyny, kwasy fenolowe. Jaki i spore ilości kwasów organicznych, olejki, garbniki, słusz, sterole i sole mineralne. W owocach natomiast znajdziemy glikozydy, cukry, pektyny, witaminę B, C i P, prowitaminę A oraz sole mineralne. Tradycja stosowania kwiatu czarnego bzu w terapeutyce ma bardzo stare korzenie. Stosowany był jako lek napotny, przeciwgorączkowy oraz przy infekcjach jamy ustnej i gardła do ich płukania. Zewnętrzne kwiat rośliny można stosować przy wrzodach i egzemach. Działają one również moczopędnie, uszczelniają ściany naczyń włosowatych, jednocześnie zwiększając ich elastyczność. Owoce rośliny powszechnie są stosowane w chorobach objawiających się gorączką, infekcjach górnych dróg oddechowych i stanach grypowych.

Imbir lekarski (Zingiber officianale)

• Imbir w naturze dorasta do wysokości około 1 m. wytwarza poziome bulwiaste korzenie ( kłącza), z których wyrastają czcionowe pędy na łodygach, których znajdują się liście lancetowate. Jako produkt zielarski wykorzystywane są kłącza imbiru. Roślina pochodzi z południowo – wschodniej Azji. Uprawiana jest na terenach charakteryzujących się gorącym klimatem takich jak Indie, Chiny , Jamajka, Brazylia, Zachodnia Afryka i Australia. Jest to roślina powszechnie stosowana jako przyprawa do potraw, oraz roślina lecznicza. Imbir ze względu na to, że zmniejsza lepkość krwi, zapobiega tworzeniu się zakrzepów, wpływa na podniesienie się stężenia cholesterolu LDL. Ponad to wpływa korzystnie na prace serca, poprawia witalność. Stąd też jest bardzo przydatny w stanach przemęczenia zarówno fizycznego jak i psychicznego. Zmniejszanie lepkości krwi skutkuje również jej łatwiejszym docieraniem do poszczególnych komórek, a co za tym idzie ich dotlenieniem. Co ma bardzo istotny wpływ na prace systemu immunologicznego. Korznie rośliny zawierają wiele witamin i mikroelementów takich jak witaminy C, B1, B2, E, A i K1, minerały: wapń, fosfor, żelazo i potas. Działanie przeciwzapalne, przeciwwirusowe, przeciwbakteryjne imbir zawdzięcza cennym olejkom eterycznym i żywicom takim, jak gingerol i zinferon. Spożywanie imbiru zapobiegawczo skutecznie wspiera układ odpornościowy w tworzeniu bariery eliminującej niepożądane bakterie, drobnoustroje i wirusy. Ponadto imbir działa wykrztuśnie, przeciwbólowo, hamuje skurcze oskrzeli. Ze względu na swoje właściwości rozgrzewające skutecznie działa napotnie, a co za tym idzie pomaga w pozbywaniu się toksyn wychodzących z organizmu razem z potem. Na dalekim wschodzie uważany jest jako jedna ze świętach roślin.

Nagietek (Calendula officinalis)

Nagietek jest jednoroczną rośliną z rodziny astrowatych. Na tereny Polski został przeniesiony ze strefy śródziemnomorskiej. Jest popularną rośliną ozdobną, ale jednocześnie bardzo wszechstronną produktem zielarskim.. Kwiaty nagietka zawierają bardzo szeroką paletę substancji czynnych takich jak saponiny triterpenowe, sterole, karonoteidy ( szczególnie dużo w płatkach kwiatów) flawonoidy, kumeryny, oraz olejki eteryczne. Ponad to możemy w roślinie znaleźć związki śluzowe, kwasy organiczne, gorycze, żywice, witaminą C i wiele soli mineralnych takich jak np. magnez. Nagietek lekarski to jedna z najwszechstronniejszych roślin wykorzystywanych w terapeutyce. Ma bardzo szerokie spektrum oddziaływania na organizm. Zawarte w nim polisacharydy przejawiają poważne działanie immunostymulujące. Powodujące wspomaganie i uaktywnianie systemu odpornościowego. Saponiny natomiast działają przeciwstresowo, ograniczając np. stany depresyjne, jednocześnie uodparniając na czynniki stresogenne oddziaływające na psychikę. Nagietek stymuluje usuwanie zbędnych produktów przemiany materii poprzez pobudzanie do pracy wątroby i zwiększenie ilości wydalanego moczu. Nagietek, inne produkty, w których skład wchodzi, mają również cenione działanie przeciwzapalne, bakteriobójcze i grzybobójcze. Zawarte w roślinie karotenoidy i triterpenom, przyspieszają gojenie się ran, A stosowany wewnętrznie oddziałuje ochronnie na błony śluzowe przewodu pokarmowego. Można dotrzeć do informacji, że w określonych okolicznościach nagietek wykazuje również działania przeciwnowotworowe. Kwiat nagietka jest składnikiem wielu mieszanek ziołowych . Poza tym można z niego wykonywać napary i odwary celem użytku zewnętrznego, jak i dla wykonywania zewnętrznych okładów. Przetwory z nagietka można spotkać również w postaci różnego rodzaju maści i smarowideł oraz jako roztwór alkoholowy w formie nalewki.

Dzika róża (Rosa canina)

• Dzika róża rośnie w formie krzewu o silnych kolcach znajdujących się łukowato wygiętych pędach. Kwitnie na przełomie maja i czerwca, owoce natomiast dojrzewają we wrześniu i październiku. Owoc stanowi ciemnoczerwoną lub koralową, owalną, lekko wydłużoną szypułkę. Surowcem zielarskim jest owoc i płatki kwiatów. Owoc zawiera on przede wszystkim znaczne ilości witaminy C. Poza tym możemy tam znaleźć karotenoidy, flawonoidy, garbniki, kwasy organiczne, cukry oraz witaminy takie jak B1 i B2, E, K1 oraz olejek eteryczny roślinny, między innymi zawiera geraniol, cytronelol, i nerol. Działanie terapeutyczne owoców dzikiej róży znane jest o tysięcy lat. Pisali o niej między innymi Hipokrates, Teofrast i Dioskurdes. Roślina ze względu na zawartość dużej ilości naturalnej witaminy C jest uważana za doskonały stymulant układu immunologicznego człowieka. Oraz roślinę ogólnie wzmacniającą organizm Poza tym w medycynie ludowej tak sam owoc jak i wykonane z niego przetwory stosowane są przy nadciśnieniu tętniczym, chorobach serca i wątroby. Płatki kwiatów natomiast znalazły zastosowanie przy niestrawności, bólach gardła. Jako okłady płatki można stosować przy chorobach skóry oraz na rany. Przyswajalność zawartej w owocach róży witaminy C jest wielokrotnie większa od witamin syntetycznych, tym samym jest skuteczność również przewyższa wyrób przemysłowy. Poza wyżej wymienionymi owoce dzikiej róży charakteryzują się również działaniem przeciw skurczowym, moczopędnym i żółciopędnym. Owoc dzikiej róży może być stosowany w wielu różnych formach. Odwar stosuje się jako lek ściągający i przeciwzapalny. Olejek z płatków róży ma działanie stymulujące na wiele funkcji organizmu, znalazł zastosowanie w przemyśle kosmetycznym. Sam owoc można spotkać w składzie wielu mieszanek ziołowych. Poza tym popularne są odwary i napary z owoców rośliny, rożnego rodzaju nalewki, gdzie róża jest jednym ze składników lub występuje samodzielnie, wino z dzikiej róży, a nawet dżemy stanowiące niezastąpione nadzienie do pączków.

Żeń-szeń ( Panax ginseng)

• Żeń – szeń jest rośliną wytwarzająca dość umięśniony korzeń palowy, z którego wyrasta skromnie rozgałęziona elastyczna łodyga dorastająca do wysokości około 70 cm. Z łodygi wyrastają liście długoogonkowe. Na końcu łodygi wyrasta pęt kwiatowy. Podstawowym surowcem zielarskim jest korzeń rośliny, ale samo ziele również zawiera wiele wartościowych substancji. Tak w korzeniu, jak i zielu można znaleźć od 0,5 do12 % saponin triterpenowych, poz tym ginsenozyd R0, olejki eteryczne, alkohole, i wiele innych substancji. Badania potwierdzają, ze to właśnie gonsenozydy stanowią zasadniczy składnik warunkujący właściwości lecznicze rośliny. Najwięcej znajduje się ich w drobnych odrostach od korzenia głównego. Na dalekim wschodzie żeńszeń uważany jest za jedną ze świętych roślin, podobnie jak wyżej wymieniony imbir. Roślina ta ze względu na swoje właściwości zostawała wielokrotnie poddawana różnorakim badaniom między innymi dotyczącym oddziaływania na układ immunologiczny. Z badań tych wynikało, że podawanie żeń szenia diametralnie zwiększało poziom wytwarzania przez system odpornościowy przeciwciał ukierunkowanych na różne wirusy. Potwierdza to, że jest on skutecznym stymulantem układu immunologicznego. Przez co doskonale sprawdza się jako zioło spożywane zapobiegawczo. Korzeń żeńszenia jest ziołem znanym we wschodniej medycynie od co najmniej kilku tysięcy lat. Poza stymulowaniem układu odpornościowego stwierdzono, że roślina poprawia szeroko pojętą kondycję psychofizyczną organizmu. Ponadto wyciąg z korzenia obniża poziom cholesterolu HDL, obniża poziom cukru we krwi, ma działanie przeciw wrzodowe, hamuje rozwój niektórych nowotworów. Ma również korzystny wpływ na układ krążenia stymulując przy tym pracę serca. Powiększa tzw. zdolności przystosowawcze organizmu do zmiennych warunków, zarówno na polu fizycznym, jak i psychicznym uwarunkowanym stresem. Na podstawie badań, w których wzięli udział sportowcy odnotowano, że roślina przyczynia się do podniesienia sprawności organizmu oraz przeciwdziała zmęczeniu między innymi na skutek ograniczania produkcji kwasu mlekowego. Preparaty, których składnikiem jest żeńszeń zalecane są osobom poddającym się np. ciężkiej pracy fizycznej jak i starszym.

Tarczyca bajkalska ( Scutellaria bajcalensis Georg )

• Jest to roślina dorastająca do wysokości około 25 cm – 60 cm. Roślina posiada korzeń palowy, z którego wyrastają czasami mniej czasami bardziej intensywne korzenie boczne. Z korzenia głównego wyrasta krótki klacze którego wykształcają się proste lancetowate liście. Tarczyca bajkalska jest ziołem znanym od wieków. Powszechnie była i jest nadal wykorzystywana w Chinach, Mongolii i Rosji. Stopniowo w ostatnich latach zdobywa również dużą popularność w Europie. Na terenie Polski można odnaleźć coraz więcej zazwyczaj drobnych plantatorów. Jej działanie obejmuje szerokie spektrum Aktywnie przyczynia się do regeneracji całego organizmu, a w tym układu immunologicznego również. Likwiduje stany zapalne, działa uspokajająco, wykorzystywana jest do zwalczania chorób nowotworowych, jest silnym antyoksydantem, Przyczynia się do wydłużenia okresu życia komórki. Należy tu wspomnieć o fragmentach naszego DNA zwanych telomerami, pokrótce mówiąc odpowiadają one za możliwość i krotność podziału komórki. Każda z naszych komórek ma określoną ilość cykli – podziału. Komórka będzie się dzieliła dopóki przypisany jej telomer będzie funkcjonował. Pewne flawonoidy nazywane ogólnie bajkaliną – jest ich w tym zielu około 40 , mają zdolność wpływania na telomery wydłużając ich życie, tym samym przyczyniają się do zwiększenie ilości cyklów podziału komórki. Przez co wydłużają jej życie. Przyjmuje się że używając tarczycy bajkalskiej lub wyciągu z niej – bajkaliny, można średnio wydłużyć czas życia komórki o oko 1-0% do 25 %. Ma to fundamentalne znaczenie dla procesów regeneracyjnych zachodzących w organizmie. Na rynku obecne są preparaty zawierające bajkalinę. Jednak można z rośliny samodzielnie wykonywać np. napary czy odwary. Najwyższe stężenie bajkaliny znajduje się w korzeniu rośliny, a dokładnie w drobnych jego odrostach. W związku z tym,że sama tarczyca jest roślina schładzająca, w medycynie chińskiej określana jako Yin. Dla zrównoważenia energetycznego należy dodać element rozgrzewający. Może nim być np. starty korzeń imbiru, a zimą dodatkowo goździki. Po zagotowaniu i odstawieniu dla polepszenia walorów smakowych można dodać miód. Z uwagi na działanie uspokajające tarczycy, taki wywar lepiej jest spożywać wieczorem przed snem.

Konopie siewne (Cannabis sativa)

• Konopie od setek lat towarzyszą człowiekowi. Zawsze były wykorzystywane na wielu polach. Robiono przy ich użyciu materiały budowlane, papier, szyto tkaniny na ubrania, worki , czy żagle z nasion natomiast produkowany jest olej wykorzystywany tak do celów spożywczych, jak i technicznych. Na terenie Polski przed rokiem 1939 konopie były powszechnie, a ich uprawy zajmowały ponad 30 tys hektarów. Po wojnie za czasów PRL uprawa tej rośliny była równie popularna. Obszar zasiewów wynosił ponad 20 tys hektarów. Od bardzo dawna konopie wykorzystywane były w medycynie ludowej. Ich właściwości na tym gruncie są niezwykle szerokie. Sprawia to niespotykany w innych roślinach skład w szczególności zawartość terpenów, flawonoidów, alkaloidów, ale przede wszystkim całego zakresu kanaboidów. Przeprowadzone na przestrzeni ostatnich 50 lat badania dowiodły, że konopie, a w szczególności zawarte w nim CBD, jest w stanie zwalczyć stany zapalne będące konsekwencją większości chorób. Skutecznie oddziały wuje przeciwbólowo, przeciwwymiotnie, łagodzi choroby natury psychiatrycznej, spowalnia procesy starzenia się organizmu. Zażywanie CBD przyczynia się do wygaszania chorób nowotworowych. Działa również antydepresyjnie i przeciwdrgawkowo. Przez wiele lat uważano , że CBD z uwagi na silne działanie przeciwzapalne wygasza niektóre aspekty działania systemu immunologicznego. Jednak Badania przeprowadzone w ostatnich latach, których wyniki zostały opublikowane na łamach Cannabis and Cannabinoid research w 2020 r. stwierdziły, że CBD jest wyraźnym czynnikiem stymulującym układ odpornościowy. Badania na ten temat rozpoczęto stosunkowo późno, gdyż do niedawna głównym punktem zainteresowania badaczy było THC.
• Dokładniej rzecz ujmując w organizmie człowieka znajduję się tzw. receptory kannabinoidowe, które są częścią odkrytego w roku 1964 układu kannaibidowego. Jednym z zadań tego ukłądu jest utrzymywanie organizmu w stanie równowagi .Wymienione wyżej receptory, to CB1 I CB2. Mają one wyznaczone rożne funkcje.. Receptor CB2 został niedawno odkryty w komórkach układu immunologicznego. To właśnie za pośrednictwem tych receptorów zażywając CBD można stymulować układ odpornościowy. Działanie dobrze funkcjonującego układu immunologicznego polega, jak wiemy, na szeroko pojętej ochronie organizmu przed różnymi czynnikami. Jednak jeżeli okład odpornościowy zaczyna działać wadliwie możemy mieć do czynienia z chorobami autoimunologicznymi, albo przeciwnie ze spadkiem odporności. Z przeprowadzonych badań wynika, że CBD oddziaływając na CB2 potrafi równoważyć funkcjonowanie układu odpornościowego dostosowując je do aktualnie występujących potrzeb. Na dzień dzisiejszy nie udało do końca określić mechanizmów odpowiadających za te procesy, dowiedziono jednak że mają one miejsce i dają namacalne rezultaty. Zważywszy na powyższe fakty można stwierdzić, że CBD w razie potrzeby może stymulować układ immunologiczny do większej aktywności lub ukierunkować go na wyciszenie niekorzystnych stymulantów pochodzących z innych części organizmu.

Zakończenie

W powyższym opracowanie zostało pokazane tylko kilka przykładowych roślin, które bezpośrednio lub pośrednio po ich przetworzeniu mają wpływ na odbudowę i funkcjonowanie systemu immunologicznego człowieka. Nie zostało tu ujętych wiele wartościowych przedstawicieli świata roślin, mających równie skuteczny wpływ na działanie układu odpornościowego takich jak np. pokrzywa, lipa, czystek, kurkuma czy mniszek lekarski, jak i wiele wiele innych . Otaczająca nas natura jest pełna rożnego rodzaju składników, z których każdy ma ściśle określoną rolę do spełnienia. Rośliny w tym zbiorze dostarczają tak nam, jak i innym istotom, to czego potrzebujemy do życia Parafrazując cytat z poprzedniej epoki, żywią nas i leczą. Dla tego tez powinniśmy dołożyć wszelkich starań, aby im to odwzajemnić. Możemy to robić poprzez przeciwstawianie się, bardzo mocno obecnie praktykowanym działaniom w postaci bezwzględnej eksploatacji wszystkich zasobów natury w tym świata roślin, którego w naszym otoczeniu jest coraz uboższy. Jako jednostki możemy tego dokonywać w obrębie naszego domu czy podwórka.. Ale kiedy po zbudowaniu świadomości u innych zaczniemy łączyć siły podwórko, to może nabrać zupełnie innych rozmiarów.

Artykuł Rośliny wspierające regenerację układu odpornościowego pochodzi z serwisu TERAPIAZNATURY.

Wstęp

Otaczający nasz świat ,w którym obecnie funkcjonujemy, zabrnął w ślepy zaułek. Ewidentnie punkt ciężkości jego funkcjonowania został przesunięty w stronę generowania wszelkimi możliwymi sposobami zysku bez względu na okoliczności i dobro innych. Z drugiej strony, bezrefleksyjne wykorzystywanie pozycji jednych grup społecznych dla dominacji nad innymi stało się standardem postępowania. Normy etyczne i moralne rysują się obecnie, jako przeszkody, które należy umieścić za kurtyną zapomnienia. Na tle tego wszystkiego życie, jako niegdyś wartość nadrzędna, zostało sprowadzone do poziomu towaru, który można odebrać, kupić czy sprzedać. Nie mająca jakichkolwiek granic eksploatacja środowiska czyni nasze otoczenie coraz mniej przyjaznym. Powszechnie znane organizacje, których formalnym celem jest ochrona natury, z nielicznymi wyjątkami, wykonują działania pozorne, tak naprawdę obliczone na realizację partykularnych interesów ukierunkowanych na pozyskiwanie korzyści .

Tzw. konwencjonalna medycyna obecnie w znacznym stopniu również wpisuje się w ten schemat, Można by wysnuć tezę, że jej głównym zadaniem jest generowanie zysków, a nie rzeczywista pomoc potrzebującym.

Dlatego też nadszedł czas, aby na powrót zacząć zdobywać wiedzę, starając się jednocześnie pomagać innym jeszcze nie do końca otwartym na rzeczywiste postrzelanie otaczających nas realiów. Tylko w ten sposób możemy na powrót przywrócić wartość życiu chronić otoczenie, w którym żyjemy, jak i nas samych.

Dbanie o zdrowie, jest w tej kwestii działaniem fundamentalnym, gdyż tylko na zdrowym i świadomym, w szerokim tego słowa znaczeniu, społeczeństwie można zacząć przywracać światu harmonię.

Harmonia ta powinna przekładać się na każdą dziedzinę otaczającej nas przyrody (ze staropolskiego przyroda, to coś, co jest przy Rodzie). Jej sztandarowym przykładem powinna być synergia wszystkich elementów składających się na naturę, w tym człowieka, który jest jej elementem. Dlatego też, jak zostało wspomniane na początku, powinniśmy cofnąć się do przepastnych zasobów wiedzy naszych przodków, w której to natura odgrywała pierwszoplanową rolę. Przykładem takiej wiedzy jest medycyna ludowa, ze stanowiącym jej nierozerwalny element ziołolecznictwem. Ziołolecznictwo daje nam wiedzę na temat szeroko pojętych właściwości roślin leczniczych, ich pozyskiwania, uprawy przechowywania czy przygotowywania.

W niniejszej pracy, jako sztandarowy przykład rośliny mającej nieocenione właściwości lecznicze, jale również jak możemy doszukać się w starych przekazach – magiczne jest czarny bez.

Czarny bez

(Sambrukus nigra L) – tak brzmi nazwa rośliny będącej podmiotem niniejszego opracowania w języku łacińskim. W literaturze można spotkać się również z innymi określeniami dla pospolitego czernego bzu, a mianowicie: bez lekarski, brzowina, hyćka, czy holunder.

Fizycznie czarny bez to bardzo intensywnie rozrastający się krzew, dorastający nawet do dziesięciu metrów. Nierzadko można go spotkać również w formie niezbyt wysokiego drzewa. Roślina emituje intensywny specyficzny zapach. Zielony kolor jest charakterystyczny dla młodych gałązek, starsze natomiast pokryte są szarą lub brunatną korą zazwyczaj podłużnie spękaną. Ciemnozielone liście bzu są stosunkowo duże rozłożone w porządku naprzemianległym. Ich kształt jest zazwyczaj eliptyczny, często wydłużony. Roślina zakwita w maju i czerwcu drobnymi biało różowymi kwiatami, które tworzą na wierzchołkach pędów płaskie baldachokształtne kwiatostany. Zapach kwiatów jest intensywny, niezbyt przyjemny. Owoce czarnego bzu, to jagody o zabarwieniu czarnym lub czarno-fioletowym. Są one obficie obdarzone czerwonym sokiem. Dojrzewają pomiędzy sierpniem, a wrześniem.

Roślinę powszechnie można spotkać praktycznie na terenie całej Europy i środkowo zachodniej Azji. Na terenie naszego kraju występuje często, jako roślina dziko rosnąca w szczególności na skrajach lasów, pól, w rowach, nieużytkach, miejscach po zgruzowanej zabudowie, często w pobliżu ludzkich siedlisk, ale również jako roślina ozdobna i dla celów leczniczych w parkach i ogrodach. W stanie naturalnym za jego rozsiewanie odpowiedzialne są ptaki przenosząc owoce rośliny.

Czarny bez preferuje gleby żyzne, bogate w azot i fosfor. Stąd też często występuje w pobliżu siedlisk ludzkich.

Czarny bez – roślina magiczna

Jak wskazują najnowsze badania genetyczne, jestestwo naszych przodków na terenach zajmowanych przez nas sięga co najmniej dziesięciu tysięcy siedmiuset lat. Na przestrzeni tego okresu sukcesywnie zdobywano wiedzę na temat praw rządzących naturą oraz możliwości synergicznego wspierania się jej zasobami. Tak stopniowo rozwijała się wiedza na temat szerokiego spektrum wykorzystania między innymi rożnych roślin zaowocowało dzisiejszym ziołolecznictwem. W nauce tej niepośrednią rolą zajmuje brzowina.

Czarny bez był ceniony przez naszych przodków od wielu stuleci. Szanowano go zarówno za właściwości lecznicze, jak i te wychodzące poza sferą oddziaływań fizycznych.

Nasi przodkowie uważali go za święte drzewo, przypisując mu wiele możliwości wychodzących poza to, co dzisiaj możemy nazwać walorami leczniczymi. Można tu wymienić np. zdolność pośrednictwa w komunikacji pomiędzy światem żywych i tymi, którzy już od nas odeszli. Inaczej mówiąc bez zawsze był uważany za tak zwaną oś świata, łączącą świat podziemny ze słonecznym. Próbowano to zmienić, kiedy chrześcijaństwo powoli wypierało stare obrzędy. Wtedy to głównie za pośrednictwem przedstawicieli kościoła rozpowszechniano informację, że w gałęziach bzu mieszka diabeł, na drzewie tym powiesił się Judasz, a czarownice wykorzystują go do uprawiania czarnej magii. Jednak tradycji i starych wierzeń nie udało się skutecznie wykorzenić. Drzewo to zawsze było obdarzone wielkim szacunkiem. Przy okazji różnych świąt było obdarowywane np. chlebem , mlekiem, czy piwem. Zachodnie plemiona słowiańskie z uwagi na to, że roślina często rosła w pobliży osad ludzkich nadały mu nazwę „holunder”. Nazwa ta miała odniesienie do personifikacji energii odpowiedzialnej za opiekę nad ogniskiem domowym, ludźmi i roślinami określanej jako bogini Holda. Słowianie często wykorzystywali drewno pozyskane z rośliny do budowy różnych instrumentów muzycznych. Z przekazów wynika, że najlepszym materiałem do tego celu był pień lub konar w który uprzednio uderzył piorun. Instrument taki miał wydobywać z siebie doskonały dźwięk przepełniony walorami tak słuchowymi jak i magicznymi.

Czarny bez również dla plemion celtyckich był rośliną świętą. Nadano mu symbolikę rośliny odzwierciedlającej nieskończoność życia, co można zaobserwować w kalendarzach druidów, gdzie czarny bez był władcą trzynastego ostatniego miesiąca w roku, symbolizującego śmierć czyli zakończanie cyklu w konsekwencji, którego następowały narodziny rozumiane jako kolejne odrodzenie i tym samym początek nowego cyklu życia.

W przekazach pochodzących z szesnastego i siedemnastego wieku można zapoznać się z informacją o prawnych zakazach ścinania i wyrywania czarnego bzu. Uważano, że jego korzenie stanowią schronienie dla ducha – węża będącego strażnikiem bram do świata podziemnego.

Innym opisywanym w podaniach strażnikiem rośliny był „Bajstruk” lub „Diduch”. Siedzący w gęstwinie jego gałęzi starzec raczej skromnego wzrostu charakteryzujący się dużą głową, długimi włosami i bujną brodą . Jego jedynym zadaniem było pilnowanie, aby nikt bez pozwolenia nie zakłócał spokoju rośliny. Jak wierzono rozgniewanie go mogło skończyć się tragicznie. Każdy, kto bez pozwolenia ośmielił się uszkodzić w ten czy inny sposób roślinie miał właśnie z nim do czynienia, co mogło skończyć się w najlepszym razie złamaniem czy uschnięciem ręki, która tego dokonała, a w najgorszym śmiercią winowajcy. Stąd tez nikt świadomy zagrożenia nie odważyłby się uszkodzić rośliny czy, co gorsza palić drewna pochodzącego z bzu. Obawiano się, iż może to doprowadzić do uwolnienie się w procesie spalania wszystkich przejętych przez krzew chorób, wypuszczenia ich, a w najgorszym przypadku przejęcie przez własne ciało.

Wyjątek od tej reguły stanowiły tylko wdowy i sieroty, które w uzasadnionych przypadkach mogły ściąć roślinę

Na śląsku panowało przekonanie, że przed odłamaniem młodego zielonego pędu bzu należy roślinę prosić o wybaczenie. Gałązki te były używane do praktykowania różnych zabiegów między innymi: pozbycie się gorączki było realizowane poprzez wetknięcie uprzednio urwanej gałązki do ziemi. Przy czym miało się to odbywać w całkowitej ciszy i skupieniu. Ból zęba był łagodzony poprzez żucie cienkiego pędu, po czym należało go umieścić na ścianie domu i wypowiedzieć odpowiednie zaklęcie. Jako panaceum na reumatyzm miało służyć noszenie cienkiego pędu w kieszeni.

Niegdyś bardzo mocnym było przekonanie, że gałązka czarnego bzu zawieszona nad drzwiami wejściowymi do domu i oknami zapewni jego mieszkańcom skuteczne zabezpieczenie przed działaniem złych mocy. Natomiast roślina posadzona w ogrodzie będzie chroniła całe obejście tak przed uderzeniem pioruna jak i atakiem z wykorzystaniem różnych sił nadprzyrodzonych jak np. rzucaniem uroków, złego poniżenia czy klątwy. Ponad to roślina rosnąca przy domu miała dopomóc jego mieszkańcom w zorganizowaniu życia obfitującego w pomyślność, dostatek i zdrowie.

Gałązki czarnego bzu lub przedmioty z niego wykonane były również wykorzystywane jako amulety np. podczas zaślubin młodej pary, gdzie taki gadżet miał jej przynieść szczęście na całe wspólne życie, jak i zabezpieczać przed pokusa zdrady małżeńskiej. Kobieta brzemienna natomiast całując krzew lub drzewo rośliny miała zagwarantować swojemu nie narodzonemu jeszcze potomkowi szczęśliwe życie.

Krzew czarnego bzy według starych przekazów był również obdarzony darem mocy wróżebnej. Podwójne kwitnienie rośliny na jesień mogło zwiastować śmierć osoby powszechnie znanej i lubianej, a schnięcie rośliny na wiosnę – niedostatek wody w danym roku/

Zabiegi medyczne wykonywane przez Naszych przodków z wykorzystaniem czarnego bzu miały raczej charakter obrzędów, w których należało przestrzegać wielu zasad. I tak np.

• mężczyźni mający problemy z erekcją, wini oddawać mocz przez rurkę wykonaną z wydrążonej gałązki czarnego bzu,

• jako materiał zielarski do leczenia epilepsji mogły być wykorzystywane pędy pozyskane pomiędzy dniem wniebowstąpienia, a dniem narodzin Matki Boskiej ,

• kwiaty rośliny wykorzystywane do zrobienia naparu na przeziębienie powinny być zrywane tylko o północy w Święto Kupały,

• leczenie chorego było duże skuteczniejsze, jeżeli każdego dnia przez jakiś czas odpoczywał on pod krzewem czarnego bzu,

• spożycie w Święto Kupały liści rośliny zapieczonych w ciście miało dać odporność na wszelakie choroby, aż do następnego przesilenia letniego,

• dziecko chorujące na suchoty, matka winna przynieść pod krzew mocno rozkwitniętego czarnego bzu, sama zaś wracając do domu wykonywała trzykrotnie obrót wokół własnej osi pionowej wymawiając w tym czasie modlitwę. Poruszając się do domu nie mogła przemówić do nikogo napotkanego po drodze. Po wykonaniu tej ceremonii matka zabierała dziecka na powrót do domu. Inną wersją tego zabiegu jest pozostawienie chorego dziecka o północy na godzinę pod krzewem bzu bez, obecności innych osób,

• skuteczną metodą na pozbycie się gorączki było uderzanie chorego gałązka czarnego bzu po twarzy. Przy czym na gałązce powinny znajdować się jeszcze wilgotne od rosy kwiaty,

• osoby , którym doskwierał artretyzm powinny trzy razy dziennie przechodzić pod gałęzią rośliny wypowiadając odpowiednią sekwencję słowną,

• leczenie trudno gojących się ran, można było przyspieszyć poprzez zanurzenie w nich świeżych pędów bzu,

• osoba cierpiąca na suchoty siadała z pojemnikiem, w którym znajdowała się wrząca woda. W tym samym czasie, ktoś inny obchodząc krzew po trzykroć dookoła tyle samo razy zadając pytanie: Co gotujesz? Chory winien odpowiedzieć: Stare części młodego ciała.

• do krzewu bzu można było podejść z dowolna przypadłością i odpowiednimi słowami zwrócić się do niego, aby ją od nas zabrał. Np. „Święty bzie weź moje bolenie pod swoje zdrowe korzenie” lub „Święty bzie ja ciebie bronię od ognia palenia, a ty mnie chroń od zębów bolenia”

• po wykąpaniu chorego dziecka wodę z kąpieli należało wylać pod krzew bzu rosnący przy domu lub w ogrodzie. Duch żyjący w korzeniach rośliny powinien złą energię powodująca chorobę przejąc z wylanej wody, a dziecko powrócić do zdrowia.

• Gałązki z kwiatami czarnego bzu ustawione w pomieszczeniu przeznaczonym do spania chronią przed koszmarami

Istnieje również wiele nazwijmy to poza medycznych praktyk związanych z tą rośliną, możemy tutaj wymienić takie jak np.:

• jak zostało zaznaczone powyżej czerny bez to magiczna roślina i nie należy jej wycinać, palić czy w inny sposób niszczyć. Jeżeli zaistnieje prawdziwa potrzeba-to można pozyskać fragmenty rośliny, ale jedynie za jej pozwoleniem,

• pod krzakiem dzikiego bzu mieszka zły duch i dlatego nie należy go w żadnym razie wyrywać, gdyż może to skutkować uwolnieniem złej energii

• błąkające się dusze nie mogące znaleźć drogi do krainy umarłych nierzadko przebywają pod krzewem bzu,

• jak zostało zaznaczone w tekście w żadnym razie nie należy palić bzu, gdyż nigdy nie wiadomo ile chorób zostało przez roślinę przejętych, a spalenie krzewu grozi ich uwolnieniem,

• kijem bzowym nie można uderzyć krowy, gdyż może to grozić jej chorobą,

• kwiat bzu mający więcej niż cztery listki przynosi szczęście,

• w przypadku, kiedy w ogrodzie lub przy domu krzew bzu zasiał się samoistnie, należy o niego ze wszech miar dbać, ponieważ dla domostwa i zamieszkałych tam ludzi zwiastuje to szczęście i pomyślność, gdyż krzew sam ich wybrał,

• W noc Kupały dziewczęta w celu dowiedzenia się czy w danym roku wyjdą za mąż, rzucały gałązki bzu na strzechy. Jeżeli gałązka zatrzymała i nie spadła, dawało to dobrą wróżbę, jeśli natomiast spadłą to trzeba będzie jeszcze poczekać.

• Jak zostało wspomniane w powyższym tekście czarny bez od niepamiętnych czasów był rośliną kojarzoną ze światem podziemnym. Miało to między innymi odzwierciedlenie w tym, że gałązką bzu pobierano miarę zmarłego w celu wykonania trumny. Wodę po umyciu zmarłego wylewano pod krzak bzu. Miało to na celu ochronę pozostałych żyjących członków rodziny od nagłej śmierci. Do karawanu czy wozu wiozącego zmarłego na cmentarz używana jako bicza do poganiania koni gałęzi z krzewu bzu.

• bzem obsadzano miejsca o dużym potencjale energetycznym oraz te, które wymagały zabezpieczenia przed piorunami

• Panny otrzymywały w posagu między innymi dwa krzewy bzu jeden sadziły przy nowym domu, a drugi przy stodole

• używanie wszelkich przedmiotów, czy instrumentów muzycznych wykonanych z drewna bzu pozyskanego bez odpowiedniego przyzwolenia groziła każdej osobie używającej takich przedmiotów różnymi konsekwencjami np. sczernieniem i pomarszczeniem twarzy.

• osoba o nie czystym sumieniu i złych intencjach odpoczywająca pod krzewem bzu mogła zostać przeniesiona do świata podziemnego

• przebywanie w cieniu czarnego bzu zwiększało pole ochronne dla wszystkich istot zyjących

• wierzono, że wypowiadając życzenie przechodząc obok czarnego bzu dawało pewności jego rychłego spełnienia się

• flet wykonany z drewna bzu mógł posłużyć do wywoływania duchów pod warunkiem, że został zrobiony o północy w miejscu oddalonym od ludzkich siedzib

• z czarnego bzu podobno cały czas wykonuje się czarodziejskie różdżki posiadające możliwości ukierunkowywania i koncentrowania energii

• kobieta, która w danym roku nie chce zajść w ciąże powinna stanąć naprzeciwko kwitnącego krzewu czarnego bzu i wypowiedzieć pewną regułkę: Czarny bzie czarny bzie ja za ciebie będę kwitła, a ty za mnie noś. Wielkie ci dzięki za to.

Jak widzimy ogromne bogactwo zwyczajów, ceremonii, związanych z czarnym bzem świadczy, że był on obdarzony wielkim szacunkiem i pokorom. Uważano go za świętom roślinę o wielkiej mocy leżącej na rożnych poziomach. Z jednej strony mogącej pomóc uwolnić się od wielu dolegliwości natury fizycznej, z drugiej potrafiącej skuteczne zabezpieczyć dom i jego mieszkańców przed zagrożeniami natury tak fizycznej jak i magicznej.

Czarny bez współcześnie

.

Fundament współczesnej medycyny Hipokrates wywar z korzeni z czarnego bzu używał do leczenia obrzęków, natomiast sok z owoców stosował jako środek moczopędny. Również obecnie bogactwo składników oraz bardzo szerokie spektrum możliwości leczniczych sprawiło, iż trudno jest sobie wyobrazić współczesne ziołolecznictwo bez tej rośliny.

Praktycznie wszystkie części rośliny możemy wykorzystać jako surowiec zielarski.Najbardziej znane są oczywiście kwiaty (Sambuci flox) oraz owoce (Sambuci fructus). Mniej popularna jest kora przede wszystkim z korzenia (sambuci cortex), korzenie (Sambuci Radix). Nie można zapominać równeż o liściach rośliny (Sambuci folium)

Kwiaty

Pozyskiwanie

Powinniśmy je zbierać w maju i czerwcu, kiedy jeszcze nie wszystkie kwiaty są całkowicie rozwinięte. Zbiór należy wykonywać w dni pogodne, najlepiej jak mówi stara wiedza podczas pełni, w godzinach po południowych, kiedy rosa już zostanie wysuszona. Zbiór mokrych kwiatów skutkować będzie ich ciemnieniem. Pozyskiwanie kwiatów musi się charakteryzować dużą delikatnością tak aby nie strząsnąć pyłku. Najlepiej obcinać całe baldachy. Podczas zbioru należy pamiętać aby pozyskiwać tylko cześć kwiatów, gdyż w przeciwnym razi zostanie zakłócony dalszy rozwój rośliny. Kwiaty znajdujące się już w pełni kwitnieniu, kiedy można zauważyć opadanie płatków już nie nadają się do zbioru, gdyż taki surowiec zielarski charakteryzuje się niskimi właściwościami leczniczymi. Zebrane baldachy powinny być ułożone luźno w przewiewnych koszach. Ie można dopuścić aby tak podczas składowania jak i transportu kwiaty były zgniecione.

Suszeniu podlegają całe kwiatostany. Można do tego wykorzystać sprzyjające warunki atmosferyczne i suszyć materiał na wolnym powietrzu, jednakże tylko w miejscach zacienionych i przewiewnych Można w tym celu rozłożyć pojedynczą warstwę kwiatostanów na sitach, podestach czy deskach pokrytych białym papierem. Dopuszcza się też suszenie w formie wiszącej np. na sznurkach. Przy większych ilościach materiału suszenie powinno się wykonywać w suszarniach. Temperatura w suszarni nie powinna przekraczać 30 stopni Celsiusza Po zakończeniu suszenia kwiaty należy ocierać np. na sitach po czym odrzuca się szypułki kwiatostanowe.

Skład kwiatów

Kwiaty zawierają wielkie bogactwo różnego rodzaju dobroczynnie działających składników. Możemy w niech odnaleźć: olejki eteryczne, flawonoidy takie jak rutozyd pochodne kemferolu i kwercetyny , flawonole takie jak np. rutyna, n-parafiny, kwasy fenolowe, sumburyginę, sterole, garbniki, cholinę beta karoten. Minerały takie jak żelazo, miedź, mangan, potas, wapń sód, magnez, fosfor, cynk. Znajdziemy tam również wiele witamin takich jak: A, B 1-6, C

Działanie

Napary z kwiatów działają wykrztuśnie i rozkurczowo na mięśnie gładkie oskrzeli. W ten sposób przyczyniają się do ułatwienia odksztuszania i w konsekwencji pozbycia się zalegającej wydzieliny. Jest skutecznym środkiem przyczyniającym się do zwalczania przeziębień, stanów grypowych. Ponad to stosowane są jako skuteczny środek napotny i moczopędny. Wykazuje działanie przeciw zapalne. Przy okazji wzmacniają ścianki naczyń krwionośnych oraz zwalczają wolne rodniki. Napar z kwiatów bzu czarnego generalnie bardzo korzystnie odddziaływuje na cały organizm, wzmacniając go,poprawiając przemianę materii, stymulując układ odpornościowy. Ponad to stwierdzono również, że preparat ten jest pomocny przy detoksykacji organizmu, reguluje pracę układu trawiennego, obniżana ciśnienie krwi. Wykazano również pozytywne oddziaływanie na zewnętrzne choroby skóry takie jak np.: egzemy, zapalenia skóry, łuszczycę

Owoce

Owoce zbieramy, kiedy wszystkie są czarne lub czarnofioletowe i lśniące Prowadząc zbiór owoców ścinamy całe baldachy. Pełną dojrzałość i tym samym gotowość do zbiorów owoce uzyskują zależnie od panujących wdanym roku warunków atmosferycznych w sierpniu i wrześniu. W trakcie zbioru owoce wraz z baldachami powinny być układane ostrożnie w przewiewnych koszach tak aby uniknąć ich zgniecenia. Ewentualne suszenie owoców należy przeprowadzać w suszarniach. Suszenie owoców w pierwszej fazie powinno być prowadzone w tremperatuże około 30 stopni Celsiusza następnie temperatura jest zwiększana do 55 stopni. Po czym wysuszone owoce ociera się w sitach i oczyszcza z szypułek.

Owoce – skład

W owocach czarnego bzu możemy odnaleźć: glikozydy – cyjanidyny, flawonoidy takie jak rutozyd , hiperozyd, garbniki, kwasy organiczne między innymi octowy i jabłkowy, pektyny, cukry takie jak glukoza i fruktoza. Minerały – sód, potas, żelazo, beta karoten oraz witaminy C, H, rodzinę B.

Działanie

Spektrum działania owoców w formie np. soku jest podobny do kwiatów przy czy poprzez zawarte w nich znaczne ilości antocyjanów i witamin mają silniejsze właściwości antybakteryjne i przeciwwirusowe. Ponad to działanie owoców bzu jest immunomodulujące tak u osób zdrowych jak i tych, które borykają się z rożnymi infekcjami. Posiadają znacznie większe działanie odtruwające przyczyniając się do usuwania z organizmu różnych toksym w tym metali ciężkich.

Wyżej zaprezentowane fakty dotyczące tak kwiatów jak i owoców zostały poparte wieloma badaniami naukowymi. W 1995 r. udowodniono, że alkoholowy ekstrakt z kwartałów bzu bardzo skutecznie ogranicza rozwój bakterii Bacillus subtilis, Staphyloccocus aureus, Salmonella typhi.

Liście

Liście powinny być zbierane wczesną wiosną, jeszcze przed kwitnieniem

Suszenie liści powinno odbywać się w ciepłym przewiewnym miejscu podobnie jak kwiaty.

Działanie liści również jest zbliżone do właściwości kwiatów jednakże ich działanie jest łagodniejsze. Ich działanie jest napotne, moczopędne. W pwnym stopniu oczyszczają krew i przyczyniają się do detoksykacji całego organizmu. Przyczyniają się do poprawy krązeie, poprawiają pracę układu trawiennego, poprawiają wzrok. Stosuje się je w stanach zapalnych żołądka i jelit, chorobach skórnych i reumatycznych i wielu wielu innych dolegliwościach.

Kora i korzeń

Mają podobne działanie jak kwiaty owoce i liście

W każdej z wymienionych części rośliny możemy odnaleźć sambunigryne. Jest to substancja zawierające się w zbiorze glikozydów cyjanogennych. Jest to substancja, której działanie jset niezbyt korzystne dla naszego organizmu. Jej spożycie może powodować rożnego rodzaju dolegliwości objawiające się w przewodzie pokarmowym takich jak np. biegunka, mdłości, wymioty. Z uwagi na tą substancję nie powinniśmy spożywać surowych kwiatów i owoców bzu.

Substancja ta ulega rozkładowi podczas tak suszenia jak i obróbki termicznej, dlatego też dopiero tak przetworzone dary jakie nam dostarcza bez czarny mogą być spożywane bez obaw.

Uszak bzowy

Pośrednim darem natury, który możemy pozyskać z krzewu bzu czarnego są grzyby – uszak bzowy. W naszym kraju dużą karierę robią czarne suszone grzyby importowane z dalekiego wschodu o nazwie mun lub mung. Wielbiciele kuchni chińskiej znają je doskonale. Grzyby te rosną również w Polsce. Jego nazwa pochodzi od kształtu przypominającego ludzkie ucho. Grzyb ten zazwyczaj występuje w grupach. Można spotkać go również pod kilkoma innymi nazwami jak: judaszowe uszy, uszak judaszowy, ucho judaszowe, ucho bzowe. Uszaki u nas jeszcze niedoceniane , cieszą się dużym szacunkiem w krajach dalekiego wschodu. Przypisuje się im różnego rodzaju właściwości terapeutyczne takie jak np. profilaktyka chorób układu oddechowego, ponadto przeciwdziałają zakrzepom, rozrzedzają krew, korzystnie wpływają na nerki. Uważa się że działają wzmacniająco na cały organizm, oraz stymulują układ krwionośny. Uszaki najlepiej ususzyć. Suszone dodawać do pokarmów lub bezpośrednio zalać gorącą wodą i tak przygotowany preparat wypić. Uszaki można znaleźć praktycznie przez cały rok. Jednak najbardziej prawdopodobne spotanie z nimi może mieć miejsce jesienią lub zimą.

Wymienione powyżej bezcenne części czarnego bzu może przetwarzać na wiele rożnych sposobów:

• Kwiaty – najczęściej robimy z nich napary lub odwary – np. jedną łyżkę stołową po wrzyceniu do szklanki lub kubka należy zalać gorącą wodą. Jednakże woda nie powinna być w trakcie wrzen8a, ani tuż po. Najlpiej przed zalaniem należy odczekać około 3 min po zagotowaniu. Lub łyżkę stołowe kwiatów włożyć do małego garnka, zalać szklanką wody. Gotować przez około 5 min po czym odstawić na około 15 min. Poza wymienieniom powyżej sposobami obróbki kwiatów rośliny można zrobić np. z nich syrop

• Owoce bardzo popularne jest robienie soku z owoców bzu. Można również zrobić doskonały preparat leczniczy w formie nalewki z owoców.

• Poza wymieniony powyżej przetworami z czarnego bzu możemy zrobić takie preparaty jak:

• środek moczopędny z rdzenia młodych gałązek rośliny. Pozyskany rdzeń w ilości około 10 gram zalewamy dobrym białym winem. Macerujemy przez okres około dwóch tygodni. Następnie całość przecedzamy i rozlewamy do mniejszych butelek wykonanych z ciemnego szkła.

• Olejki z owoców rośliny – doskonałe do różnego rodzaju masażów.

• Maść z liści bzu, olejku z pestek winogron i wosku pszczelego. Maść z takich składników ma właściwości przeciwobrzękowe,wzmacnia naczynia krwionośne, przyspiesza gojenie się ran, ma walory kosmetyczne – uelastycznia skórę.

• Poza używaniem bzu dla celów leczniczych można mieć z niego pożytek również w kuchni. Jak przykład przytoczę tu deser ze smażonych w cieście naleśnikowym kwiatów rośliny;

Podsumowanie

Pojazd, którym się posługujemy w tej rzeczywistości zwany ciałem, nie jest tak, jak to widzi niejednokrotnie współczesna medycyna zbiorem elementów mechanicznych. Taki pogląd znalazł odzwierciedlenie w stworzeniu jednakowych bezdusznych procedur, służących do budowania schematu leczenia (naprawiania) człowieka, niczym systemów służących mechanikowi do naprawy pojazdu. Nie ujmując niczego w tej kwestii samochodom, które według niektórych opinii również posiadają duszę.

Współczesna medycyna zapomniała, że jesteśmy istotami nierozerwalnie związanymi ze wszystkim, czego źródłem pochodzenia jest natura. Dlatego też to właśnie rośliny, jako jej fundamentalna część zawsze żyły z nami w symbiozie. Są one przepełnione mocą, która może w nas przywrócić równowagę tak na poziomie fizycznym jak i energetycznym, emocjonalnym czy duchowym. Możemy za ich pomocą wyleczyć się z chorób, osiągnąć równowagę emocjonalną, a nawet zobaczyć coś, czego w normalnej sytuacji było by nam trudno dostrzec.

Z drugiej jednak strony, jeżeli będziemy wykorzystywali rośliny bez odpowiedniego dla nich szacunku i pokory to prędzej czy później może to nam przynieść negatywne skutki tak na poziomie materialnym, jak i pozamaterialny.

Jak zostało zaprezentowane powyżej idealnym przykładem takiej rośliny jest czarny bez, który jak znajdujemy zarówno w starych podaniach, jak i współczesnej wiedzy zioło leczniczej może nam pomóc na wielu różnych poziomach. Jednakże kiedy podejdziemy do niego bez należnej pokory, szacunku i wiedzy to skutki kontaktu z bzem mogą przynieść dla nas tragiczne rezultaty.

Niegdyś nasi przodkowie, żyjąc w harmonii z otaczająca ich naturą doskonale o tym wiedzieli. Niestety przez to,że na przestrzeni kilku stuleci nie do końca w własnej winy zapomnieliśmy kim tak naprawdę i jak jest nasza przeszłość. Stopniowo zatracaliśmy również wiedzę i umiejętność współistnienia z naturą. Dowodów na to nie trzeba daleko szukać, wystarczy wyjrzeć za okno. Wdać tam z każdej strony, że porządek otaczającego nas świata nie jest we właściwym miejscu. Na przestrzeni ostatnich kilkuset lat podlegał on zmianom, jednak intensywność tych przeobrażeń z jakom mamy do czynienia obecnie przekroczyła wszelkie normy. Aby zmiany te zostały w konsekwencji ukierunkowane we właściwą stronę musimy w nas i naszych bliskich odbudować świadomość współistnienia wszystkiego ze wszystkim, co pochodzi od natury, a tym samym od nas samych.

Bibliografia

1. Senderski M.E, Prawie wszystko o ziołach i ziołolecznictwie, Podkowa Leśnia 2017

2. Atlas ziół. Bielsko -Biała 2019

3. White L.B.,Foster S.,Ziołowa apteka domowa. Alternatywa dla leków

4. Kowalska R., Bez czarny czapki z głów [w:]Harmonia. Twoje zdrowie. Twoja odpowiedzialność, Instytut promowania zdrowia 2020,

Strony internetowe

1. magicznyzielnikdziewanny.com

2. rme.cbr.net.pl

Artykuł Czarny bez roślina magiczna i lecznicza pochodzi z serwisu TERAPIAZNATURY.

Analizując dzieje świata w wielu dostępnych jeszcze tekstach, napisanych przez autorów żyjących w danej epoce, zaczynając od babilońskiego eposu „Enuma ellisz” ( dzieło to prawdopodobnie jest starsze i pochodzi, co najmniej z czasów Sumeru (Chaldei)), poprzez Wedy (Wedę), wiele kronik min. Rzymskich, Perskich, Stary i Nowy testament, wiele naszych rodzimych kronik, wszędzie tam możemy znaleźć między innymi zapiski mówiące o dolegliwościach na jakie w danym czasie cierpieli ludzie, jak i sposobach ich leczenia. Na przestrzeni tego czasu, aż do dnia dzisiejszego, opracowano wiele metod pomocy ludziom w zwalczaniu rożnych dolegliwości. Przez znakomitą większość tego okresu poza nielicznymi wyjątkami ( np. upuszczanie krwi) bazowano na wiedzy zgodnej harmonijnym porządkiem natury. Stan ten pod wpływem rozwoju tzw. nauki zaczął się zmieniać od około XVIII w. Gdzie powoli, ale bardzo konsekwentnie zaczęła dochodzić do głosu medycyna oparta na stosowaniu różnego rodzaju preparatów chemicznych, a następnie procedur stanowiących odgórnie narzucone wytyczne wskazując, jak powinien przebiegać proces leczenia pacjenta. Naturalne metody leczenia zostały stopniowo spychane na dalszy plan, aż do sytuacji, gdzie stały się wiedzą niszową praktykowaną przez nielicznych terapeutów. W obecnych czasach od kilku lat możemy zaobserwować trend odwracania tego stanu. Ludzie mające nie zawsze dobre doświadczenia z tzw. medycyną konwencjonalną zaczynają szukać dla niej alternatywy. Powstaje coraz więcej ośrodków kształcących naturoterapeutów, a tym samym w przestrzeni usług medycznych można zauważyć obecność coraz większej ilości tak terapeutów posługujących się wiedzą pochodzącą z szerokiego wachlarza metod naturoterapeutycznych, jak i lekarzy praktykujących tzw. medycynę holistyczną , w której metody naturoterapeutyczne również odgrywają znaczącą rolę. W schemat doskonale wpisuje się homeopatia, która również od kilku lat przeżywa swój renesans. Za twórcę współczesnej homeopatii uważany jest urodzony w Niemczech 11 kwietnia 1755 r. Samuel Hahnemann. On to mając świadomość niedostatków ówczesnej medycyny, szukając wiedzy, rozpoczął studiowanie starych tekstów. W ten sposób trafił na opracowania uważanego za ojca współczesnej medycyny Hipokratesa. Wielu uważa, że za inspirację do stworzenia podwalin pod homeopatię posłużyło Halnemannowi zdanie Hipokratesa: „Chorego leczy natura, lekarz powinien pomagać, choroba powstaje od podobnego i dzięki podobnemu człowiek odzyskuje zdrowie” Zainspirowany między innymi prawdopodobnie tym zdaniem Hahnemann rozpoczął wnikliwe analizy różnych substancji pochodzenia, roślinnego, zwierzęcego i mineralnego i ich oddziaływania na organizm człowieka w celu pomocy w doprowadzeniu go do równowagi. W badaniach tych pomogło mu to, że nie tylko był lekarzem, ale również aptekarzem i chemikiem. W roku 1796 została przez Hahnemanna ogłoszona opracowane przez niego założenie: W sposób najpewniejszy, najszybszy i najskuteczniejszy można leczyć takimi lekarstwami, które zdolne są wywołać w zdrowym organizmie podobną chorobę” Od tego momentu możemy mówić o powstaniu zasad homeopatii: „Similia similibus curantur” (podobne leczy się podobnym) .

Leki homeopatyczne

Lecznicze preparaty stosowane w homeopatii wytwarzane są zarówno z surowców organicznych jak i nieorganicznych. Możemy wśród nich wymienić: rożnych gatunków rośliny, minerały, jady pochodzenia zwierzęcego, wydzieliny zwierzęce. Leki opisane są nazwami łacińskimi obok, których zamieszczone są oznaczenia cyfrowe informujące o stopniu rozcieńczenia lub roztarcia. Bazowy surowiec przeznaczony do wytworzenia odpowiednich rozcieńczeń nazywany jest Tynkturą i oznaczony jest cyfrą zero. Różnicowanie leków homeopatycznych uzyskuje się między innymi poprzez odrębny sposób ich sporządzania, rozcieńczenia, rozcierania i dynamizowania czyli odpowiedniego wstrząsania. Według Hahnemanna istnieje zależność pomiędzy ilością rozcieńczeń i dynamizowania, a skutecznością leku. Skuteczność ta wzrasta wraz z ilością rozcieńczeń rozdzielonych dynamizowaniem ( wstrząsaniem – zwiększaniem skuteczności preparatu) Zakłada się, że preparaty stosowane w homeopatii oddziaływają na organizm regulująco,oddziaływając impulsowo(lub odpowiednimi częstotliwościami) na układ nerwowy. W ten sposób uaktywniany jest układ odpornościowy i ogólna regulację organizmu. Terapia homeopatyczna jest najbardziej skuteczna, kiedy choroba przebiega gwałtownie. Leki homeopatyczne poprzez oddziaływanie na układ nerwowy powodują uaktywnienie chorego narządu, co w konsekwencji powoduje jego powrót do prawidłowego funkcjonowania.

Konstytucja i temperament człowieka wg homeopatii

Na podstawie doświadczeń nabytych podczas leczenia Hahnemann doszedł do wniosku, że zaaplikowanie zbyt dużej dawki leku może doprowadzić do skutków odwrotnych do zamierzonych, czyli pogorszenia się stanu chorobowego. Natomiast po podaniu bardziej rozcieńczonej ilości leku unikano efektu pogorszenia się stanu zdrowia, a pacjent szybciej powracał do równowagi. Stąd też wysnuto wnioski, że każdy człowiek jest odrębną, nie powtarzalną istotą reagującą na daną substancję w sposób indywidualny. Taka reakcja na leki jak i podatność na choroby, jej przebieg, uwarunkowana jest pewnymi czynnikami psychofizycznymi, które nazwano konstytucją ( budową fizyczną ) i temperamentem ( sposobem reagowania na czynniki zewnętrzne) . Tak więc w odróżnieniu od współczesnej medycyny opartej na procedurach homeopatia twierdzi, że ta sama dolegliwość przechodzona jest w odrębny sposób przez różne osoby. I tym samym może wymagać podjęcia różnych środków zaradczych, gdyż przedmiotem homeopatii jest leczenie chorego, a nie choroby. Homeopatia uważa, że stan konstytucji i temperamentu przede wszystkim uzależniony jest od prawidłowej zawartości w organizmie jednej z trzech soli wapnia, a mianowicie: węglanu wapnia (Calcarea carbonica), fosforanu wapnia (Calcarea phosphorica) oraz fluorku wapnia (Calcarea fluorica). Ich niewłaściwa ilość będzie skutkować zaburzeniami w funkcjonowaniu poszczególnych organów. Autorami powyższego podziału są L Nebel i A Vannier. Dla prawidłowego zdiagnozowania dolegliwości niezbędne jest rozpoznanie tak konstytucji, jak i temperamentu pacjenta.

Konstytucja

Konstytucja Calcarea phosphorica (fosforyczna)

Ciało człowieka o konstytucji calcarea phosphorica charakteryzuje się przewagą form pionowych nad poziomymi. Inaczej to ujmując osoby w o tej konstytucji posiadają ciało wyciągnięte ku górze, przy jednoczesnym spłaszczeniu całego korpusu. Ludzie ci zazwyczaj są wysocy przy jednocześnie wąskiej klatce piersiowej. Nierzadko chodzą pochyleni, gdyż ich kręgosłupy z uwagi na to, że są słabe mają tendencję do skrzywień. Ręce często są proporcjonalnie dłuższe niż u innych, palce u rąk wąskie, długa szyja, wydłużone mięśnie szkieletu, mały brzuch, wąskie ramiona, delikatna tkanka łączna, niewielkie serce. Generalnie w tej konstytucji mamy do czynienia z przewagą proporcji ciała nad masą.

1. cechy morfologiczne

• budowa smukła fosforyczne

  wysoki wzrost

  mała masa ciała szczupłość

  wygląd delikatny elegancki, postawny

  dolichocephalia, kończyny długie, pacjent przygarbiony i przygięty w stawach biodrowych w czasie spoczynku

  ruchy nieregularne ale pełne wdzięku, szybkie i wykonywane z lekkością

2. cechy fizjologiczne

• działanie spontaniczne i nieuporządkowane na początku

  hipotonia mięśniowa i umiarkowana wiotkość wiązadeł

  przewaga katobolizmu

3. cechy psychologiczne

   – psychika zdominowana przez nadwrażliwość i podatność na zmęczenie

   – zachowanie cyklotymiczne

   – brak wytrwałości fizycznej i psychicznej

– każde podjęte działanie, aby było skończone musi trwać krótko ( za lek. med. Adam Szafiński )

Konstytucja Calcarea carbonica (karboniczna)

Ogólna forma ciała w tej konstytucji jest okrągła. Zazwyczaj z dużą dozą tkanki tłuszczowej. Głowa jest duża i okrągła, brzuch wyraźnie się wyróżniający, Konstytucja ta u dzieci charakteryzuje się tym, że dziecko zazwyczaj zaczyna później chodzić, ciemiączko zarasta również później niż u innych. Osoba o tej konstytucji ma grube, a zarazem krótkie mięśnie szkieletu. Prawa komora serca jest większa od lewej, układ tętnic jest wyraźnie większy niż układ żylny. Ludzie o tej konstytucji generalnie charakteryzują się przewagą masy ciała na jego proporcjami. Cechami charakterystycznymi tej konstytucji są:

1. cechy morfologiczne

   – budowa ciała krępa, kształty kwadratowe lub zaokrąglone

   – rozwój na szerokość i na grubość

   – wzrost średni

   – masa ciała zwiększona

   – elastyczność tkanek i powłok w dzieciństwie i sztywnośc w wieku dorosłym

   cechy fizjologiczne

   – poruszanie się regularne, powolne i ciężkie

   – gesty proste, opanowane, powolne

   – czynniki ruchowe przemyślane i precyzyjne

   – brachycephalia i krótkie kończyn

   – sztywność wiązadeł

   – przewaga anabolizmu i funkcji pokarmowych

   cechy psychiczne

   – decyzje przemyślane i precyzyjne

   – psychika zdominowana przez pasywność

   – psychika zdominowana przez pasywność i oszczędzanie energii

   – dominuje prawo najmniejszego najmniejszego możliwego wysiłku

   – wytrwałość i wytrzymałość w raz podjętym działaniu

   – poszukiwanie stabilizacji i spokoju

( za lek. med. Adam Szafiński )

Konstytucja Calcarea fluorica (fluoryczna)

Osoby o tej konstytucji charakteryzują się wadliwym rozwojem kośćca. Charakterystyczne tutaj mogą być: deformacje kości, widoczna deformacja twarzy w postaci jej asymetrii, wadliwe osadzenie zębów z wydatniejszą szczęka górną. Ludzie tutaj często borykają się ze zwichnięciami i naciągnięciami stawów. Jest to spowodowane słabymi wiązadłami stawami. Problemy występują również na poziomie układu krwionośnego co objawia się częstymi rozszerzeniami żył, krwiakami i guzami krwawnicowymi. Spowodowane jest to słabymi włóknami naczyń krwionośnych. Ponad to w tek konstytucji możemy mieć do czynienia ze słabą tkanką mięśniową łączną ( przepuklina, opuszczanie żołądka, macicy, nerek), tendencja do przerostu i stwardnienia gruczołów.

1. Cechy morfologiczne

• budowa asymetryczna

  rozwój nieharmonijny

  wzrost raczej niski

  przeważnie mała masa ciała

  nieregularna i asymetryczna czaszka

  różna długość kończyn

2. cechy fizjologiczne

   – postawa niestabilna czasem akrobatyczna

   – ruchy nieregularne pozbawiane wdzięku, niezgrabne, niezręczne

   – działanie nieprzewidywalne, zmienne, paradoksalne

   – nadmierna wiotkość stawów

   – nieosłabienie łącznej podporowej

   cechy psychiczne

• psychika zdominowana przez niestabilność i paradoksalność

  reakcje nieprzewidywalne i żywe ale przemijające

  niezdecydowanie, niepokój i pobudzenie

( za lek. med. Adam Szafiński )

Homeopaci zakładają, że konstytucja ciała nie jest niczym trwałym. Możne się zmienić poprzez oddziaływanie tak różnych czynników jak i np. wieku, który zazwyczaj jest czynnikiem generującym dolegliwości.

Temperament

Homeopatia podobnie jak w przypadku konstytucji rozróżnia również trzy temperamenty czyli zbiory cech określających dany organizm. Dla określenia temperamentu danego człowieka powinno się brać pod uwagę sprawność przemiany materii oraz to jak funkcjonują poszczególne wybrane organy (układ nerwowy, serce, układ pokarmowy) Homeopatia wyróżnia następujące temperamenty: Temperament Calcarea phosphorica

Cechą charakterystyczną tego temperamentu jest mocne akcentowanie wszystkich reakcji organizmu. Wszystkie czynności fizjologiczne wykonywane przez organizm człowieka z tym temperamentem są szybsze. Szybszy obieg krwi, większa częstotliwość oddechu, sprawność pracy układu nerwowego. Ostra i szybka reakcja organizmu na każdą agresję, towarzyszy temu szybka przemiana materii, napięcie mięśniowe jest podwyższone. Wyżej wymienione elementy powodują między innymi osłabienie funkcji kory nadnercza, nadczynność tarczycy oraz gruczołów płciowych. Taka intensywne funkcjonowanie organizmu w konsekwencji staje się przyczyną powolne, ale systematycznego zatruwania organizmu produktami przemiany materii. Taka sytuacja zazwyczaj doprowadza do powolnego wyniszczania organizmu. Jest to zwiastunem zainicjowania dolegliwości charakterystycznych dla temperamentu phosphorica, a mianowicie demineralizacji i odwodnienia. Duża aktywność układu przemiany materii skutkuje tym, że sole chloru i wapnia nie są w pełni absorbowane przez komórki i lokują się przestrzeniach międzykomórkowych. Skutkiem tego może być zwapnienie tkanek miękkich, a układ kostny i zęby odczuwają to w postaci utraty wapna. Osoby o takim temperamencie zazwyczaj borykają się z problemem, co może spowodować między innymi następujące efekty:

• spadek wagi

  ogólne osłabienie organizmu

  intensywna suchość w jamie ustnej

  częste pragnienie

  zaparcia

  osłabienie systemu immunologicznego

  problemy związane z wątrobą w konsekwencji zaburzenia pracy żołądka i jelit

Podstawowymi lekami homeopatycznymi służącymi do ograniczenia tych dolegliwości są: Phosphorus D12, Natrium chloratum D12 calcanea phosphorica D12.

Temperament Calcarea carbonica

Punktem charakterystycznym dla tego temperamentu jest znacznie wolniejsza tak przemiana materii jak i praca układu krwionośnego. W związku ze spowolnionymi procesami trawiennymi organizm nie zdąża pozbyć się produktów przemiany materii przez co staje się przez nie przeciążony, a w konsekwencji zatruwany. W związku z ograniczonymi możliwościami układu trawiennymi toksyny wydalane są za pośrednictwem skóry w postaci potu. W okresie dziecięcym osoby o tym temperamencie mają zwiększone predyspozycje do różnego rodzaju alergii często objawiających się jako:nieżyt nosa, katar sienny, astma, migrena, egzemy, biegunki, dolegliwości gośćcowe. Symptomy te zazwyczaj objawiają się kolejno. Ponad to ludzie o temperamencie Calcarea carbonica często wykazują wzmożoną wrażliwość na wilgoć. Znaczna część osób typu calcarea carbonica tak po osiągnięciu dojrzałości, jak i w bardziej zaawansowanym wieku, stają się pasywne co może sprowadzać się do siedzącego trybu życia skutkującego różnymi dolegliwościami między innymi:

• osłabienie mięśni

  otyłość

  dolegliwości układu trawiennego

  rozedmę płuc

  nieżyt oskrzeli

  zwapnienie naczyń krwionośnych

  gościec

Leki homeopatyczne,których stosowanie ma na celu zapobieżenie w/ dolegliwościom toCalcarea carbonica D12, Sulfur D12, Graphites D12, Silicea D12, lycopodium D12 Natrium muriaticum D12, Alumina D12.

Temperament Calcarea fluorica

W tym przypadku od samego początku życia jest zachwiana zdolność pozbywania się przez organizm produktów przemiany materii. Stąd też obciążają one w znacznym stopniu przede wszystkim tkanki naczyń i nerwów. Stan ten doprowadza do wielu zabużan pracy organizmu, są wśród nich:

• opuszczenie narządów jamy brzusznej

  wypadanie włosów

  przetoki

  choroby skóry

  wrzody przewodu pokarmowego

  zmiany kręgosłupa powodująca ograniczenie jego elastyczności

  żylaki

  problemy z pamięcią

  wiele różnych dolegliwości nerwowych

  często wrodzona niedoczynność tarczycy nierzadko skutkująca spowolnieniem w rozwoju.

Spośród leków homeopatycznych używanych przy leczeniu i zapobieganiu tym dolegliwościom stosuje się: calcarea fluorica D12, Acidium nitricum D12, Thuja D12, Natrium sulfuricum, D12, Acidum nitricum, D12, Carbo vegetabillis D6, Platinum D12, Aurum D12, Mercurius D12. Diagnostyka w homeopatii

Dla zrozumienia mechanizmu pochodzenia dolegliwości należy uzyskać od pacjenta różne informacje. Jedną z nich jest kondycja stan zdrowia jak i rożnego rodzaju nawyki zarówno rodziców pacjenta jak i najbliższych krewnych ze strony ojca i matki. Należy przede wszystkim dopowiedzieć się jakie dolegliwości im towarzyszyły, jaki mają tryb życia, odżywiania itp. Ważną rzecz stanowi określenie uwarunkowań osoby leczonej w zależności od jej płci. Musimy pamiętać, że kobieta posiada organizm delikatniejszy, w którym wszelkiego rodzaju reakcje są mniej wyraziste. U kobiety powinno się zwrócić uwagę na rytmiczność menstruacji, słabość mięśni i nadmiar limfy. Mężczyznę natomiast powinna charakteryzować siła fizyczna i warunkująca ją prawidłowa praca krwiobiegu. Jeżeli na tym poziomie spotkamy się z niestabilnością można domniemywać, że jest ona wnykiem choroby. Dolegliwości związane z wiekiem

W wielu starych kulturach od niepamiętnych czasów życie człowieka było podzielone na siedem różnych okresów. Każdemu takiemu okresowi przypisywano możliwość wystąpienia różnych dolegliwości, które były również uzależnione o innych czynników między innymi nawyków czy stylem życia. W takim porządku dzieciństwo zajmuje trzy okresy, dwa okresy odnoszę się do wieku dojrzałego i dwa do wieku starczego. Homeopatia zaadoptowała ten porządek i tak:

Okres pierwszy – Pierwszy z trzech okresów dzieciństwa trwa do momentu wyżynania się pierwszych zębów. Z uwagi objawiająca się w tym okresie nadwrażliwość nerwową wzrasta u niemowląt prawdopodobieństwo występowania kurczy i konwulsji idących w parze z zaburzeniami trawiennymi (biegunki i zaparcia) Należy pamiętać, że dziecko w tym okresie życia jest całkowicie zależne od otoczenia i jednocześnie jego wrażliwość jest nastawiona na odbiór czynników zewnętrznych. Ponad to mózg niemowlęcia w tym okresie jest bardzo wrażliwy, co niejednokrotnie może skutkować uderzeniami krwi.

Okres drugi – czas ten w życiu dziecka plasuje się pomiędzy od okresu niemowlęcego do siódmego roku życia okres ten wegług homeopatii charakteryzuje się pewnymi właściwościami fizycznymi organizmu takimi, jak między innymi: słabość mięśni, podwyższoną wrażliwością, tendencje do zmęczenia, a przez to większego czasu przeznaczonego na sen. Charakterystyczną przypadłością tego okresu życia u dzieci jest częstsza zapadalność na dolegliwości związane z układem oddechowym, akcentowaniem problemów rozwojowych poszczególnych części organizmu.

Okres trzeci – mamy tutaj do czynienia z okresem pomiędzy 7, a 14 rokiem życia. Czas ten dla młodych ludzi to rodzenie się harmonii pomiędzy fizycznością, a czynnikami psychicznymi oraz sukcesywnym spadkiem wrażliwości tkanek na oddziaływanie różnych uwarunkowań zewnętrznych.

Okres czwarty – ten odcinek czasowy życia człowieka rozciąga się od 14 do 25 roku. Zdrowy, prawidłowo funkcjonujący organizm powinien w tym czasie charakteryzować się harmonijnym rozwojem. W tym okresie życia dla prawidłowego zdiagnozowania stanu chorobowego należy uwzględnić zarówno konstytucję, jak i temperament wraz z ich charakterystyką dotycząca predyspozycji do określonych stanów chorobowych. Kiedy w poprzednich okresach nie dostrzeżone konkretnych symptomów chorobowych uwarunkowanych tak konstytucją, jak i temperamentem, to właśnie w czwartym okresie życia powinno się to zidentyfikować i rozpocząć terapię.

Okres piaty – dojrzałość według homeopatii rozciągnięta jest pomiędzy 25, a 45 rok życia. Dla prawidłowego zdiagnozowania określonej dolegliwości należy tutaj skupić się i przeanalizować takie elementy jak: przyzwyczajenia/nawyki, życie zawodowe, styl życia, w tym sposób odżywiania się, oraz warunki w jakich przebywamy dotyczy to zarówno aspektów naszego mieszkania, jak i warunków klimatycznych. Wszystkie te czynniki mają fundamentalne znaczenia dla naszego zdrowia i występowania ewentualnych dolegliwości.

Okres szósty – uważany jest przez praktyków homeopatii jako pierwsza faza starości. Rozciągnięta jest ona pomiędzy 45, a 55 rok życia. W tym okresie u osób nie przywiązujących wagi do kondycji fizycznej zaczyna się obniżać poziom sprawności. Możliwości psychiczne u osób nie dbających o sprawność tej tego aspektu zaczynają powoli być ograniczone. Ponad to jest to okres, w którym możemy dostrzec zubożenie tak siły, jak i kondycji fizycznej, jak i np. problemy z przemianą materii. Okres siódmy – kolejny etap starości według homeopatii. Jego początek tego okresu przyjmuje się wiek około 60 lat. Zasadniczą cechą tego czasu dla człowieka, to ograniczenie siły fizycznej, coraz mniej elastyczne mięśnie i stawy, dolegliwości układu krążenia, sucha skóra, generalnie zmniejszenie intensywności pracy narządów oraz spowolnienie trakcji psychicznych. Styl życia Według homeopatii nie można prawidłowo określić stanu chorobowego człowieka bez zapoznaniem się ze stylem życia i przyzwyczajeniami chorego. Istotnymi jest tutaj np. czy życie pacjenta ma charakter siedzący czy aktywny, jak wygląda jego funkcjonowanie na poziomie zawodowym (aktywność ruchowa, stres). Czy dużo przebywa na świeżym powietrzu. Ja wygląda u niego zachowanie higieny. Istotnym czynnikiem jest również to w jakich warunkach mieszka, miejsce w jakim żyje, jak wygląda jego sposób odżywiania, czy boryka się z jakimiś nałogami itp. Np. styl życia oparty na ubogiej aktywności fizycznej jednocześnie z dużą ilością czasu spędzanym w pomieszczaniach zamkniętym będzie z czasem generował zakłócenia w pracy organizmu objawiające się np. dolegliwościami układu trawiennego i układu oddechowego. Zbyt dużo czasu poświęcanego na zajęcia umysłowe powoli może stać się przyczyną dolegliwości na podłożu nerwowym z tendencjami do niestabilnej temperatury ciała. Przebywanie w warunkach o obfitujących w niedostatek higieny, bród, może stopniowo prowadzić do chorób skórnych i np. zakłóceń w pracy układu oddechowego. Nieprawidłowe odżywianie wraz oraz spożywanie zbyt dużej ilości pokarmów będzie skutkować stanami zapalnymi różnych organów, jak i zbyt dużym napływem krwi do tychże organów. Nazbyt duży i intensywny wysiłek fizyczny może skutkować urazami mechanicznymi w postaci np.: zwichnięć, nadwyrężenia stawów, czy mięśni. Stany w większym stopniu będą dotyczyć osób o słabszej konstytucji.

Wybrane sposoby diagnozowania dolegliwości według homeopatii

Tętno Powodem dużej ilości stanów chorobowych jest pośrednio lub bezpośrednio praca układu krążenia, serca objawia się to zazwyczaj zakłuwaniami w tętnie. Prawidłowe tętno mężczyzny nie borykającego się z żadnymi większymi dolegliwościami powinno być wyraźne, odporne na próby wyciszenia np. przez ucisk, harmonijne i równe. Częstotliwość takiego tętna w stanie nie wzmożonego wysiłku powinna oscylować pomiędzy 70 – 75 uderzeń na minutę. Osoby o podwyższonej kondycji fizycznej ( np. uprawiające sport) mogą mieć tętno w stanie bez poważniejszej aktywności fizycznej niższe ( np. 58 uderzeń na minutę ) Częstotliwość taka u osób o znacznie podwyższonej aktywności fizycznej również uchodzi za prawidłową. Generalnie tętno zdrowego mężczyzny nieznacznie mniejsze lub większe od założonej normy również nie powinno świadczyć o stanie chorobowym. Jednakże należy tu zwrócić uwagę na zabarwienie twarzy badanego i jego temperaturę, jeżeli elementy te nie odbiegają od stanu normalnego to zazwyczaj wszystko jest w porządku. Istotnym elementem, na który należy zwrócić uwagę jest fakt, że tętno badane przed posiłkiem jest zazwyczaj niższe od tętna po jego spożyciu. U kobiety nie borykającej się z poważniejszymi dolegliwościami tętno w stanie bez większego wysiłku jest nieco wyższe niż u mężczyzny i powinno wynosić 80-85 uderzeń. Istnieje diametralna różnica pomiędzy siłą i intensywnością pracy tętna kobiecego, a męskiego jest ono wyraźnie słabsze Dziecko o dobrym stanie zdrowia i wieku pomiędzy 7 a 14 lat powinno mięć tętno podobne do tego jakie ma kobieta, a mianowicie 80-86 uderzeń. Tętno dziecka z drugiego okresu życia powinno oscylować pomiędzy 86, a 96 uderzeń na minutę. Pierwszy okres życia dziecka w zależności od jego kondycji powinien charakteryzować się tętnem na poziomie 100 do 120 uderzeń na minutę. Zazwyczaj dziecko w tym wieku o lepszej kondycji ma tętno nieco niższe. W homeopatii możemy wyróżnić kilkanaście różnych odmian tętna mogących świadczyć o różnych dolegliwościach. Możemy tu wymienić takie tętna jak:

• częste – zwiększona częstotliwość uderzeń względem tętna normalnego u danej osoby

  powolne – zmniejszona częstotliwość uderzeń względem tętna normalnego

  szybkie – określenie to mówi o szybkości przepływu krwi przez tętnicę podczas każdego uderzenia

• leniwe (opóźnione) – uderzenia są wolniejsze delikatnie spóźnione względem bicia serca

• twarde – mamy tutaj do czynienia z wyraźnymi silnie odczuwalnymi uderzeniami

  miękkie – wyraźnie odczuwalny przez palce przepływ krwi z mniej odczuwalnymi uderzeniami

  silne – tętno mocno odczuwalne, po wpływem ucisku nie zmienia swojej charakterystyki

  słabe – tętno, które przy większym ucisku na tętnicę zanika.

  szerokie – określa wyczuwalną tendencję tętnicy do kurczenia się i rozszerzania

  małe – jest skutkiem zawężenia średnicy tętnicy, spowodowane jej skurczem

  pełne – wyraźna rytmiczna oscylacja zsynchronizowana z uderzeniami serca.

  puste – jest skutkiem pracy serca, która nie dostarcza do tętnicy wystarczającej ilości krwi. Tętno to określa się jako połączenie małego i miękkiego

  nierówne – tętno to jest momentami dość wyraźne, ale nie zachowuje właściwej równomiernej rytmiki ( różna odległość czasowa pomiędzy uderzeniami), przy jednoczesnych zmianach charakterystyki np. ze słabego, na pełne itp.

  przerywane – charakterystycznym elementem dla takiego tętna jest nieregularne sprawiające wrażenie przypadkowego zanikanie uderzeń.

Poniżej zostanie przedstawione kilka przykładów stanów chorobowych odzwierciedlonych w różnych zachowaniach tętna. Np. jeżeli mamy do czynienia z bardzo wyraźnym biciem serca, nierzadko słyszalnym na zewnątrz i odczuwalnym przez daną osobę poprzez całe swoje ciało możemy mieć do czynienia z:

• w związku z intensywnym pobudzeniem nerwowym, którego przyczyna może leżeć zarówno na podłożu emocjonalnym, jak i fizycznym. Jest to efekt charakterystyczny np. dla silnego zdenerwowania, ale również przyczyny możemy szukać problemach układu trawiennego takich jak roztrój żołądka czy pasożyty. Objaw ten może towarzyszyć również mocnemu bólowi fizycznemu, spazmom. Takie intensywne bicie serca jest objawem charakterystycznym dla również osób histerycznych.

  innym przykładem takiego objawu jest osłabienie, którego przyczyną jest znaczący upływem krwi, jak i inne dolegliwości mające długotrwały przebieg. Stan taki może skutkować utratą przytomności.

  Możemy tu mieć do czynienia również z gwałtownym upływem krwi zarówno do serca jak i innego narządu. U niektórych kobiet jest to zapowiedź menstruacji.

  Objaw ten może również występować przy zbyt niskiej masie serca w stosunku do masy ciała. W takiej sytuacji sytuacja ta może mieć charakter powtarzalny.

Doświadczony terapeuta praktykujący homeopatię przy pomocy umiejętnego badania tętna może bezpośrednio zdiagnozować wiele innych dolegliwości lub symptomów mówiących o takowych. Możemy tu wymienić np. określenie czy dana choroba ma charakter zapalny, czy też nie, czy jej powodem jest pełnokrwistość, czy też stan zbliżony do anemii. Pomiar tętna dostarczy również informacji o potencjale siły życiowej badanego jak i o tym, czy stosowany jest właściwy lek,czy też powinno się go wymienić. Kilka przykładowych rodzajów tętna wraz z ich interpretacją:

• tętno silne twarde informuje, że chorobie towarzyszy nadmiar krwi.

  tętno osłabione i miękkie, mówi o dolegliwości, której towarzyszy niedobór krwi

  tętno o charakterystyce nierównej może oznaczać dolegliwość, której źródło leży w układzie nerwowym, jeżeli mamy do czynienia ze schorzeniem przewlekłym, to jest ono również powiązane z układem nerwowym.

  tętno szybsze od normalnego będzie mówiło o nadaktywności nerwowej, podwyższonej temperaturze. Przyczyną takiego tętna może leżeć po stronie oddziaływania mechanicznego np. w postaci zbyt ciasnej i opiętej odzieży.

  tętno sukcesywnie wzrastające może informować o stanie zapalnym będącym w stanie wzrastania

  tętno spowalniające ze stanu przyspieszonego może mówić o malejącym stanie zapalnym.

Interpretacje prawidłowo wykonanego badania tętna może dostarczyć mnogość informacji o wielu stanach chorobowych, jak i ich symptomach. Umiejętność badania tętna, jak i sztuka interpretacji uzyskanych wyników, jest nieocenionym narzędziem w diagnostyce zarówno związanej z homeopatią jak i innymi dziedzinami naturo terapii z Tradycyjną medycyną chińska na czele. Badanie moczu

Mocz u człowieka nie borykającego się z żadnymi poważnymi dolegliwościami niezależnie od jego wieku, płci czy konstytucji powinien być jasny, blady, jasno żółty lub słomkowy. Po odstawieniu go na kilka godzin (nie mniej niż dwie) powinien charakteryzować się delikatnym zapachem, wizualnie przezroczysty, pozbawiony jakichkolwiek osadów ani zmętnień. Osoby uplasowane w siódmej grupie wiekowej mogą mieć mocz nieco ciemniejszy o intensywniejszym zapachu. W moczu kobiety po odstaniu czasami możemy dostrzec nieznaczne ilości osadu jednakże nie musi być to oznaka stanu chorobowego. Barwa moczu kobiety pozbawionej poważniejszych dolegliwości zazwyczaj jest jaśniejszy od koloru moczu męskiego. U osób, których styl charakteryzuje się mniejszą aktywnością fizyczną kolor moczu będzie jaśniejszy, bledszy, natomiast ludzie np. pracujący fizycznie lub tacy, u których aktywność fizyczna będzie na wyższym poziomie będą miały ciemniejszą barwę moczu przy jednoczesnym rzadszym wydzielaniu. Na barwę moczu, zapach i częstotliwość jego oddawania u zdrowego człowieka może mieć również wpływ wiele czynników. Jednym z nich jest odżywianie. Takie warzywa jak pietruszka, czy szparagi mają działanie moczopędne i nadają mu intensywniejszy zapach, arbuz również zwiększa ilość moczu. Spożywanie alkoholi wysokoprocentowych i piwa powoduje jaśniejsze zabarwienie moczu i zwiększenie częstotliwości jego wydalania. W ciepłe letnie dni mocz ma zazwyczaj ciemniejszą barwę, a jego wydalanie jest rzadsze. Przykłady interpretacji różnych charakterystyk moczu Należy pamiętać, że oddanie moczu z przeznaczeniem na jego badanie powinno być wykonane nie wcześniej niż sześć godzin po jedzeniu, jednocześnie czas odstania nie powinien być krótszy niż dwie godziny. Obraz moczu w przypadku wielu różnych dolegliwości jest pełen wartościowych informacji bardzo pomocnych do postawienia właściwej diagnozy. Jeżeli dolegliwość nie osiągnęła jeszcze poważnego stadium, mocz powinien być pozbawiony zmętnień i przezroczysty. Jeśli natomiast mamy do czynienia z gorączką wywołaną jakimś schorzeniem, mocz jest wyraźnie ciemniejszy. W przypadku, kiedy dolegliwość ta ma związek z układem trawiennym, mocz dodatkowo może być mętny. W przypadku, kiedy stan choroby jest bliski dojścia do kryzysu, mocz zazwyczaj jest mętny, a na jego powierzchni można zauważyć efekt, który można zinterpretować jako pływającą mgłę. Na wycofujące się przesilenie będzie wskazywało opadanie tejże mgły na dno naczynia, osad zawarty w moczu podczas szczytowego punktu choroby jest zazwyczaj koloru białego, czasem szary. Po opadnięciu na dno tworzy regularny zaokrąglony wzgórek do około 20 – 25% wysokości moczu. Jeżeli zgromadzony osad będzie mocno ciemny graniczący z czarnym oznacza to, że w ciele badanej osoby następują procesy gnilne. W przypadku, kiedy osad ma barwę ciemnożółtą, a niekiedy czerwoną, chory boryka się z dolegliwością gośćcową. Kiedy mocz jest ciemny, a zgromadzony w nim osad biały lub lekko żółto-popielaty może to oznaczać, że w pęcherzu moczowym znajdują się kamienie. U osoby chorej, która ma tętno przyspieszone, a mocz przybrał barwę czerwoną można doszukiwać się problemów o podłożu konstytucyjnym lub powiązanych z wysoką temperaturą oraz stanem zapalnym. Kiedy we krwi będziemy mieli dodatek żółci, mocz może przybrać barwę ciemnożółtą. Ciemna barwa moczu przechodząca w czarną, której towarzyszy zwiększona jego gęstość daje podstawy do sądzenia, że w ciele są intensywne procesy zapalne albo gnilne, które mogą skutkować zgorzelą gazową. Gęsty mocz o zabarwieniu czerwonym zawierający znaczne ilości osadu może świadczyć o zbliżającym się rozpadzie krwi. W przypadku, kiedy na powierzchni moczu pacjenta zauważalne są tłuste plamy, to prawdopodobnie problemem jest stan jego konstytucji, jeżeli dodatkowo w moczu obecna jest ropa, będzie to świadczyło stany ropne jednego lub kilku organów. Biały mocz u dziecka z dużą dozą prawdopodobieństwa będzie informowało obecności pasożytów takich jak glista. Przy gęstym moczu o białym zabarwieniu prawdopodobnie będziemy mieli do czynienia z dolegliwościami systemu nerwowego. Kiedy cierpiąca osoba będzie uskarżała się na stałe parcie na pęcherz, przy jednoczesnym przejrzystym, rzadkim moczu pozbawionym osadu prawdopodobnie dolegliwość jest związana ze skurczami. Zawartość krwi w moczu będzie związana ze stanem zapalnym nerek albo pęcherza. Jeśli w moczu zaobserwujemy śluz, może to dowodzić obecności kamieni w pęcherzu moczowym lub jego nieżyt. Ważnym aspektem diagnostyki za pośrednictwem badania moczu są również odczucia chorego w trakcie oddawania moczu.

• jeżeli chory nie panuje nad oddawaniem moczu i dzieje się to bez jego kontroli dolegliwość prawdopodobnie będzie miała podłoże paralityczne

  mimowolne wydzielanie moczu, któremu towarzyszy wysoka temperatura może dowodzić poważnych problemów

  w przypadku, kiedy chory ma trudności z oddawaniem moczu, któremu czasami towarzyszy ból będzie do świadczyło o stanie zapalnym układu moczowego.

Biegunka mająca charakter długotrwały, intensywne pocenie się, stosowanie środków przeczyszczających może sprawić, że mocz stanie się ciemny, a jego wydalanie rzadsze.

Diagnoza dolegliwości przy wykorzystaniu badania oddechu

O wielu aspektach stanu zdrowia człowieka może świadczyć jego oddech. Najczęściej taki stan rzeczy możemy zaobserwować przy chorobach układu oddechowego, ale również obserwacja oddechu jest pomocna przy chorobach, którym towarzyszy stan zapalny lub wywołane są infekcją. Zdrowy człowiek robi wdech i wydech około szesnaście do dwudziestu razy na minutę, przy czym oddech taki powinien być harmonijny, swobodny, pełny wykonywany w stałym niezbyt szybkim tempie. Zakłócenie tego tempa i głębokości będzie informowała o problemach w prawidłowym funkcjonowaniu płuc. Taki stan mogą wywołać różne dolegliwości między innymi zapalenie płuc, obecność wody w płucach, zatory płucne, nagromadzenie się gazów, ale również problemy z układem krążenia i sercem.

Znaczenie destabilizacji oddechu

• Oddech przyspieszony – może informować o szybszej pracy układu krwionośnego, podniesionej temperaturze, ale również o stanie zapalnym, którego skutkiem może być dysharmonia konstytucji pacjenta.

  Wolniejszy oddech świadczy o osłabieniu organizmu, utrzymujące się wolniejsze tempo oddechu wraz z pojedynczymi głębokimi westchnięciami może skutkować utratą przytomności

  szybki oddech – przy wykonywaniu, którego wdech jest płytki , a krótki wydech następuje natychmiast po nim, nierzadko temu procesowi towarzyszy kaszel. W takim przypadku możemy mieć do czynienia z zapaleniem płuc albo jelit.

  Głęboki oddech – który charakteryzuje się znacząco dłuższym niż normalnie wdechem i wydechem. W przypadku, kiedy przy takim oddechu nie występują inne symptomy, to uznaje się go za prawidłowy. Jednakże, gdy taki oddech wywołuje wysiłek, poza tym jest co jakiś czas cyklicznie przerywany tak jakby trafiał na jakiś nieokreślony opór, do tego bywa głośny, możemy sądzić, że mamy do czynienie ze skurczami najprawdopodobniej zlokalizowanymi z przodu klatki piersiowej i żołądka. Przyczyna w/w oddechu zazwyczaj leży w nazbyt pełnych elementach krwiobiegu zlokalizowanych w żołądku i klatce piersiowej.

  Oddech krótki – jest wolniejszy od oddechu szybkiego, ale również płytki sprawiający wrażenie powierzchownego . Zazwyczaj jest wynikiem osłabienia lub lokalnego skurczu.

  Oddech utrudniony – o oddechu utrudnionym możemy mówić w kilku przypadkach. Bywa powiązany ze słabym pulsem, wrażeniem gorącej głowy, odczuciem zimna w kończynach, kiedy naczynia krwionośne biegnące przez płuca są przepełnione. Jeżeli taki oddech pojawi się nagle może to świadczyć o czynnikach mechanicznych, które go spowodowały. Częstym powodem oddechu utrudnionego może być skurcz mięśni. Jeżeli łącznie z nim występują np. jęki bądź westchnięcia może to świadczyć o stanie chorobowym związanym z opłucną. Przyczyna takiego oddechu może leżeć również w wypełnieniu płuc wodą lub krwią.

  Oddech kurczowy może być spowodowany poprzez dolegliwości związane z płucami i oskrzelami, ale również takie przyczyny jak niestandardowe warunki atmosferyczne ( związane np. z ciśnieniem atmosferycznym) czy problemy z układem trawiennym.

  Zadyszki mogą występować w trakcie osłabienia organizmu, po wysiłku fizycznym, lub w przypadku stanów chorobowych tchawicy lub oskrzeli.

  Duszący oddech z takim oddechem mamy do czynienia, kiedy człowiek się dusi w pozycji lezącej. Przyczyną takiego stanu rzeczy mogą być zmiany chorobowe w płucach, ich paraliż lub wylew krwi do płuc.

  Oddech gorący – jest charakterystycznym symptomem podwyższonej temperatury. W przypadku kiedy jego odczuwalna temperatura zdaje się być wysoka może stanowić objaw zapalenia płuc, lub innego ogólnoustrojowego stanu zapalnego.

  Chłodny oddech może być skutkiem ogólnego osłabienia organizmu, któremu może towarzyszyć wolniejszy obieg krwi. Z takim oddechem możemy również się spotkać przy płucnym zatorze obiegu krwi.

  Oddech głośny, w trakcie którego możemy zauważyć nienaturalne odgłosy takie jak np. świsty czy rzężenie. Przyczyna tego może być związana ze skurczem tchawicy lub występowaniem w tym organie śluzu. W przypadku kiedy powód takiego oddechu leży po stronie paraliżu płuc sytuacja chorego jest bardzo poważna. Świsty i rzężenie przy wydechach mogą wskazywać na wypełnienie oskrzeli śluzem.

  Oddech cuchnący. Przyczyna takiego oddech praktycznie zawsze leży po stronie wadliwego funkcjonowania układu trawiennego, czasami gardła, jamy ustnej czy zębów. Jednakże najczęściej występującymi przyczynami tego symptomu są pasożyty układu pokarmowego, wadliwa praca żołądka lub jelit. Oddech ten może wystąpić również w początkowej fazie menstruacji u kobiet.

Diagnostyka za pomocą analizy dysfunkcji układu trawiennego Obstrukcje inaczej mówiąc zaparcia czyli trudności w wypróżnianiu się objawiające się całkowitym zatrzymaniem kału lub wydalaniem jego niewielkich ilości. Przyczyny zaparć mogą leżeć na wielu podłożach. Może to być niewłaściwa dieta, początek stanu zapalnego, paraliżem mięśni odpowiedzialnych za skurcze wydalnicze, lub poważnym osłabieniem. Innych przyczyn zaparć można się również doszukiwać w niewłaściwym funkcjonowaniu jelita grubego, zaburzenia w wydzielaniu żółci do jelit, anemia. Zakłócenia w wydzielaniu kału mogą być spowodowane również zbyt dużym ilości innych wydzielin takich jak np.: potu czy moczu. Przyczyna mocno ciemnego zabarwienia kału może być zaparcie trwającym dłuższy czas jak, stan osłabienia jelit, pożywienie , ale również nadmierne wydzielanie żółci. Twardy kał natomiast będzie świadczył o zbyt małej ilości wody w organizmie, wywołanym np. wysoką temperaturą lub osłabieniem śluzówek jelitowych. Biegunka – może występować z kilku powodów są wśród nich między innymi osłabienie jelit. Bywa że w tym przypadku kał jest znacznie luźniejszy i wydalany w dużych ilościach, jego zapach jest zazwyczaj intensywny, a częstotliwość wydalania zmienna. Innymi przyczynami biegunek mogą być stany zapalne układu pokarmowego, albo jego nadwrażliwość. Częstym powodem tej dolegliwości jest stan psychiczny spowodowany np.: stresem mającym podłoże nerwowe albo lękowe. Zielone zabarwienie kału podczas biegunki będzie dowodziło silnego zakwaszenia organizmu. Jego ciemna barwa będzie informowała o dużej zawartości żółci, natomiast jasna barwa kału mówi o niedostatecznej ilości żółci. Mocne osłabienie jelit może się objawić poprzez bezwolne jego wydobywanie. Sytuację tą może również wywołać znaczna płynność kału. Automatyczne bezwolne wypróżnienie się przy obecności wysokiej temperatury może wskazywać na paraliż. Częste wypróżnianie niewielkich ilości kału tak w formie zwartej jak i luźnej, najczęściej jest spowodowane wysoką temperaturą, ale również przyczyną takiego stanu rzeczy mogą być skurczę występujące w miednicy. Wzdęcia – są wywołane nadmierną ilością gazów w jelitach i żołądku. Przyczyna takiego stanu rzeczy zazwyczaj leży po stronie wadliwie funkcjonującego układu trawiennego. Przy długotrwałych problemach ze wzdęciami,szczególnie kiedy gazy wydobywają się ustami możemy mieć do czynienia z upośledzeniem nerwów żołądka. Kiedy gazy wydobywają się na zewnątrz przez odbyt, a dolna część brzucha zdaje się być nabrzmiała prawdopodobnie są to objawy osłabienia jelit lub pasożytów układu pokarmowego. Jeżeli wrażliwość brzucha na dotyk będzie podwyższona z jednoczesnym występowaniem wzdęć bezie to oznaczyło występowanie miejscowego stanu zapalnego. Torsje, nudności – oznaczają, że dolegliwości pośrednio lub bezpośrednio związane są z żołądkiem. O pośrednim działaniu możemy mówić, kiedy stan chorobowy przekazywany jest na żołądek przez inne części organizmu. W przypadku, kiedy wymioty będą miały miejsce przy jednoczesnym nienormalnym kale, będzie do świadczyło o złej pracy żołądka i jelit. Ponad to torsje mogą występować w przypadku między innymi dolegliwościami wątroby, wstrząsem mózgu, długotrwałymi zaparciami, wczesnym stadium ciąży. Czasami stanem psychicznym, reakcją na „niestandardowe”wydarzenia. Najczęściej jednak przyczyny torsji lżą po stronie wadliwego funkcjonowania żołądka i organów sąsiednich. W przypadku obrzmienia żołądka towarzyszącemu torsją z jednoczesna zmianą zabarwienia języka problem zazwyczaj mija po zwymiotowaniu, a przyczyna teko jest powiązana z obecnością trudno trawionego pokarmu. Kiedy spożyty pokarm lub napój jest wyrzucony zaraz po jego przyjęciu może to wskazywać na brak drożności przewodu pokarmowego, albo silne podrażnienie żołądka. Torsje często występują przy chorobach nerwicowych przekładających się na nerwicę żołądka.

Diagnostyka w oparciu o wygląd języka

Wygląd języka – Diagnostyka z języka jest od bardzo dawna obecna w wielu systemach medycyny naturalnej jak i klasycznej, dotyczy to również homeopatii. Według tej nauki język jest źródłem wielu cennych informacji dotyczących głównie układu pokarmowego. I tak np.:

• Zaczerwieniony na krawędziach język z widoczną obecnością śluzu będzie informował o długotrwałej nieprawidłowej racy śluzówki żołądka.

  Biały wilgotny, wpadający w szary nalot na języku mówi o początkach stanu chorobowego śluzówki. Przy czym język w tym stanie nie powinien odbiegać kolorem i wielkością od stanu normalnego.

  Żółty nalot informuje o dolegliwościach związanych z wątrobą.

  Powiększone brodawki obecne na wilgotnym języku o czerwonym zabarwieniu bez nalotu wskazują na początkową fazę dolegliwości związanymi z nerwami żołdaka.

  Suchy język o czerwonym błyszczącym zabarwianiu informuje podobnie jak poprzedni przykład o dolegliwości nerwów żołądka. Jednakże choroba ta w tym przypadku trwa dłużej.

  Opuchnięty język pokryty niezbyt grubym białym nalotem, zaczerwieniony na krawędziach wskazuje na poważniejszy etap choroby śluzówki wraz z dolegliwościami nerwów żołądka. Objawom tym często towarzyszy stan zdenerwowania u chorego często wraz z depresją.

  Popękany z obecnością bruzd język jest oznaką trwającej od dłuższego czasu problemów spowodowanych niestabilnym działaniem nerwów żołądka.

  Zaawansowany stan rozstroju układu pokarmowego skutkujący zwiększonym napływem krwi do mózgu można zauważyć poprzez nabrzmiały, pokryty białym nalotem język o czerwonym zabarwieniu.

  Język, na którego krawędziach można dostrzec odciśnięte ślady zębów z dużą dozą prawdopodobieństwa będzie wskazywał na niestabilność nerwów żołądka.

  Jeżeli po wysunięciu z jamy ustnej języka będzie on drżał świadczy o intensywnym roztrojeniu nerwów żołądka, które swoim oddziaływaniem sięgają rdzenia kręgowego.

  Wysuszony język o ciemnym wpadającym w czarne zabarwieniu, nierzadko drżący po wysunięciu będzie dowodził, że w żołądku trwają poważne procesy gnilne.

Informacje dostarczane przez zmysły wzroku, słuchu, smaku i powonienia

Diagnostyka stanów chorobowych na podstawie informacji uzyskanych poprzez obserwację funkcjonowania poszczególnych zmysłów może dostarczyć wiele wartościowej wiedzy o aktualnej kondycji i stanie zdrowia osoby badanej. Wzrok

• wyraźnym sygnałem mówiącym np. o zapaleniu mózgu, podrażnieniu jelit i żołądka czy wodogłowiu mogą być rozszerzone źrenice, mogą one również wskazywać na upośledzenie w pracy jelit.

  Źrenice zwężone w połączeniu z podwyższoną temperatura i brakiem wrażliwości na światło są zazwyczaj skutkiem poważnego wycieńczenia organizmu. Przyczyna takiego stanu może leżeć również po stronie podrażnienia nerwu wzrokowego spowodowanego światłem,które może przejść w stan zapalny.

  Bezbarwny pozbawiony życia wygląd oczu może być przyczyną zaawansowanego wyczerpania organizmu, istniejącym zagrożeniem utraty przytomności, ale bywa, ze taki stan oczu zapowiada torsje.

  Pojawiający się nagle zez nie będący długotrwała dolegliwością może stanowić zapowiedz wodogłowia, lub występować równolegle ze stanem zapalnym żołądka, czy obecnością pasożytów.

  Potwierdzeniem zaburzeń pracy mózgu może objawić się poprzez beznamiętny wzrok bezwiednie skierowany w jeden punkt – napięty wyraz oczu, któremu towarzyszą chwilowe utraty przytomności.

  Głęboko zapadnięte w oczodoły oczy dowodzą znacznego stanu osłabienia.

  Oczy wypchnięte na zewnątrz przy jednoczesnym ich intensywnym zaczerwienieniu i przekrwieniu mogą informować o znacznym przekrwieniu mózgu. Natomiast, kiedy ich zaczerwienienie jest mniej intensywne mogą wskazywać na zapalenie mózgu lub dolegliwość serca.

  Kiedy widziany obraz jest zamglony lub podwójny może być zapowiedziom wylewu krwi do mózgu.

  Ciemne plamy pojawiające się przed oczami idące w parze z zachwianiami lub odczuciem spadania jest sygnałem znacznego osłabienia i zapowiedzą utraty przytomności .

Smak

• Nieakceptowalny (wstrętny ) smak w ustach może być przyczyną zaburzeń układu nerwowego, ale zazwyczaj jego przyczyna leży po stronie chorób zębów, układu pokarmowego.

  Słony smak o zgniłej nucie zazwyczaj jest spowodowany jakimiś procesami gnilnymi

  Stany podrażnienia żołądka, których przyczyna leży w spożyciu np. nieświeżego pokarmu, mogą się objawić poprzez smak słony, gorzki, cierpki, czy ostry.

  Silny stan grypowy, przeziębienia, ostre anginy mogą stanowić przyczynę czasowej utraty smaku. Efekt ten może również być spowodowany chorobami nerwowymi.

Słuch

• W przypadku, kiedy wysokiej temperaturze towarzyszy osłabienie słuch jest to objaw wycofywania się choroby, jednakże kiedy słuch w trakcie gorączki staje się bardziej wrażliwy może to oznaczać zaatakowanie przez chorobę mózgu lub innych elementów układu nerwowego.

  Świsty i szumy uszne często są sygnałem występowania w organizmie stanu zapalnego. Jednakże czasami pojawiają się bez przyczyny, w trakcie przekrwienia głowy. Kiedy zjawisko to towarzyszy grypie, czy przeziębieniu oznacza stan zapalny uszu.

Powonienie

• utrata węchu bywają skutkiem niestabilności układu nerwowego, problemami trawiennymi jak i nieżytem nosa.

  Ropne zapalenie nosa lub jamy ustnej zazwyczaj powoduje efekt w postaci zgniłego zapachu. Efekt taki może być również obecny przy zakażeniu krwi jak i przed wylewem.

Omówione powyżej wybrane metody diagnozowania na których opera się homeopatia stanowią tylko część ich znacznie większego zbioru. Terapeuci praktykujący homeopatię stosują analizę wielu innych aspektów związanych z funkcjonowaniem organizmu. Możemy tu jeszcze wymienić diagnostykę w oparciu o apetyt czy pragnienie, sen, występowanie bólu, potliwość czy katar i kaszel. Z pewnością istnym elementem jest zabarwienie skóry zarówno twarzy, jak i reszty ciała. Terapeuta zwraca uwagę na głos pacjenta, jego sposób wysławiania się oraz czy ma on nadwagę, a może jest zbyt szczupły. Bardzo ważnym elementem jest również ogólnie pojęte samopoczucie na które składa się wiele różnych czynników, o których informację terapeucie może przekazać tyko sam pacjent. Zakończenie Pomimo stopniowemu w ostatnich czasach wzrastaniu „popularności” homeopatii, jako dziedziny terapeutycznej, znakomita większość lekarzy i naturoterapeutów tak naprawdę nie orientuje się w zasadach stosowanych przez jej praktyków. Natomiast informacje pochodzące z tzw. źródeł głównego nurtu delikatnie mówiąc nie wyczerpują tego zagadnienia. Zdarzą się że z braku rzetelnych i obiektywnych informacji poddają one wątpliwość w skuteczność tej metody. Dlatego właśnie rzetelna wiedza o tej niewątpliwie bardzo wartościowej dziedzinie medycyny powinna być propagowana. Znaczna rolę muszą tu odgrywać przede wszystkim praktycy tzw. medycyny holistycznej, którzy w odróżnieniu procedur tzw. medycyny klasycznej, leczą chorego, a nie chorobę, co jest zgodne z podstawową doktryną homeopatii. Zadanie to winno spocząć na barkach zarówno otwartych na wiedzę lekarzy medycyny konwencjonalnych, jak i terapeutów zajmujący się medycyną naturalną. Wspólny mianownik ich działań powinien być skoncentrowany na traktowaniu osoby potrzebującej pomocy medycznej, jako podmiotu, a nie elementu dopełniającego jakieś nierzadko wyimaginowane procedury. Każdy człowiek poczuwający się do pomagania innym na polu ich uzdrawiania niezależnie czy jest to lekarz, czy terapeuta powinien w wachlarzu swoich zasobów intelektualnych posiadać możliwość posługiwania się w wiedzą z wielu źródeł. W odróżnieniu od większości praktyków tzw. medycyny konwencjonalnej, poruszających się w obrębie narzuconych odgórnie schematów skoncentrowanych na zupełnie innych wartościach, nierzadko bardzo mocno oddalonych od istoty ich pracy, czyli dobru chorego. Maciej Kaja

.

Bibliografia

1. Łozowski J., Zarys homeopatii, Zakład Wydawnictw Medycyny Naturalnej 1991

   Szymański A., Homeopatia domowa dla całej rodziny Warszawa 1995

Strony internetowe**

1. homeopatiapolska.com

   rme.cbr.net.pl

Artykuł Zarys diagnostyki w homeopatii pochodzi z serwisu TERAPIAZNATURY.

„Jesteś tym, co jesz” – myśl zawarta w tych słowach była od zawsze obecna w wielu tzw. kulturach związanych z ziemią, które to od zawsze miały świadomość roli pożywienia jego wpływu na zdrowie i jakość życia człowieka. W obecnych czasach znaczenie tej sentencji zostało odsunięta na dalszy plan. Pożywienie, które jest spożywane przez większość społeczeństwa zamieszkującego tzw. „kraje wysoko rozwinięte” wytwarzane jest w sposób przemysłowy, gdzie jego jakość, wartości odżywcze czy energetyczne zostały zastąpione bilansem generowanego przy tej okazji zysku. Zdarza się, że wielkie koncerny zajmujące się wytwarzaniem środków farmakologicznych są również właścicielami przedsiębiorstw produkujących żywność, czy środki ochrony roślin. Zarządy tychże podmiotów mogą tworzyć przy takiej okazji formę wzajemnej synergii, w której producenci jednego asortymentu dostarczają klientów wytwórcom innej branży. Jakie są tego potencjalne skutki możemy prześledzić analizując statystyki zachorowalności na różne dolegliwości np. nowotwory, choroby układu krążenia czy nadpobudliwość ruchowa u dzieci. Zważywszy na powyżej zaprezentowane zależności dla naszego dobra powinniśmy wracać do tradycyjnych, od dawna sprawdzonych, metod odżywiania, gdzie to, co jemy stanowi budulec naszego zdrowia, dobrej kondycji, a w konsekwencji długowieczności, a może i wolności. Spośród wszystkich tradycyjnych metod odżywiania na czele wysuwa się kuchnia pięciu przemian stworzona na podbudowie tradycyjnej medycyny chińskiej. Nie mówimy to oczywiście o kuchni z większości barów mających w swojej nazwie słowa „kuchnia chińska”, które często zaopatrują się w najbliżej ich położonym sklepie wielkopowierzchniowym. Mówiąc kuchnia pięciu przemian mamy na myśli sztukę przyrządzania posiłków, których podstawowym zadaniem jest utrzymanie spożywającego je w możliwie jak najlepszej kondycji fizycznej, energetycznej i duchowej wykorzystując do tego kompozycje produktów naturalnego pochodzenia z uwzględnieniem ich energetyki, smaku zawartości substancji odżywczych oraz pory roku w jakiej dany posiłek się przyrządza. Prawdziwa kuchnia chińska podobnie jak sztuki przyrządzania posłów wywodzące się z innych nacji związanych z ziemią, to nie tylko produkty, ale przede wszystkim sposób ich łączenia, gdzie osoba która tym się zajmuje niezależnie czy przyrządza go dla swoich bliskich, czy dla klientów wkłada w niego uczucie i odpowiednią intencje.

Historia kuchni pięciu przemian

Zjednoczone Chiny obejmują terytorium, na którym zamieszkuje największa liczba ludzi. Położenie tego państwa z uwzględnieniem warunków geograficznych, pomimo wielkich obszarów nie sprzyja produkcji żywności. Sześćdziesiąt procent powierzchni Chin, to tereny górzyste. Wiele terenów nizinnych znajduje się w strefach suchych lub z drugiej strony są tam obszary, gdzie ilość opadów plasuje się na poziomie znacznie wyższej od przeciętniej. W związku z powyższym pomimo tego, że Chiny są pod względem wielkości trzecim państwem, obszary które można zaadoptować pod uprawy, to tylko około 10 % powierzchni. I to właśnie między innymi ta sytuacja sprawiły, że ludzie zamieszkujący te terytoria położyli nacisk sztukę kulinarną bazującą na jakości pożywienia, a nie jego ilości. Przy jednoczesnym zachowaniu prostoty i szybkości przysadzania.

Na podstawie wykopalisk archeologiczny stwierdzono, że sztuka kulinarna była praktykowana na terenie obecnych Chin już pomiędzy latami 1523 – 1028 p.n.e. ( okres Szang in). Dokładniejsze informacje na temat sztuki przyrządzania posiłków można odnaleźć w Księdze Czou Li za czasów dynastii Czou zlokalizowanej w latach 1027 n.e do 256 p.n.e. W księdze tej można odnaleźć informacje, że składniki posiłków przeznaczonych dla wyżej urodzonych były uzależnione od pory roku w jakiej je sporządzano.

Wartościowym źródłem informacji, stanowiącej między innymi o poziomie wiedzy kulinarnej znajdują się w kronikach pochodzących z czasów dynastii Han (206 r. p.n.e. do 220 n.e). Można tam odnaleźć informacje o otwarciu szlaku handlowego na zachód za pośrednictwem, którego sprowadzano między innymi marchew, ogórki, fasolę, orzechy włoskie, winogrona czy lucernę. Z tego też okresu wywodzą się zapiski o produkcji sosu sojowego czy serów z soi. W tych ramach czasowych rozpoczęto również wytwarzanie olejów roślinnych, które stopniowo wypierały tłuszcz zwierzęcy. Z pozyskanych zapisków wynika, że ten okres był początkiem obróbki termicznej jedzenia takiej, jak smażenie.

Podczas trwania tzw. południowej i północnej dynastii (317 do 587 r. ) na terenie obecnych Chin miały miejsce duże przemieszczania się ludności. Za ich przyczyną zapoczątkowano na dużą skalę tak wymianę zarówno produktową, jak i wiedzy. Zaowocowało to między innymi szeroko pojętą w rozpowszechnieniem i przetasowaniem się regionalnych przyzwyczajeń i tradycji dotyczących między innymi sztuki kulinarnej.

Dalszym czynnikiem owocującym szeroko pojętej integracji Państwa Środka, a więc również wymiany wiedzy był proces budowy wielkiego kanału, za pośrednictwem, którego połączono Chiny północne z ich częścią południową. Od tego czasu możemy mówić o początku tzw. złotego wieku Chińskiej kultury, która była ubogacana wieloma lokalnymi tradycjami pochodzącym z różnych regionów tego kraju. Przyjmuje się, że to właśnie w tym czasie wiedza kulinarna zaczęła być postrzegana, jako sztuka tworzenia posiłków charakteryzujących się niepowtarzalnym smakiem i mających za zadanie utrzymanie szeroko pojętego zdrowia w należytym stanie. Należy pamiętać , że w tym okresie podstawową wiedzą każdego chińskiego lekarza było również komponowanie posiłków, a jego wynagrodzenie było uzależnione od tego czy potrafił utrzymać podopiecznego w zdrowiu. Od tego też czasu zaczęto zwracać uwagę na estetykę podawanych potraw, projektowano wymyślne kształty poszczególnych dań. Brano również, jak byśmy to dzisiaj nazwali, aspekt marketingowy nadając poszczególnym potrawą piękne poetyckie nazwy.

W czasie, kiedy na terenie Państwa Środka panowała dynastia Ming i Cing (XIV do Xxw.), jak pisze Juan Mei w swojej pracy „Menu ogrodu Sui”, tradycyjna kuchnia chińska stopniowo zaczęła stawać się bardziej elitarna. Na bankietach można było spotkać płetwy rekina czy jaskółcze gniazda. Ponad to, książka ta zawierała również konkretne przepisy, ale również rozbudowaną analizę żywieniową i wiedzę na temat przyrządzania posiłków. Z uwagi na obecność na terenie Państwa Środka „nieproszonych gości z Europy” (końcowa część dynastii Cing) popularne stały się tam na wzór europejski wystawne bankiety, okraszone wieloma wyszukanymi potrawami.

Obecna prawdziwa kuchnia pięciu przemian jest oparta o wielosetletnią tradycję, w której wykorzystywane są przymioty wielu składników z ich walorami energetycznymi, kolorystycznymi, smakowymi i zapachowymi. Oraz połączeniami tychże elementów w najrozmaitsze kombinacje zbudowane na tradycyjnej zasadzie pięciu elementów tworzy harmonię będącą czynnikiem potrafiącym doprowadzić szeroko pojęte zdrowe człowieka do należytego stanu.

Tradycyjna medycyna chińska klasyfikuje produkty spożywcze według następujących kryteriów

• natury energetycznej (termicznej)

• smaku

• systemu narządów

• kierunku ruchu

Przy czym dwa pierwsze kryteria są podstawowymi parametrami na podstawie, których opracowywana jest dieta mająca przynieść skutki terapeutyczne.

Charakterystyka termiczna i smakowa w kuchni pięciu przemian

Charakterystyka termiczna i smakowa pokarmów oparta na tradycyjnej medycynie chińskiej jest podstawowym czynnikiem mającym bezpośredni wpływ na utrzymanie zdrowia w należytym stanie przez długie lata. W sztuce tej ( dobry kucharz jest uważany za artystę) wykorzystuje się naturalne właściwości poszczególnych produktów spożywczych z uwzględnieniem ich potencjału energetycznego oraz oddziaływania na organizm poprzez ich skład jak i smak. Te trzy składniki powinny posłużyć do skomponowania potraw w taki sposób, aby przyczyniały się do utrzymania organizmu w harmonii lub doprowadzenia go do niej. Medycyna chińska uważa, że skomponowanie właściwego stylu odżywiania powinno być pierwszym etapem leczenia osoby chorej.

„Terapia dietetyczna powinna być pierwszym krokiem w leczeniu choroby.

Dopiero, gdy okaże się one nieskuteczna należy użyć leków”.

Sun Simiao

Klasyfikację żywności pozwalająca na określenie właściwej charakterystyki danego składnika została opracowana na podstawie wielosetletnich prób, błędów, które były następnie sukcesywnie zapisywane i przekazywane następnym pokoleniom. Dla głębszego zrozumienia energetycznego aspektu poszczególnych produktów żywnościowych poniżej zostanie przedstawiony ogólny zakres wpływu natury termicznej i smaku na stan organizmu człowieka.

Natura energetyczna inaczej określona jako qi pożywienia.

Używają potocznego języka można stwierdzić, że natura termiczna to potencjał mogący rozgrzewać lub ochładzać cały organizm, jak i jego poszczególne elementy.

Kuchnia pięciu przemian zbudowana jest na paradygmacie mówiącym, że wszystkie rodzaje żywności posiadają naturalny potencjał energetyczny inaczej naturę termiczną, która to wpływa bezpośrednio na na funkcjonowanie organizmu, rozgrzewa go bądź schładza. Równolegle smak będący odzwierciedleniem jednej z pięciu przemian wywołuje działanie pokarmu o określonym potencjale energetycznym na konkretny narząd.

Medycyna chińska dzieli produkty żywnościowe według pięciu kategorii

• gorące, ciepłe – Yang

• zimne, chłodne – Yin

• neutralne

Najważniejsze dla człowiek w celu utrzymywania dobrego stanu zdrowia jest zachowanie równowagi energetycznej. Jeśli z jakiś względów mamy zbyt dużo gorąca (Yang), to należy zastosować czynniki w tym żywność dla ograniczenia tego gorąca i odwrotnie w przypadku, kiedy jesteśmy zdominowani przez zimno (Yin), to należy je ograniczyć używając adekwatnych do tego stanu produktów. W przypadku, kiedy mamy do czynienia z osobą, która w ten czy inny sposób jest zdominowana przez gorąco i np. często się denerwuje to podawanie jej pożywienia o ciepłej charakterystyce dodatkowo okraszonego ostrymi rozgrzewającymi przyprawami może ten stan pogłębić. I odwrotnie, kiedy komuś jest często zimno bywa apatyczny, a jego przemiana materii jest powolna, to spożywanie przez niego potraw o charakterze Yin, również przyczyni się do zaognienia stanu chorobowego.

Jeśli coś jest zimne ogrzej to.

Jeśli jest gorące ochłodź to.

Wzmocnienie przeciwnego bieguna przywraca równowagę

Huangdi Neijing Suwen

(Kanon medycyny chińskiego Żółtego Cesarza)

Pożywienie o potencjale gorącym wzmacnia energie Yang, a tym samym powoduje intensywniejszy przepływ qi. Co w konsekwencji działa rozgrzewająco, rozpraszająco, podnosi ku górze, wypych na zewnątrz zimno wewnętrzne i zewnętrzne jak i aktywuje potencjał obronny organizmu. Nadmiar Yang może spowodować uszkodzenie Yin i ogranicza ilość wody, co może skutkować wysuszeniem płynów w organizmie. Dlatego też, stosowanie terapeutyczne produktów o charakterystyce gorącej, powinno być praktykowane rozważnie i z umiarem. Wykorzystuje się je przede wszystkim do rozpadu dominującego zimna.

Pożywienie o potencjale ciepłym podobnie jak powyżej wzmacnia Yang, stymuluje qi. Co również powoduje działanie rozgrzewające w stosunku do poszczególnych organów jak i środkowego ogrzewacza, pobudza trawienie, usprawnia krążenie, generalnie działa aktywizująco. Jednakże przerost ciepła może być przyczyną zbyt dużego wzrostu Yang.

Pożywienie o potencjale neutralnym sprawia, że organizm funkcjonuje w harmonii, poza tym działa wzmacniająco na płyny znajdujące się w organizmie. Przykładowe produkty o charakterystyce neutralnej, to rośliny strączkowe, pełne ziarna, kilka rodzajów orzechów, niektóre mięsa i ryby.

Pożywienie o potencjale chłodnym neutralizuje nadmiar gorąca, zwiększa ilość płynów, wycisza wątrobę spowalniają qi. Produkty o tej charakterystyce stosowane w nadmiarze mogą spowodować ograniczenie sprawności układu pokarmowego przez jego nadmierne obciążenie. W tej kategorii energetycznej możemy znaleźć wiele owoców i warzyw takich jak np. sałata, jabłka, gruszki, mandarynki, zielona herbata.

Pożywienie o potencjale zimnym wywołuje powstawanie zimna, neutralizuje wewnętrzne gorąco, działa wyciszająco. Podobnie jak produkty gorące, należy je stosować również rozważnie i z umiarem. Przydają się na obszarach o klimacie gorącym i wilgotnym. Na naszym terenie są pomocne upalne dni, lub kiedy mamy do czynienia z dolegliwościami generującymi gorąco, czasami stosuje się do odtruwania. Ruch tej energii ma charakter obniżający. Wiele osób nie zważając na skutki pije lub spożywa różne produkty prosto z lodówki, może to np. przyczynić się znacznego ograniczenia funkcjonowania systemu trawiennego. Spośród produktów o potencjale zimnym możemy wymienić grejpfruty, arbuzy, banany, kraby wodorosty morskie, żywność i napoje spożywana bezpośrednio z lodówki.

Przykładowe produkty żywnościowe o potencjale Yang (gorące, ciepłe): kawa, alkohol,czereśnie, imbir, papryka, chili, czosnek, szczypiorek pieprz, masło, cynamon, rożne gatunki mięsa, orzechy włoskie.

Stosuje się w przypadku:

• Niedoboru qi – objawy – bladość, osłabienie, zmęczenie, upośledzone działanie systemu immunologicznego, brak apetytu.

• Niedobór yang – objawy – odczuwanie zimna, kiedy warunki do tego nie predysponują, zimne stopy i dłonie, częste zmęczenie, ospałość, mocz posiada jasne zabarwienie i jest często oddawany, czasami luźny stolec.

Przykładowe produkty żywnościowe o potencjale Yin (chłodne, zimne ): cytrusy, banany, pszenica, woda mineralna, sałata, pomidory, mięso kaczki.

Stosuje się w przypadku:

• niedoboru yin – objawy- suchość języka, wysuszone błony śluzowe, dłonie i stopy gorące, poczucie gorąca w całym ciele

• nadmiar yang – twarz przybiera kolor czerwony, niepokój, czasami brak stabilności emocjonalnej, problemy ze snem, czasami uczucie gorąca w całym ciele.

Smaki i ich oddziaływanie na człowieka

Kolejnym czynnikiem mającym wpływ na funkcjonowanie organizmu człowieka jest smak. W chińskiej medycynie występuje pięć smaków, każdy z nich przyporządkowany jest pewnemu żywiołowi:

„Pięć smaków wchodzi przez usta.

Każdy ma swoje miejsce przeznaczenia, gdzie oddziałuje,

i z każdym wiąże się określona choroba”

Huangdi Neijing Suwen

(kanon medycyny chińskiej. Żółtego Cesarza)

Terapeutyczne wykorzystanie kuchni pięciu elementów nierozerwalnie wiążę się smakiem. Ma on fundamentalne znaczenia przy przygotowywaniu zarówno potraw, jak i mieszanek ziołowych wykorzystywanych w tradycyjnej medycynie chińskiej. Smaki są wybierane z uwzględnieniem ich potencjału energetycznego i żywiołu we władaniu, którego się znajdują. A, to wszystko w celu doskonałego komponowania zarówno potraw, jak lekarstw ziołowych mających za zadanie zarówno przywracanie do stanu harmonii organizm osoby chorej, jak działanie profilaktyczne sprawiające, że życie jest przyjemniejsze, występowanie chorób dużo bardziej ograniczone, a osiągnięcie długowieczności staje się znacznie bardziej prawdopodobne.

Jak zostało zaznaczone powyżej każdy z pięciu smaków ma określony potencjał energetyczny.

1. smaki Yang

   – słodki – neutralny lub rozgrzewającymi

   – ostry – rozgrzewający i chłodzący, aromatyczny i rozgrzewając

2. smaki Yin

• kwaśny – chłodzący

• gorzki – zimny

• słony – chłodzący

Znajomości powyższych parametrów służy znawcą kuchni pięciu przemian do stworzenia harmonijnego posiłku lub dostosowanie go do aktualnych wymogów zdrowotnych konsumenta posiłku, pory roku lub subiektywnego odczucia mówiącego o tym, czego aktualnie potrzebuje organizm. Zawsze należy pamiętać, że trudno znaleźć dwie osoby o dokładnie takich samych preferencjach smakowych, a posiłek jeżeli są takie możliwości powinien być dostosowany indywidualnie do potrzeb i preferencji jego adresata. Jednocześnie w obecnej dobie bywa, że preferencje smakowe są zniekształcone przez przyzwyczajenia, a i czasami uzależnienia. Zdarza się, że taki efekt występuje u osób często spożywających produkty wysoko przetworzone, które zazwyczaj są mocno „ubogacone” sztucznymi substancjami smakowymi dającymi bardzo agresywny nierzadko uzależniający aromat, który przysłania prawdziwy smak danej potrawy.

Jak zostało to wyżej zaznaczone Tradycyjna Medycyna Chińska przypisuje każdy z pięciu smaków o charakterze terapeutyczny smakowi odbieranemu przez zmysły. Poniżej została zaprezentowana specyfikacja poszczególnych smaków.

Smak słodki

• przemiana – ziemia

• charakterystyka energetyczna od neutralnej do rozgrzewającej

• sieć meridianów – żołądek, śledziona

• działanie: yang – odżywia, dopełnia, uspokaja, relaksuje, dostarcza energii płynom ustrojowym, harmonizuje układ. Smak ten pod wpływem siły oddziaływania przewyższa wszystkie pozostałe. Ponad to wzmacnia całe ciało nie tylko na poziomie fizycznym, ale również emocjonalnym i umysłowym. Dowodem tego jest to, że po znacznym wysiłku fizycznym często następuje łaknienie czegoś słodkiego.

• zbyt duże spożycie może zaszkodzić. Najbardziej narażone jest qi śledziony. Poza tym spowalnia funkcjonowanie układu trawiennego, co może skutkować wzrostem wagi ciała, kumulowaniem wilgoci. Zbyt duże spożywanie tego smaku w dłuższym okresie, może spowodować utratę przez organizm zdolności do skutecznej przemiany materii.

Występuje powszechnie w wielu produktach żywnościowych takich jak np. ziarna, rośliny strączkowe, część orzechów, mięsa, cebula, która o obróbce termicznej przybiera wyraźny słodki smak. Poza tym znaczna część owoców i wiele wiele innych. Smak słodki poznajemy od początku naszej obecności na tym świecie, gdyż stanowi on podstawową barwę smakową mleka matki.

Przy tej okazji należy dodać, że medycyna chińska rozpoznaje smak słodki tylko w produktach pochodzenia naturalnego. Pod definicję tego smaku nie podlegają produkty sztuczne, czy uzdatnione sztucznymi dodatkami smakowymi sprawiającymi wrażenie słodkości takie jak np. różnego rodzaju przemysłowo wytwarzane sosy do potraw, pieczywo i wiele innych.

Smak ten posiadający neutralną i rozgrzewająca charakterystykę, wspomaga i uaktywnia wzrost i szeroko pojęty rozwój. Ponad to działa wyciszająco i rozluźniająco, i nawilżająco. Ze względu na żywioł powiązany jest z żołądkiem i śledzionom wzmacniając qi tych organów.

Tradycyjna Medycyna Chińska utożsamia smak słodki z żywiołem ziemi, końcowym okresem lata oraz czasem łączącym poszczególne pory roku.

Smak słodyczy odbierany przez zmysłu kojarzony z np. rozgrzewającym mięsem jest zupełnie inny niż ten smak utożsamiany np. z neutralnymi roślinami strączkowymi, czy nasionami.

Stąd też smak słodki został podzielony na kilka rodzajów:

• smak słodki pełny jest on charakterystyczny dla mięs, mleka i jego pochodnych oraz orzechów. Jego działanie jest ukierunkowane na rozgrzewanie i odżywianie

• smak słodki mdły utożsamia się go między innymi ze zbożami i roślinami strączkowymi. Działa wyciszająco na wątrobę, przez co harmonizuje odżywianie i wydalanie. Jego działanie jest również umiarkowanie moczopędne oraz stymuluje wzrost. Jego charakter termiczny jest raczej neutralny przez co nie będzie ani rozgrzewał, ani chłodził.

• Smak słodki pusty jest charakterystyczny przede wszystkim dla chłodzących i nawilżających owoców. Zawiera się również w cukrach rafinowanych. Jego działanie jest rozgrzewające, sama nazwa (pusty) wskazuje, że poza walorami ochładzającymi nie dostarcza żadnych substancji odżywczych.

Smak słodki ma przede wszystkim zastosowania dla wzmacniania qi śledziony. Jest bardzo pomocny w sytuacjach nagłych osłabnięć szczególnie, kiedy wynikiem tego jest pojawienie się dużego apetytu. Z uwagi na funkcję nawilżającą odżywia płyny znajdujące się w organizmie. Ma działanie rozluźniające i odprężające, co nierzadko skutkuje spożywaniem dużej ilości pokarmów przez osoby znajdujące się w stresie. Jego żywiołem jest ziemia, tak więc ma również działanie stabilizujące.

Spożywanie produktów o słodkim smaku ponad miarę może skutkować uszkodzeniem qi śledziony oraz powstaniem nadmiernej wilgoci. Jeżeli proces ten ma charakter długotrwały może skutkować dolegliwościami związanymi ze śluzem objawiającymi się np. w postaci częstego zapalenia zatok, oskrzeli, nieustającym zmęczeniem, jak i poczuciem, że nasz mózg pracuje na „wolniejszych obrotach”. Oczywistą rzeczą jest to, że nadmiar słodkiego smaku będzie przyczyną wzrostu masy ciała i osłabieniem tkanki łącznej. Poza tym spożywanie zbyt dużo produktów bazujących na tym smaku z dużą dozą prawdopodobieństwa przyniesie osłabienie nerek i w konsekwencji kości i zębów.

Smak ostry

• przemiana – metal

• charakterystyka energetyczna – rozgrzewająca lub chłodząca

• sieć meridianów – płuco, jelito grube

• działanie yang aktywizuje krążenie, wznosi, przerywa zastanie, otwiera i powiększa pory tym samym pobudza pocenie się, może być stosowany w początkowych stadiach przeziębień, gryp

• zbyt duże spożycie może skutkować zbyt mocnym rozgrzaniem organizmu, przyczynić się do bezsenności i niestabilności nastroju, problemów z wypróżnianiem się, powoduje wysuszanie skóry

W związku z występowaniem smaku ostrego w konfiguracjach z innym, możemy wyszczególnić trzy jego kategorie:

• ostry, rozgrzewający występuje np. w chili i ostrej papryce, cebuli, cebuli cebulowej, szczypiorku, rukoli, czosnku imbirze.

• ostry, aromatyczny występuje np. w bazylii, tymianku, rozmarynie, goździkach

• ostry chłodzący występuje np. w mięcie pieprzowej , mięcie zielonej, majeranku, melisie lekarskiej, rzodkiewce, brokułach

Działanie ostrych produktów żywieniowych w tym przypraw działają aktywizują krążenie krwi, w zależności od potencjału energetycznego będą neutralizować gorąco lub zimno. Uaktywniają energię do ruch ku górze i na zewnątrz. Przez co przyczyniają się do pozbywania się różnych patogenów znajdujących się w wierzchniej części organizmu, jak i innych czynników chorobotwórczych w tym np. zimnego wiatru. Ponadto, za sprawą smaku ostrego wzmacniane są płuca. Smak ten może być stosowany podczas ostrzejszych przeziębień (np. imbir). Najbardziej efektywnym okresem dla stosowania ostrych potraw jest czas zimy, późnej jesieni i wczesnej wiosny. Doskonale wtedy wypełnią rolę zabezpieczenia przed grypami, przeziębieniami i innymi infekcjami. Zioła charakteryzujące się tym smakiem zazwyczaj aktywizują qi, powiększają sprawność trawienia, dezintegrują wilgoć.

Przyczynią się także do rozproszenia stanu stagnacji na polu emocjonalnym (związanym z płucami) występującym w postaci depresji, smutku czy melancholii.

Mogą również spowodować wyjście flegmy i śluz na zewnątrz. Często używanym produktem ostrym i rozgrzewającym jest alkohol, wykorzystywany do produkcji wszelkiego rodzaju nalewek zarówno z ziół jak i innych produktów żywnościowych. Nalewki takie poza innymi walorami przyczyniają się do poprawy krążenia i działają rozgrzewająco.

Smak ostry powinien być bardzo ostrożnie stosowany w znikomych ilościach przez osoby uwarunkowane do stanu gorąca. Przerost tego smaku u takich osób spowoduje jeszcze większy przyrost gorąca, co w konsekwencji może skutkować różnymi dolegliwościami takimi jak np.: suchość skóry, jej podrażnienie z objawem swędzenia, różnego typu alergie np. na słońce. Spoglądając na cykl kontrolny smaki ostre będą agresorem w stosunku do wątroby i pęcherzyka żółciowego. Może to doprowadzić do podnoszenia się yang wątroby. Na polu emocjonalnym smak ostry w nadmiarze przyczynia się do dezintegracji ducha, co może objawiać się poprzez problemy ze snem, odczuwaniem wewnętrznego niepokoju oraz przerostem niekontrolowanej aktywności np. ruchowej. Skupiając się natomiast na cyklu odżywczym możemy zauważyć, zagrożenie przegrzania esencji nerek, czego efektem może się stać wzrost potrzeby aktywności seksualnej. Innym efektem nadmiaru smaku ostrego będzie osłabienie napięcia mięśniowego skutkujące np. problemami z wypróżnianiem się.

Smak słony

• przemiana – woda

• energetyka – chłodząca

• działanie Yin – osuwanie wilgoci, aktywuje poruszanie się qi w dół, nawilża, rozluźnia

• system meridianów – pęcherz moczowy, nerki

• spożywanie ponad miarę może powodować odwodnienie przez to osuszanie innych płynów, wzrost ciśnienia krwi, utwardzenie mięśni oraz upośledzanie kości.

Słony smak stosowany racjonalnie będzie wzmacniał nerki, uaktywniał wydalanie zarówno moczu jaki stolca (gorzka sól). Przejawia zdolność do rozpuszczania wszelkiego rodzaju zagęszczeń i stwardnień np. guzków znajdujących się pod skórą. Jej możliwość poruszania qi w dól wpływa korzystnie na nerki, jeżeli stosowana jest w sposób harmonijny. Ponadto, w wyważonych ilościach wykazuje działanie nawilżające i zmiękczające, jednakże kiedy jej ilość będzie zbyt duża może przynieść dokładnie odwrotne efekty.

W obecnych czasach sól stosowana jest powszechnie w wielu spożywczych produktach przemysłowych dlatego stosunkowo łatwo ją przedawkować. Dotyczy to szczególnie osób, które w swojej diecie nie stronią od produktów wysoko przetworzonych. Sól stosowana w nadmiarze niekorzystnie wpływa na płyny organizmu degradując je, upośledza system naczyniowy, czego skutkiem może być nadciśnienie tętnicze, skutkuje otyłością. Ponad to może być przyczyną zarówno zesztywnienia mięśni jak i uszkadzania kości. Może wpływać na ograniczanie pracy serca. W skwerze emocjonalnej ma wpływ na redukcję możliwości intelektualnych, powoduje schematyczne myślenie, ogranicza kreatywność i ducha.

Jednakże smak słony, to nie tylko sól w czystej postaci. Występuje on w produktach pochodzenie np. morskiego jak ryby czy rośliny. W chinach za produkty z dominującym smakiem słonym uważana jest np. kasza jaglana czy gryka. Umiejętnie dodawane będą ograniczały smak kwaśny i gorzki

Smak kwaśny

• przemiana – drzewo

• energetyka – chłodzący

• działanie – Yin charakteryzuje się aktywnością skutkującą nawilżaniem oraz ochroną płynów, dopełnia yin, przyczynia się do łagodzenia skurczów mięśniowych, ma działanie ściągające.

• System meridianów – wątroba, pęcherzyk żółciowy

• spożycie ponad miarę będzie wpływać niekorzystnie na mięśnie generując ich ból i skurcze. Smaku kwaśnego należy unikać w przypadku przeziębienia, którego przyczyną jest zimny wiatr, gdyż jak mówią praktycy medycyny chińskiej smak ten powoduje wchłanianie zimna do wewnątrz.

Smak kwaśny stymuluje wydzielanie kwasów żołądkowych oraz jest aktywatorem dla płynów ustrojowych. Smak ten jest obecny łącznie z innymi smakami w owocach oraz niekiedy w warzywach. Jest charakterystycznym elementem dla wielu kiszonek czy ukwaszonych produktów mlecznych. Można go odczuć w delikatnie przefermentowanych herbatach zarówno zielonych jak i czarnych. Z uwagi na swoje właściwości ściągające bierze udział w utrzymywaniu we właściwym stanie płynów organicznych, charakteryzuje się również właściwościami ochronnymi dla qi. W związku z faktem, że smak wykazuje działanie nawodniające oraz nawilżające szczególnie na błony śluzowe, powinien być intensywniej stosowany w cieplejszych porach roku takich jak końcowa część wiosny, lato i początek jesieni. Ponad to wykazuje również oddziaływanie skupiające dla rozproszonego umysłu jaki wpływa stabilizująca na nazbyt niestabilny styl życia. W chinach istniej powiedzenie, że smak kwaśny czyni szczęśliwszym, gdyż np. podczas dużego stresu lub złości uzupełnia nadwyrężone yin wątroby. Poprzez cykl wzmacniający efekt ten przekłada się również na stan serca. Generalnie produkty kwaśne mają działanie odświeżające i schładzające dla całego organizmu, przez co przyczyniają się do ograniczenia potliwości, jak i schładzają tzw. emocjonalne gorąco.

Jak został to zaznaczone powyżej, smak ten może być powodem problemów, kiedy organizm zostanie poddany wpływom zewnętrznych czynników atmosferyczne takie jak np. zimny wiatr Ponadto, w przypadku kiedy czynniki chorobotwórcze będą znajdowały się na zewnętrznej części ciała, kwaśny smak w związku ze swoim działaniem do wewnątrz jest zdolny do zabrania ich ze sobą, co może spowodować poważniejsze pogorszenie się stanu zdrowia. Dlatego też według medycyny chińskiej poważnym błędem jest np. podawanie w różnych konfiguracjach soku z cytryny podczas ostrzejszych przeziębień czy stanów grypowych. W takich przypadkach powinny być stosowane produkty o smaku ostrym, gdyż działają one napotnie uprzednio powiększając pory skórne i przez to wpływają na usuwanie patogenów z organizmu. Z uwagi na to że smak kwaśny w nadmiarze wpływa na zmniejszenie PH (zwiększa kwasowość organizmu), co może skutkować skurczami mięśni i ścięgien. Osoby cierpiące na dolegliwości reumatyczne i zapalenie stawów również powinny unikać tego smaku.

Smak gorzki

• przemiana – ogień

• energetyka – chłodząca i zimna

• działanie – yin osusza, kieruje ku dołowi, utwardza

• system meridianów – serce, jelito cienkie

• spożycie ponad miarę nadwyręża prace jelit, co może skutkować biegunką, ponadto działa wysuszająco na zarówno na skórę, jak i inne organy

Smak ten nie jest najlepiej odbierany przez zmysły większości ludzi, dlatego też nie ma wielu jego zwolenników. Nie ma w tym nic dziwnego, gdyż smakiem tym charakteryzuje się znaczna część roślin, których działanie może być trujące. Z drugiej strony smak gorzki jest charakterystycznym parametrem np. piwa, kawy, czy gorzkiej czekolady, które to produkty posiadają znaczne grono zwolenników. Jest jednak duży zbiór produktów charakteryzujących się gorzkim smakiem, których działanie na organizm jest pozytywne, a nawet mocno uzdrawiające. Niektóre rośliny o gorzkim smaku były od wieków cenione za pozytywne oddziaływanie na organizm, można tu wymienić popularny u nas piołun czy wrotycz. Tradycyjna Medycyna Chińska przypisuje smakowi gorzkiemu działanie od toksyczniające i ochładzające. Rośliny o tym smaku są używane do zwalczania pasożytów, wirusów, leczenia zapalenia wątroby typu c jak i malarii dezynterii. Smak gorzki przyczynia się do ograniczenia nadmiernego gorąca, neutralizuje nadmiar cukru, jak i obniża poziom cholesterolu, uczestniczy w procesach niwelujących nadmierną wilgoć jak i przyczynia się do zharmonizowania diety wpływając jednocześnie na usprawnienie procesów trawiennych i wydalniczych. Ponadto, ma działanie wzmacniające yin serca, jednocześnie działając uspokajająco, co procentuje np. ograniczeniem stresu i napięcia umysłowego. Smak gorzki w połączeniu z alkoholem jest bardzo silnym stymulantem trawienia stąd tak popularne nalewki usprawniające ten proces.

Znakomita większość produktów powszechnie uważanych za gorzkie w rzeczywistości charakteryzuje się jednak mieszanką smaków. Tak np. papaja, seler naciowy, komosa ryżowa to rośliny słodko – gorzkie. Rukola, cebula szczypiorowa, pieprz – gorzko ostre.

Według medycyny chińskiej cykl wzmacniający stymuluje pracę śledziony, trzustki i żołądka. Skutecznie zdaje egzamin podczas wilgotnej chłonnej pogody podawany w postaci np. czerwonego wina.

Nazbyt duża ilość gorzkiego smaku może skutkować powstawaniem biegunek (sól gorzka). Gorzki smak podany w znacznej ilości np. w postaci kawy może przyczynić się do odwodnienia, co może skutkować suchością skóry, niedoboru krwi, osłabionego krążenia. Według Medycyny Chińskiej nadmiar gorzkiego smaku osłabia ducha.

Gotowanie posiłków według pięciu przemian

Przygotowywanie posiłków według kuchni pięciu przemian jest harmonijna metodą przygotowywania posiłków tak, aby zostały zachowane ich wszystkie walory odżywcze wzbogacone o harmonie energetyczną. Aby to osiągnąć, potrawy należy przyrządzać opierając się o cykl odżywczy (budujący). Składniki do przygotowanego posiłku należy podzielić w zgodzie z poszczególnymi energiami (przemianami) drzewa, ognia, ziemi, metalu i wody. Następnie dodawać je do przyrządzanego posiłku zgodnie z kierunkiem odżywczym. W ten sposób każdy z dodawanych produktów o określonej przemianie wzmacnia energetycznie następny składnik potrawy. Proces ten skutkuje podniesieniem potencjału energetycznego całej potrawy na wyższy poziom.

Poniżej zaprezentowany zostanie przykład przygotowywania takiego posiłku.

W pierwszej kolejności należy rozgrzać naczynie, w którym będzie potrawa przygotowywana, załóżmy , że będzie to patelnia. W ten sposób wprowadzamy przemianę ognia. Wlewamy na

patelnię olej (przemiana ziemi). Następnie dodajemy składnik przemiany metalu może to być np. cebula. Teraz dodajemy składnik z przemiany wody np. sól, w następnej kolejności składnik reprezentujący przemianę drzewa czyli np. pomidory. W ten sposób został zakończony pierwszy cykl Teraz zaczynamy kolejny cykl uzupełniania potrawy jej składnikami. Liczba cykli jest ograniczona tylko ilością składników, które należy użyć. Generalnie przyjmuje się stwierdzenie, ze im więcej cykli tym efekt końcowy w postaci gotowej potrawy jest lepszy. Każda kolejna przemiana powinna mieć czas, aby oddać swoją energię potrawie zakłada się, ze powinno to być nie mniej niż 30 sekund do dodania następnego składnika. Jeżeli ilość produktów na to pozwoli nie należy pomijać żadnej przemiany w danym cyklu. Jeden rodzaj składnika można dodawać kilka razy. Kuchnia chińska zakłada, że ostatni składnik dodany do potrawy w końcowym cyklu ma znaczenie dla generalnego oddziaływania całego dania na organizm. Np. jeżeli ostatnim składnikiem będzie szczypta chili, to całkowity potencjał energetyczny potrawy podporządkowany będzie przemianie ognia.

Dla każdego świadomego człowieka oczywistym jest, że odżywianie jest fundamentalnym elementem wpływającym na nasze zdrowie, kondycję fizyczną, stan emocjonalny i ducha.

Bardzo rzadko zdarza się, że choroby pomijając np. wypadki, biorą się znikąd. Zazwyczaj sami ludzie sumiennie na to pracują przez długie lata. Każda dysharmonia organizmu ma swoje przyczyny. W całkowicie zdrowym dobrze funkcjonującym organizmie chronionym przez sprawny system immunologiczny żadne wirusy, patogenne bakterie czy grzyby nie znajdą sprzyjających warunków, aby się zasiedlić i rozmnożyć. Może to nastąpić dopiero wtedy, kiedy nasze ciało, a często i duch zostaną za pośrednictwem różnych czynników wyprowadzone ze stanu harmonii, a tym samym osłabione. Zazwyczaj „zawdzięczamy” to własnym mniej lub bardziej świadomym działaniom. Najczęściej przyczyny tego leżą po stronie błędnego stylu życia, obfitującego w wysoko przetworzoną, przemysłową żywność, pośpiech, stres, brak aktywności fizycznej, czy wystarczającego odpoczynku. Choroby przekazywane z pokolenia na pokolenie w formie genetycznej stanowią tak naprawdę rzadkość. Jednakże zarażanie dzieci przez rodziców różnego rodzaju przyzwyczajeniami w tym żywieniowymi, które z czasem powielają te same dolegliwości nierzadko nazywane błędnie chorobami przekazywanymi genetycznie, jest już zjawiskiem znacznie częstszym. W obecnej dobie, kiedy świat wokół nas jest przepełniony do granic możliwości toksycznym, w szerokim tego słowa znaczeniu, środowiskiem. Kreowanym w znacznym stopniu przez krótkowzroczne korzyści nie mające nic wspólnego z dobrem człowieka. Musimy uzmysłowić sobie, że styl życia, który praktykujemy, zależy przede wszystkim od naszych osobistych wyborów zbudowanych na fundamencie osiągniętej świadomości. Praktykowanie kuchni pięciu przemian z pewnością może być jednym z takich wyborów, który pomoże wprowadzić w nas na powrót zrównoważenie energetyczne naszego ciała, emocji i ducha. To właśnie harmonia spożywanego pożywienia może stanowić impuls dla uporządkowania naszego stanu zdrowia. Przy czym, każdy z naszych narządów, jest w stanie synergii z konkretną emocją, Dlatego też zrównoważenie ciała fizycznego z pewnością będzie skutkowało zharmonizowaniem emocji, a w konsekwencji całego naszego świata, którego jesteśmy centralnym punktem.

Maciej Kaja

Bibliografia

Książki

1. Ciesielska A., Filozofia smaku ,Puszczykowo 2021

2. Goldsmith E.,Klein M,. Odżywiane według Tradycyjnej Medycyny Chińskiej Białystok 2018

3. Kastner J., Terapia pożywieniem, Łódż 2020

4. Pospieszalska K., Kuchnia chińska Warszawa 1990

Strony internetowe

1. kuchnia5przemian.pl/

Artykuł Potencjał energetyczny i smak w produktach żywnościowych na podstawie Tradycyjnej Medycyny Chińskiej pochodzi z serwisu TERAPIAZNATURY.

Używanie produktów pszczelarskich w celu leczenia różnych dolegliwości zdrowotnych znane jest od niepamiętnych czasów. Archeolodzy na podstawie odnajdywanych artefaktów dowodzą, że pierwsze ślady świadczące o praktycznym wykorzystywaniu wyrobów pszczelarskich przez człowieka datowane są na okres około 50 -60 tys. lat temu. W jednej z jaskiń znajdujących się na terenie Hiszpanii odkryto malowidło sprzed około 12000 lat, na którym widoczny jest człowiek wchodzący na drzewo do dziupli zasiedlonej przez pszczoły. Świadomie praktykowanie hodowli pszczół miało miejsce już około 5000 lat temu na terenie starożytnego Egiptu. W kronikach przybliżających czasy starożytności można znaleźć zapiski mówiąc o tym, że istoty uważane w tym czasie za bogów odżywiały się między innymi miodem, nazywanym przez kronikarzy złotym pokarmem. Z tekstami mówiącymi o wyrobach pszczelarskich można się również spotkać w starożytnych tekstach ajurwedyjskich. Nie można pominąć również zapisków naszych rodzimych kronikarzy świadczących o tym, że na terenach zajmowanych przez naszych przodków wyroby pszczelarskie były znane od bardzo dawna. Pisali o tym między innymi Gal Anonim, Bielski czy Prokosz. W tym miejscu należało by przytoczyć tekst Godzisława Baszko, który w napisanej przez siebie Kronice Lechitów i Polaków zwanej obecnie Wielkopolską informuje nas, że terytoria zajmowane onegdaj przez naszych przodków, których częścią jest obecna Polska określane były jako mlekiem i miodem płynące. Na terenie starożytnych Chin miód był używany do celów terapeutycznych już około 3000 lat temu. Istnieją zapiski mówiące, że z dużym powodzeniem wcierano go w trudno gojące się rany, jak i wykorzystywano wewnętrznie.

Przytoczone powyżej przykłady dowodzą, że stosowanie wyrobów pszczelarskich ma bardzo odległe w czasie korzenie.

Obecnie medycyna wykorzystując całą gamę leków i procedur mających służyć leczeniu rozmaitych dolegliwości zdaje się, że zapomniała o starych skutecznych metodach terapeutycznych opartych na naturze. Jednakże nowoczesne sposoby walki z współczesnymi dolegliwościami nie zawsze się sprawdzają. Wtedy za sprawą tak naturoterapeutów, jak i lekarzy praktykujących medycynę holistyczną czy po prostu samych ludzi, którzy w ten, czy w inny sposób zdobywają wiedzę z zakresu medycyny naturalnej, powraca stara wiedza.

Nierozerwalnym elementem, tejże wiedzy, jest właśnie wykorzystywanie produktów pszczelarskich dla celów leczniczych, nazywane obecnie apiterapią. W niniejszej pracy zostaną zaprezentowane przykłady wykorzystania tychże produktów przy leczeniu chorób skórnych.

Leczenie dolegliwości skórnych przy użyciu miodu

Cukrzycowe owrzodzenie stóp

Niezauważone na czas, lub nieprawidłowo leczone choroby przewlekłe mogą generować wiele różnorakich powikłań. Przykładem takiej dolegliwości jest cukrzyca. Jednym z głównych powikłań, będących następstwem cukrzycy jest cukrzycowa stopa. Statystycznie dolegliwość ta pojawia się u od 6 do 10% cierpiących na cukrzycę. Podstawowym skutkiem błędnie leczonej cukrzycy jest długotrwała hiperglikemia (przecukrzenie), utrzymująca się przez dłuższy czas znaczna zawartość cukru we krwi. Konsekwencją tej dolegliwości może być uszkodzenie naczyń krwionośnych, skutkuje to zazwyczaj długotrwałym niedotlenieniem fragmentu kończyny objętego chorobą. Następnym etapem jest tworzenie się skrzepów, co z kolei sprawia, że może pojawić się stan zapalny, któremu towarzyszy obrzęk. Jeśli choremu nadal nie zaaplikowano właściwej terapii z dużą dozą prawdopodobieństwa pojawi się martwica tkanek, ich pękanie oraz owrzodzenie. W tym samym czasie będzie można zauważyć odkształcanie się paznokci, sukcesywne zmniejszanie się masy tkanki miękkiej, palce, a z czasem cała stopa będzie przybierać siny kolor. Na tym etapie chory będzie odczuwał silny ból, który razem z obrzękiem będzie utrudniał sprawne poruszanie się, może pojawić się zakażenie. W przypadku, kiedy chory nadal nie będzie poddany właściwej terapii, lub kiedy terapia ta nie będzie przynosiła pożądanych skutków, może nastąpić zgorzel gazowa. W takim przypadku stan zapalny sukcesywnie będzie obejmował tkanki nieobjęte jeszcze chorobą. Sytuacja taka może doprowadzić do stanu zapalnego i ropnego obejmującego całą stopę, a następnie przemieszczającego się w górę nogi. Wyżej wymieniona sytuacja niesie ze sobą niebezpieczeństwo powstania zakażenia ogólnoustrojowego. Po przekroczeniu pewnej granicy przez chorobę, dla zapobieżenia dalszemu jej postępowi może zostać podjęta decyzja o amputacji stopy lub fragmentu nogi objętej zakażeniem. Powyższy stan nazywany jest angiopatią cukrzycową.

Terapia objawów powyżej zaprezentowanej choroby była przez medycynę ludową od dawna leczona między innymi przy pomocy miodu, jak i innych produktów naturalnych. Jednakże przyczyna takiego stanu, jaką jest cukrzyca w odleglejszych czasach nie występowała zbyt często, jest to dolegliwość ściśle związana tzw. „rozwojem cywilizacyjnym”. Zgorzele gazowy nóg i innych części ciała często były konsekwencją nieleczonych lub błędnie leczonych ran, w które wdawało się zakażenie.

Pierwszy zanotowany przypadek terapii w/w dolegliwości przy pomocy miodu miał miejsce w 1988 r. Lekarz pochodzący z Sudanu o nazwisku Farouk przeprowadził takową terapie na pięciu osobach z cukrzycowym owrzodzeniem stóp, u których konsekwencję tego stanu było zakażenie pałeczkami ropy błękitnej (pseudomonas aeruginosa) u trzech osób, u dwóch pozostałych gronkowcem złocistym (staphylococcus aureus). Oba przypadki były odporne na leczenie za pomocą antybiotyków. Podczas terapii owrzodzenia i rany były raz dziennie smarowane miodem, na którym umieszczano opatrunek. Czas trwania terapii był zróżnicowany i wynosił od 7 do 56 dni. U czterech osób proces ten zakończył się sukcesem i rany w tym czasie zgoiły się. Jedna osoba niestety musiała mieć amputowaną nogę. Na podstawie wyżej omówionego przypadku można mówić o 80 % skuteczności terapii. Jak widać powyżej sam proces terapeutyczny jest bardzo prosty wystarczy tylko mięć dostęp do czystego miodu, zagojone rany nie pozostawiły po sobie żadnych blizn.

Niewątpliwie warty odnotowania przypadek leczenia podobnego schorzenia przy pomocy miodu miał miejsce w Malezji. Tam też w 2008 roku wybrano trzydziestu pacjentów cierpiących na cukrzycowe owrzodzenie stóp. Ich przekrój wieku był dość duży, plasował cię od 31 do 65 roku życia. Z pacjentów utworzono dwie grupy po 15 osób każda. Pierwszy krąg pacjentów był leczony w sposób tradycyjny przy użyciu preparatu na bazie jodu (pavidone lodide). Terapia pozostałych 15 osób prowadzona była przy użyciu miodu. Zarówno jeden jak i drugi preparat stosowany był raz dziennie. Okres potrzebny do wyleczenia pacjentów, u których stosowany preparat jodowy wyniósł od 9 do 36 dni. Czas, w którym wyleczono pacjentów przy pomocy miodu oscylował pomiędzy okresem 7 do 26 dni. Uzyskane wyniki wskazują, że terapia przeprowadzona przy pomocy miodu była skuteczniejsza. Statystycznie rzecz ujmując terapia z użyciem miodu była skuteczniejsza o 22,5%. Ponad to stosowanie miodu miało również lepsze efekty w eliminowaniu bólu, owrzodzeń czy swądu wydobywającego się z ran. Powyżej zostały przytoczone dwa przypadki terapii cukrzycowego owrzodzenia stóp przy pomocy miody, jednakże w literaturze jest ich znacznie więcej można tu wymienić np. dwóch chirurgów amerykańskich (Eddy i Gideonsen), którzy w roku 2005 udokumentowali podobne przypadki, czy terapię zastosowaną w Arabii Saudyjskiej w roku 2006. Tutaj, do terapii był wykorzystany preparatu zawierającego 80 mg wyciągu z propolisu zrobionego na bazie etanolu. 5 g mirry oraz 50g miodu. W tym przypadku uzyskany preparat w postaci pasty nakładano na rany raz dziennie przez okres miesiąca. W tym czasie dolegliwość została skutecznie usunięta, a po ranach nie pozostały nawet blizny.

Zważywszy na wyżej wymienione przykłady oczywistym jest, że miód jest skutecznym środkiem terapeutycznym w tak trudnej do leczenia dolegliwości jak cukrzycowe owrzodzenie stóp.

Zgorzel Fourniera

Nazwa zgorzel Fourniera dotyczy schorzenia zgorzeli moszny. Została ona zapożyczona od nazwiska lekarza który 1983 r. opisał tą dolegliwość jako samoistną jednostkę chorobową. Choroba zazwyczaj rozpoczyna się w mosznie czasami w prąciu i kroczu. Generalnie może ona wystąpić w każdej części ciała, która miewa styczność z moczem między innymi podbrzusze, czy uda.

Odpowiedzialność za występowanie tej jednostki chorobowej mogą być obarczone kilka bakterii beztlenowych i tlenowych spośród, których można wymienić np. stophylococcus aureus czy Escherichia coli. Konwencjonalna medycyna leczy te dolegliwości za pomoc antybiotyków , chirurgicznie czy poprzez sączkowanie. Niestety wiele bakterii stanowiących przyczynę tej dolegliwości charakteryzuje się dużą antybiotykoodpornością. Standardowe leczenie chirurgiczne w zależności od szkoły polega na wycięciu wszystkich zakażonych tkanek lub tylko jego epicentrum.

W roku 1993 jeden z chirurgów Nigeryjskich o nazwisku Efem wzorując się na medycynie ludowej pojął się próby terapii w/w dolegliwości przy pomocy miodu. W eksperymencie wzięło udział 20 pacjentów, których rozpiętość wieku była od 1 miesiąca do 80 roku życia. Występowanie choroby u pacjentów nie było jednorodne obejmowało różne lokalizacje w obrębie męskich narządów płciowych. Na zaatakowane przez chorobę miejsca nakładany był miód w stanie płynnym zabezpieczony następnie gazą. Równolegle do terapii miodem prowadzone było leczenie 21 osobowej grupy pacjentów, którym wykonano zabiegi chirurgiczne. Poza tym zarówno pierwsza grupa jak i druga dostawała doustnie antybiotyki. Czas trwania leczenia jednych jak i drugich oscylował pomiędzy 4 do 4,5 tygodni Z dokumentacji lekarza wynika, że leczenie przy użyciu miodu było bardziej efektywne niż forma konwencjonalna. Zarówno obrzęki, jaki jak i ogniska ropne czy swąd rany, ustąpiły po tygodniu stosowania miodu, w tym też okresie oddzieleniu od rany uległy wszystkie martwe tkanki. Proces gojenia się ran również przebiegał sprawnie. W podsumowaniu eksperymentu zanotowano, że wszyscy pacjenci objęci terapią z użyciem miodu zostali uleczeni, natomiast w grupie osób leczonych operacyjne trzy osoby zmarły.

W 2006 r. na terenie Turcji przeprowadzono podobny eksperyment. Tam również pacjentów podzielono na dwie grupy. Pierwsza obejmująca dwanaście osób leczona była przy użyciu miodu, druga w liczbie 21 pacjentów operacyjnie. W obu grupach aplikowano również antybiotyki. W pierwszej grupie leczonej miodem osiągnięto 100% skuteczność, poza tym walory estetyczne po zakończeniu leczenia oceniono na 3,3 punktu w skali 5 – punktowej. W trakcie leczenia chirurgicznego leczenie zakończyło 19 pacjentów, dwóch zmarło. Średnia ocena walorów estetycznych wynosiła natomiast 2,3 punktu.

Przedstawione powyżej dane świadczą o tym, iż efekty końcowe terapii zgorzeli Fourniera przy wykorzystaniu miodu są znacznie lepsze niż przy stosowaniu metody chirurgicznej. Ponad to pacjenci unikają powikłań pooperacyjnych, które mogą skończyć się tragicznie. Powyższe przykłady terapii świadczą, że naturalny sposób leczenia przy użyciu miodu jest znacząco skuteczniejszy niż leczenie tzw. konwencjonalnymi metodami.

Leczenie dolegliwości skórnych przy użyciu propolisu

Neurodemit

Nazwa nerodemit jest określeniem dolegliwości skórnych będących konsekwencją choroby nazywanej atopowe zapalenie skóry. Naskórne efekty tej choroby uwidacznia ją się w formie swędzącej wysypki, skóra charakteryzuje się suchością, zaczerwienieniem towarzyszy temu łuszczenie, ponadto skóra przejawia tendencje do zakażeń bakteryjnych. Najczęściej możemy się z nimi spotkać w miejscach bardziej wilgotnych takich jak zgięcia łokci, kolan szyi i dłoniach. Jednakże zdarza się również, że dolegliwości te dotyczą całego ciała. W/w efekty czasami nazywane są świerzbiączką. Jednakże nazwa ta jest skatalogowana jako odrębna jednostka chorobowa. Atopowe zapalenie skóry nie ogranicza się tylko do zaburzeń widocznych na skórze, ale dotyczą całego organizmu. Dolegliwość ta ma charakter autoimmunologiczny i bierze swój początek od wadliwego funkcjonowania systemu odpornościowego. Równolegle do dolegliwości skórnych możemy zaobserwować występowanie różnych alergii między innymi astmy oskrzelowej, zapalenia spojówek czy nietolerancji pokarmowych.

Neurodemit jest sklasyfikowana jako choroba przewlekła, jednakże nie występuję ona w jednym ciągu, lecz formie odsuniętych w czasie rzutów, które występują na zmianę z okresami bezobjawowymi.

Lekarz pochodzący ze Związku Radzieckiego o nazwisku Muchamediarow w roku 1959, jako jeden z pierwszych podjął probe terapeutycznego wykorzystania propolisu w celu uśmierzania zewnętrznych objawów atopowego zapalenia skóry. Jako czynnik leczniczy używany był dwudziestoprocentowy roztwór propolisu w formie płynnej rozmieszany z wazeliną i lanoliną. Wyprodukowaną w ten sposób maść nakładano na chore miejsca dwa razy dziennie. Zdarzało się, że już po pierwszym dniu terapii pacjenci odczuli znaczne złagodzenie objawów skórnych. Efekt ten wpływał bardzo korzystnie na ich psychikę i skutkował pozytywnym podejściem do dalszej części terapii.

W roku 1977 wymieniony wyżej Muchamedirow wraz ze swoim współpracownikiem lekarzem o nazwisku Fedotow opracowali metodę leczenia neurodomitu poprzez bezpośrednią iniekcję roztworu propolisu do miejsc zajętych chorobom. Badaniu poddano 38 pacjentów z różnym stopniem zaawansowania choroby. Równolegle do terapii w celach porównawczych stosowano leczenie z wykorzystaniem standardowego leku o nazwie nowokaina.

Zauważono, że po okresie od jednego do dwóch tygodni od rozpoczęcia terapii nacieki ropne zostały częściowo wchłonięte. Świąd również zaczął się wycofywać. Na podstawie obserwacji zauważono, że skuteczność i szybkość leczenia jest uwarunkowana czasem trwania schorzenia. Najlepsze efekty uzyskiwano w okresie do jednego miesiąca od wystąpienia objawów. Jednakże pozytywne aspekty terapii miały miejsce również u pacjentów cierpiących na to schorzenie nawet 20 – 30 lat. Podczas całego procesu terapeutycznego nie zaobserwowano żadnych skutków ubocznych stosowania propolisu.

Innym radzieckim lekarzem, zajmującym się w roku 1965 terapią neurodemitu przy pomocy propolisu był Owczynnikow. W celach terapeutycznych stosował on 10 procentową maść propolisową. Efekty jego doświadczeń były różne. W przypadkach lżejszych maść przynosiła pożądane efekty, jednakże przy bardziej zaawansowanej chorobie skutki leczenia były słabsze.

W roku 1969 dwóch radzieckich lekarzy Chaczaturow i Godkow, do terapii użyli 33 procentowej maści z propolisu. Przy takim stężeniu efekty terapeutyczne pojawiały się bardzo szybko. Leczeniem było objętych 33 pacjentów w tym dwanaścioro dzieci. Pozytywne efekty terapii odnotowano już po pierwszym stosowaniu, świąt zaczynał się wycofywać, ustępował efekt swędzenia. Przy czy efekty ta miały w przeciwieństwie do standardowego leczenia efekt długotrwały. Po dwóch tygodniach terapii 33 procentową maścią propolisową naskórne efekty choroby w większości przypadków znikały. Docelowo wszyscy pacjenci zostali wyleczenie Stan ten utrzymywał się co najmniej przez następne dwa lata.

Podobnych przypadków skutecznego leczenia neurodemitu za pomocą różnych roztworów propolisu było znacznie więcej. Można tu przytoczyć np. doktora Daniłowa , który w 1973 roku objął terapią z wykorzystaniem roztworu propolisu aż 312 pacjentów cierpiących na problemy skórne wywołane atopowym zapaleniem skóry. W tym przypadku terapia była prowadzona z wykorzystaniem 20 procentowego roztworu propolisu na bazie etanolu. Standardem było, że po 5 -6 dniach od rozpoczęcia terapii pacjenci odczuwali już znaczną poprawę. Świąt ustępował, a jakość skóry znacznie się poprawiała. Po miesiącu stwierdzono, ze 152 pacjentów zostało wyleczonych, natomiast u pozostałych 146 odnotowano znaczącą poprawę stanu zdrowia. Jedynie u 14 osób na przestrzeni miesiąca leczenia nie odnotowana żadnych efektów. Podobnie jak w poprzednich przykładach stosowanie rzeczonego roztworu propolisu nie przyniosło żadnych negatywnych skutków ubocznych.

Wyprysk – egzema

Nazwa ta dotyczy choroby skóry o bardzo szerokim zakresie. Zazwyczaj charakter tego schorzenia nie jest infekcyjny. Polega na powstaniu stanu zapalnego wierzchnich warstw skóry. Jego przyczyna może leżeć np. po stronie, np. kontaktu z jakimś alergenem, np. kosmetykiem, metalem, czy tworzywem sztucznym. Zdarza się, że efekt chorobowy wywołany może być również jakimś czynnikiem drażniącym np. detergentami, zasadami czy kwasami. Innymi formami wyprysku mogą być np. wyprysk podudzia, pochodzenia bakteryjnego czy łojotokowy.

W początkowej fazie egzemy możemy mieć do czynienia z rumieniem, na którym są zauważalne grudki i pęcherzyki bywa, że stłuszczające się. Standardowe leczenie tej dolegliwości jest prowadzone poprzez stosowanie na zajęte chorobom miejsca maści, kremów czy środków w formie aerozoli zawierających antybiotyki i sterydy. Jednakże takie formy leczenia często zawodzą. Dlatego też nie rzadko przy tym schorzeniu powraca się do różnych form medycyny naturalnej w tym stosowania propolisu.

Jedne z pierwszych prac dokumentujących leczenie wyprysku za pomocą propolisu pojawiły się w 1959 r. w Związku Radzieckim. Ich autorem był lekarz o nazwisku Muchamedijarew. Stosował on do leczenia egzemy roztwory propolisowe w formie maści o różnym stężeniu. W trakcie badania odnotował, że w trakcie stosowania tego preparatu świąt sukcesywnie zaczął ustępować, a nacieki ropne wchłaniały się.

Inny lekarz pochodzący z Związku Radzieckiego o nazwisku Owczynnikow. W 1965 roku terapią objął 54 pacjentów z egzemom w rożnym stopniu zaawansowania. Jako środek leczniczy używany był 10 procentowy roztwór surowego propolisu zestawiony z wazeliną, cynkiem, skrobią ziemniaczaną. Po 3-4 dniach stosowanie tej terapii u większości pacjentów odnotowano ograniczenie, i w konsekwencji odwrót świądu. Tylko w kilku przypadkach efekt ten był spóźniony i wystąpił po 8 do 10 dniach. Stan zapalny został zneutralizowany zazwyczaj po 10 do 12 dniach od rozpoczęcia terapii. Zdarzało się jednak, że w kilku przypadkach, po pewnym czasie stan zapalny powrócił. W takim przypadku użyto innych metod do jego neutralizacji.

Z pośród 54 pacjentów, 29 osób zostało całkowicie wyleczonych. U 16 osób uczestniczących w terapii zarejestrowano znaczne wycofanie się choroby. U pięciu chorych nie odnotowana żadnych efektów, natomiast stan czterech osoby się pogorszył. We wnioskach na podstawie przeprowadzonych badań odnotowano, że najlepsze efekty terapeutyczne odnotowano u dzieci i osób młodszych.

Przy zastosowaniu przez Chaczaturowa i Gudkowa w 1969 r. terapii z wykorzystanie 33 % maści z propolisu u 19 pacjentów borykających się z egzemom stwierdzono, iż 15 osób zostało całkowicie wyleczonych. U czterech osób wystąpi po wcześniejszym wyleczeniu nawrót choroby. Wycofanie się świądu nastąpiło u wszystkich chorych już po trzech dniach od rozpoczęcia kuracji. Natomiast całkowity okres leczenia był uzależniony od powierzchni, na której występowała dolegliwość. U nikogo nie trwał on dłużej niż 14 dni.

W/w lekarze odnieśli sukces również przy leczeniu wyprysków o charakterze bakteryjnym. Terapią w tym przypadku objęto 21 osób. Tylko w jednym przypadku odnotowano nawrót dolegliwości, 20 pacjentów zostało całkowicie wyleczonych. Średni okres stosowania terapii wyniósł 10 dni.

Podobnych przypadków stosowania terapii przy użyciu roztworu propolisu jest znacznie więcej. Średni okres leczenia w porównaniu ze standardowymi metodami jest również krótszy.

Inne dolegliwości leczone różnymi produktami pochodzenia pszczelarskiego

Dolegliwości włosów

Najbardziej powszechnymi dolegliwościami w tym obrębie chorób są łysienie tzw. uogólnione i łysienie plackowate. Na temat przyczyn tych schorzeń istnieje wiele teorii. Najprawdopodobniej jednak są one w znacznym stopniu spowodowane czynnikami autoimmunologicznymi oraz związanymi z systemem nerwowym, rzadziej ich podłożem jest genetyka. Trudności w jednoznacznym określeniu przyczyn tego zjawiska stanowią czynni utrudniający opracowanie skutecznej terapii.

Terapia łysienia przy zastosowaniu propolisu.

W roku 1977 dwie lekarki zatrudnione w Instytucie Naukowo-Badawczym chorób Skórnych i Wenerycznych w Gorki panie: Bolszakowa i Kutowa zajęły się badaniami nad wykorzystaniem propolisu w leczenia łysienia plackowatego i uogólnionego.

W celach badawczych stosowały dwa następujące preparaty:

• 30 procentową maść wykonaną z upłynnionego propolisu pomieszanego z roślinnym olejem bazowym.

• 30 procentowy wyciąg z propolisu wykonany na bazie etanolu

W badaniu wzięło udział 500 osób. Terapia polegała na codziennym wcieraniu w głowę jednego z w/w preparatów. Wcieranie następowało w wyniku intensywnego masażu. Poza tym pacjenci w okresie terapii musieli stosować odpowiednią dietę wzmacniającą oraz ćwiczenia gimnastyczne.

Skutki przeprowadzanej terapii nie były jednakowe u wszystkich badanych. Osiągane efekty zależne były od osobistego zaangażowania. Pierwsze pozytywne skutki terapii w postaci wzrostu włosów zaczęły pojawiać się u części pacjentów po około 2-3 tygodniach. W innych przypadkach następowało to po 1-3 miesiącach, a czasami nawet po 5-6 miesiącach stosowania terapii.

Generalnie pozytywne zmiany zostały zarejestrowany u 410 osób. U 90 osób terapia nie przyniosła żadnych efektów. Spośród 500 badanych osób tylko w trzech przypadkach odnotowane zostały reakcje alergiczne na preparat. Przedstawione dane predysponuję terapię propolisem, jako skuteczną, choć wymagająca samozaparcia, cierpliwości i czasu.

W roku 1989 zostało przez Panią Bolszakową powtórzone w/w badanie. Jednakże terapia przy użyciu preparatu propolisowego została rozszerzona o doustne stosowanie środków pochodzenia roślinnego uczulających na światło. Przed rozpoczęciem terapii propolisem pacjentom podawano w/w środki. Autorka badania stwierdziła, że w okresie małej aktywności słońca czyli pomiędzy końcem września, a kwietniem pacjenci powinni być suplementowani środkami furanokumarynowymi mającymi działanie fotouczulające. Niniejsze środki w okresie o małym nasłonecznieniu podawane były w mniejszym stężeniu, kiedy natomiast słońca było więcej stężenie to zmniejszano. Jako alternatywny suplement fotouczulający można stosować nalewkę z nasion pasternaka w rozcieńczeniu 1:4. W/w preparaty powodują wzmocnienie procesów syntezujących melaninę, która z kolei wpływa na uaktywnienie aktywności brodawek włosowych w konsekwencji czego stymuluje wzrost włosów.

Tym razem w badaniu wzięło udział 100 osób. 100 procentowa odbudowa owłosienia nastąpiła u 72 osób. Widoczną poprawę stanu owłosienia zaobserwowano u kolejnych 19 osób. U 9 pacjentów nie odnotowano żadnych skutków przeprowadzonej terapii. W badaniu wykorzystano 30 procentowy preparat propolisowy oraz suplementy fotouczulające na bazie furanokumaryn.

Powyżej zaprezentowane wyniki przeprowadzonych badań dowodzą terapia polegająca na połączeniu preparatu propolisowego z substancjami fotouczulającumi odznacza się dużo większą efektywnością. Przy czym skuteczność ta jest zbliżona niezależnie czy mamy do czynienia z łysieniem o charakterze plackowatym, czy uogólnionym. Jednakże w związku z podniesieniem w trakcie terapii wrażliwości skóry na promieniowanie słoneczne metoda ta powinna być stosowany pod ścisłą kontrolą terapeuty.

Wnioski Bolszakowej zostały potwierdzone w 1998 r. przez badania Stangaciu, oraz w 2005 r. przez Khismatullina. W tym ostatnim przypadku stosowano jako uzupełnienie preparatu propolisowego stosowanego zewnętrzne, 10 procentowy wodny jego roztwór stosowany doustnie.

Stosowanie jadu pszczelego w terapii łysienia

W 2005 r. rosyjska lekarka Khismatullina wykonała terapię 12 osób wśród, których znajdowało się mężczyzn i trzy kobiety. Stopień utraty owłosienia u pacjentów był mocno zróżnicowany.

Terapia była podzielona na trzy sześciotygodniowe etapy. Każdy etap składał się z piętnastu cykli użądleń. Równolegle z użądleniami stosowano pierzgę wodny roztwór propolisu, miód. W/w składniki podawano doustnie. Ponad to 30 procentowy roztwór propolisu na bazie etanolu stosowano do wcierania w miejsce będące przedmiotem terapii. Z pośród pacjentów uczestniczących w badaniu u 8 osób odnotowane odbudowę owłosienia już po drugim cyklu terapii Kolejna osoba odzyskała włosy po trzecim cyklu. Terapia nie powiodła się u trzech pacjentów.

Jak pokazuje wyżej zaprezentowane badanie leczenie przy pomocy jadu pszczelego innych komponentów pochodzenia pszczelarskiego wykazuje dużą skuteczność przy jednoczesnym skróceniu czasu trwania terapii względem innych sposobów leczeni omówionych powyżej.

Stosowanie wyrobów pszczelarskich przy terapii dolegliwości łojotokowych

Leczenie łojotoku przy użyciu miodu

Łojotok jest dolegliwością polegająca na ponadmiarowym wydzielaniu łoju. Miejsca, gdzie możemy mieć do czynienia z łojotokiem zlokalizowane są w okolicach występowania dużej ilości gruczołów łojowych. Są wśród nich między innymi skóra głowy pod włosami, nos, policzki, czoło, skóra pomiędzy łopatkami, klatka piersiowa w okolicach mostku. Dolegliwość ta nie stanowi zagrożenia dla zdrowia i życia, jednakże wpływa na upośledzenie walorów estetycznych, ograniczenie komfortu i dobrego samopoczucia. W przypadku, kiedy jest zlokalizowany na głowie i ma charakter przewlekły może przyczynić się do wypadania włosów. Choroba ta w znacznym stopniu występuje u ludzi młodych, następnie nasila się w okresie pokwitania po czym sukcesywnie słabnie. W literaturze można odnaleźć informację że wyróżnia się dwa źródła pochodzenia łojotoku wrodzone i nabyte. Powodem nabytego może być zła dieta i błędy w pielęgnacji włosów, problemy genetyczne, schorzenia układu nerwowego, zła praca systemu immunologicznego. przerost enzymów – 5 alfa. W mieszkach włosowych. Zdarza się, że intensywny łojotok może przerodzić się w łojotokowe zapalenie skóry.

Standardowe leczenie łojotoku opierało się na produktach farmaceutycznych, jednakże żaden z nich nie oferowały pełnej gwarancji wyleczenie, jak i zdarzały się w trakcie ich stosowania niepożądane skutki uboczne.

W 2001 r. Lekarz o nazwisku Al-Wall pochodzący z Arabii Saudyjskiej wykonał terapie 30 osób cierpiących na łojotokowe zapalenie skóry występujące na głowie. Zmiany skórne przyjmowały różne formy między innymi łuszcząca się skórę, grudek, strupów i szczelin.

W celu terapeutycznym wykorzystano 90 procentowy roztwór miodu na bazie wody.

W/w preparat wcierano w miejsca objęte chorobą. Czas zabiegu trwał około 2do 3 minut, po czym po około trzech godzinach roztwór osuwano. Terapia była prowadzona przez okres około jednego miesiąca, po czym osoby biorące udział w terapii podzielona na dwie grupy. Jedna profilaktycznie miała wykonywany w/w zabieg raz w tygodniu, druga służyła jako porównawcza.

Pierwsze efekty terapii uwidoczniły się u chorych po 1do 2 tygodniach u wszystkich osób. Docelowo choroba zanikła u wszystkich badanych. Jednakże u osób, na których profilaktycznie stosowano zabieg raz w tygodniu schorzenie nie powróciło, natomiast u 12 osób z drugiej grupy dolegliwość powróciła po około 2 do 4 miesiącach.

Powyższy przykład pokazuje że miód skutecznie osuwa objawy dolegliwości w okresie jednego miesiąca. Stosowanie miodu w tym przypadku jest znacznie bezpieczniejsze, niż używanie leków farmaceutycznych, gdyż nie powoduje żadnych skutków ubocznych. Można powiedzieć. Że Skuteczność tej terapii jest 100 procentowa.

Leczenie łojotoku przy pomocy propolisu

W literaturze można odnaleźć wzmianki o leczeniu łojotokowego zapalenia skóry i łupieżu również za pomocą propolisu.

W 1998 r. Lekarz o nazwisku Stanguciu przeprowadził terapię czterech osób cierpiących na łupież łojotokowy, trądzik, brodawki łojotokowe.

W terapii zastosowano roztwór propolisu. Stosując preparat łojotokowy miejscowo wyleczenie łojotokowego łupieżu udało się uzyskać u dwóch pacjentów. Autor terapii przeprowadził również terapię na 28 pacjentach cierpiących na trądzik pospolity. Tutaj efekt był dużo lepszy. Dolegliwość ustąpiła u 22 chorych. Skuteczność preparatu propolisowego potwierdziła się również w przypadku łojotokowego zapalenia skóry. Terapią na tą dolegliwość objęto 12 osób. Zadowalający efekt został uzyskany u 11 osób.

W roku 1997 przeprowadzono przez lekarza o nazwisku Giral terapię ukierunkowaną na leczenie trądziku pospolitego. Badaniem objęto 100 osób. Jako preparat leczniczy używana była 10 procentowa maść propolisowa. Pozytywne efektu zostały uzyskane u wszystkich osób.

Przykładów skutecznego stosowania roztworu do leczenia chorób związanych z łojotokiem jest znacznie więcej. W 1998 r. Bartenijew używając 7 procentowej maści propolisowej skutecznie leczył pacjentów z brodawkami łojotokowymi. Skuteczność tej terapii wynosiła 100 procent.

Zważywszy na powyżej zaprezentowane przykłady badań można wysnuć wniosek, że terapie dolegliwości powiązanych z gruczołami łojotokowymi z dużą skutecznością mogą być prowadzone przy pomocy preparatów propolisowych. Przy czym w przeciwieństwie do leków farmaceutycznych nie odnotowano żadnych skutków ubocznych.

Leczenie toczenia rumieniowego przy wykorzystani produktów pszczelarskich

Toczeń rumieniowy jest dolegliwością na podłożu autoimmunologicznym o charakterze wielonarządowym. Zazwyczaj może dotyczy wielu narządów. Jej przebieg bywa bardzo zróżnicowany może przebiegać łagodnie nie sprawiając większego problemu, ale istnieją również przypadki w których stanowi realne zagrożenie dla życia. Podczas choroby system immunologiczny produkuje przeciwciała, które zaczynają atakować własne organy w konsekwencji czego dochodzi do stanów zapalnych. W zaatakowanych organach następują zmiany, objawia się to również zmianami na powierzchni skóry. Zewnętrzne objawy choroby ,mogą występować w formie dwóch postaci: ogniskowej i rozsianej. Wersja ogniskowa ze względu na to, że obejmuje również głębsze warstwy ciała może doprowadzić do miejscowych obrzęków, które czasowo przyjmują formę wyciekową.

Leczenia objawów skórnych tocznia przy wykorzystaniu propolisu

W 1985 r. radziecki lekarz o nazwisku Okonenko do leczenia objawów tocznia używana była 10 procentowa maść propolisowa. Po około 20 dniach stosowania tejże maści rumień we wszystkich leczonych przypadkach zanikał pozostawiając cienką bliznę.

Inni radzieccy lekarze w 1987 r. w celu zlikwidowania objawów skórnych tocznia zastosowali dwudziestoprocentową maść propolisową. Terapią zostało objętych dziesięciu chorych. Raz dziennie nanoszono na chore miejsca nanoszona maść po czym przykrywaną ją opatrunkiem. Po okresie 2-3 tygodni toczeń zaniknął u wszystkich osób biorących udział w badaniu. W miejscu tocznia pozostawała delikatna blizna.

Leczenie objawów skórnych tocznia przy wykorzystaniu mleczka pszczelego

Radzieccy lekarze o nazwiskach Gławińskaja i Kurnikow w roku 1989 przeprowadzili kompleksową terapię tocznia rumieniowatego używając do tego celu między innymi mleczka pszczelego. Terapia była skierowana do 190 chorych wśród których było 116 kobiet i 71 mężczyzn. Rozpiętość wieku uczestników badania oscylowała pomiędzy 10, a 75 rokiem życia. Terapia polegała na podawaniu doustnym mleczka pszczelego trzy razy dziennie po 10 mg. Mleczko pszczele było podawane przez okres dziesięciu dni. Po tym czasie pacjentom zaczęto aplikować kwas nikotynowy (B3) przemiennie z cyjanokobalaminą (B12). Doustnie podawano pochodne aminochinolinowe oraz dla osób cierpiących na toczeń układowy tykosterydy.

Podawanie mleczka pszczelego bez udziału innych środków przyniosło bardzo korzystne rezultaty u 23,6 % osób biorących udział w terapii. Natomiast stan kolejnych 59,6% badanych również się polepszył. U 14,6 % badanych nie zauważono żadnych zmian, stan 2,2% pacjentów pogorszył się.

Wyżej przedstawione wyniki badań jednoznacznie wskazuję, ze stosowanie mleczka pszczelego jest skuteczna metodą leczenia rumienia. Jak wykazała szczegółowa analiza jego zasadniczy wpływ ukierunkowany jest na regeneracje systemu immunologicznego w postaci wzrostu liczby limfocytów T, wzrostu limfocytów typu „Treg” oraz obniżenia poziomu limfocytów B.

Leczenie łuszczycy przy wykorzystaniu wyrobów pochodzenia pszczelarskiego

Łuszczyca jest przewlekłą chorobą o charakterze autoimmunologicznym. Jej najbardziej widocznym objawem są zmiany na skórze różnych części ciała. Uważa się, że zasadnicza przyczyna występowanie tej dolegliwości spoczywają na kanwie genetycznej nierzadko dziedziczonej oraz immunologicznej. Jednakże część lekarzy zajmujących się medycyną holistyczna uważa, że choroba ta może powstać na skutek długotrwałych błędnych przyzwyczajeń żywieniowych, które również bywają „dziedziczone”. Na terenie Europy czy Ameryki północnej dolegliwość ta występuje u około 2% populacji. Na terenie Azji i Afryki jest ona zauważana duża rzadziej. Uważa się, że dolegliwość ta dotyczy skóry jednakże równolegle jej objawami mogą być również dotknięte paznokcie, a nawet stawy. Najczęściej łuszczyca występuje na: dłoniach, kolanach, stopach, pod włosami na głowie jak i na innych częściach ciała.

Objawami tej dolegliwości fazie tzw. uaktywnienia są widoczne na skórze gródki i wykwity o średnicy od 1 do 2 cm oraz stłuszczenie skóry. Następna faza choroby rodzi objawy w postaci zwiększonej wrażliwości skóry, a kontakt fizyczny w postaci np. potarcia może spowodować uszkodzenie naczyń krwionośnych skutkujących kropelkowym wydobywaniem się krwi. Kolejnym przejawem tego schorzenia jest łuszczenie się poszczególnych warstw skóry.

Zmiany te podczas uaktywnienia się choroby występują kolejno po sobie.

Standardowe leczenie tej przypadłości można podzielić na zewnętrzne i wewnętrzne. W większości przypadków stosuje się leczenie zewnętrzne, które polega przede wszystkim na usunięciu łusek przy użyciu maści w skład, której wchodzą kwas salicylowy i dziegcie. Używana jest również witamina D3i kasteroidy. Dla polepszenia efektu terapii można stosować napromieniowanie chorych części ciała promieniami UVB.

Terapia łuszczycy przy wykorzystaniu propolisu

Stosowanie roztworu propolisu jest najczęstszą metodą terapii łuszczycy z wykorzystaniem produktów pszczelarskich.

W latach 1971 i 1973 zostały przeprowadzone próby leczenie tego schorzenia przy użyciu preparatu propolisowego. Prowadzili je lekarze pochodzący ze Związku Radzieckiego o nazwiskach Mordowcewa i Rukawisznikowa. Do terapii Panie używały 3 procentowej maści propolisowej. Próba skończyła się niepowodzeniem. W drugiej próbie wykorzystano już 30 procentowy wodny roztwór propolisu. Badaniem objęto sześciu pacjentów. Terapie prowadzono od 12 do 16 dni. W tym czasie zarejestrowano znacząca poprawę stanu zdrowia badanych, jednakże efekty terapii nie odbiegały od rezultatów stosowania standardowych środków leczniczych.

W latach 1974 – 76 chiński lekarz Fang Chu przeprowadził terapię 160 pacjentów. Leczenie polegało na doustnym podawaniu tabletek z 0,3 g propolisu. Lekarstwo podawano trzy razy dziennie po 2 -3 tabletki.

Pierwsze efekty terapii zaczęły się pojawiać 2-4 tygodnie od jej rozpoczęcia. Po około dwóch miesiącach stosowania osiągnięto następujące efekty: 23 osoby zostały wyleczone w 100 procentach, u 17 osób wystąpiła duża poprawa stanu zdrowia, U 58 pacjentów odnotowano wyraźna poprawę, w przypadku 48 osób tabletki z propolisem nie przyniosły żadnego efektu.

Reasumując działanie przynoszące pozytywne efekty zarejestrowano u 70 % badanych pacjentów. Na tej podstawie można przyjąć, że leczenie łuszczycy przy wykorzystaniu propolisu stosowanego doustnie jest w wielu przypadkach skuteczne. Jednakże nie można uznać go za typowy lek zwalczający to schorzenie. Jego stosowanie może być skutecznym uzupełnieniem dla standardowej terapii.

Dla dopełnienia obrazu można przytoczyć przykład terapii z wykorzystaniem propolisu, która miała miejsce w 1993r. Tam Lekarz o nazwisku Giral przy użyciu 10 procentowej maści propolisowej wykonał badanie na 100 osobach chorych na łuszczycę. Leczenie wykonywano w warunkach szpitalnych. Maść stosowano dwa razy dziennie przez okres sześciu tygodni.

Po tym czasie całkowite wyleczeniu zostało osiągnięte u 54 chorych, znaczącą poprawę stanu zdrowia odnotowano u 34 pacjentów, na lek nie zareagowało 12 osób.

Na podstawie badań przeprowadzonych w 1992 r. przez Frołowa i Pieresadina wyciągnięto wnioski, że dużo lepsze efekty można osiągnąć stosując leczenia kompleksowe przy użyciu kilku metd. Autorzy rekomendują stosowanie doustne 10 procentowego wodnego wyciągu z propolisu w ilości 30 kropli trzy razy dziennie. Ponad to zewnętrzne miejscowe smarowanie obszarów objętych chorobą przy użyciu 10 procentowego wyciągu z propolisu na bazie etanolu. Okres takiego leczenia miał trwać 2-3 miesiące. W/w terapia uzupełniona była naparem z mieszanki ziołowej. Dane pozyskane z Ługańskiego Instytutu Medycyny podają, że znaczącą poprawę graniczącą z całkowitym wyleczeniem uzyskano w ten sposób u 75 % pacjentów podlegających badaniu.

Wyżej zaprezentowane przykłady zastosowania produktów pszczelich w terapii chorób skórnych pokazują, ich wysoką skuteczność, porównywalną, a niekiedy przewyższającą metody lecznicze stosowane przy użyciu standardowych preparatów farmaceutycznych.

Powyższe stwierdzenie nie dotyczy tylko terapii dotyczących chorób skóry. Miód, propolis, mleczko pszczele, pierzga, pyłek kwiatowy, jad pszczeli, wosk pszczeli czy czerw trutniowy są naturalnym produktami, które od wieków wykorzystywane są w terapiach wielu stanów chorobowych uwypuklających się na polu zarówno fizycznym jak i duchowym czy emocjonalnym Terapie przy użyciu produktów pszczelarskich wypełniają tylko jeden aczkolwiek bardzo istotny element z dużo większego zbioru składającego się na zasoby jakimi obdarowuje nas natura. Właściwe ich wykorzystywanie z należnym im szacunkiem zbudowanym na fundamencie mądrości wielu pokoleń zawsze było dla nas nieocenionym wsparciem, bez którego prawdopodobnie od dawna by nas tu już nie było. Niestety współczesny świat od jakiegoś czasu odwrócił się od symbiozy z wszystkim, co naturalne. Bezrefleksyjnie podporządkowując i wykorzystując przy tym przyrodę doprowadzając ją na próg katastrofy. Podstawowymi podmiotami, na którym koncentruje się współczesna cywilizacja są iluzoryczne wartości oparte na sztucznie wygenerowanym pieniądzu. Wiele wskazuje, że stan ten ma charakter tylko przejściowy i już niedługo wszystko na powrót wróci na swoje naturalne miejsce. Dlatego też ludzie świadomi powinni wracać do starego wielokrotnie sprawdzonego etosu opartego na tym, co było ważne dla naszych przodków. Szacunek dla natury i wszystkiego czym może nas obdarować powinno zajmować w tym etosie znaczące miejsce.

Maciej Kaja

Bibliografia

Książki

1. Kędzia B., Hołderna – Kędzia, Apiterapia. Lecenie miodem i innymi produktami pszczelimi Warszawa 2021

2. Kędzia B.,Hołderna – Kędzia E., Produkty pszczele w trudnych do leczenia chorobach dermatologicznych, Warszawa 2012

Strony internetowe**

1. poradnikzdrowie.pl

2. doranek.ayz.pl/

3. hairmedica.pl

4. medicover.pl

Artykuł Terapia chorób skóry przy wykorzystaniu produktów pszczelarskich pochodzi z serwisu TERAPIAZNATURY.

Poniższy artykuł powstał przede wszystkim na podstawie doświadczeń własnych i nie stanowi w żadnym kontekście porady medycznej, jak również nie może być wykorzystany jako jej źródło.

Najlepszą metodą na zapoznanie się z praktyczną strona medycyny holistycznej jest analiza konkretnego wziętego z życia przykładu.

Postaramy się tu rozpatrzyć przykład skutecznej terapii holistycznej osoby mającej poważne problemy z tarczycą zdefiniowane, jako choroba Hashimoto. Fundamentem tej terapii jak się okazało w trakcie była odpowiednia dieta, której jednakże nie zastosowano od początku leczenia, lecz ewoluowała na podstawie bieżących doświadczeń.

Tarczyca, to bardzo istotny organ wydzielniczy u człowieka. Zlokalizowany jest przedniej częściej szyi w jej dolnej partiach. Składa się z dwóch płatów połączonych przewężeniem zwanym cieśnią Odgrywa ona fundamentalną rolę w procesach tzw. tlenowego metabolizmu i zachowania homeostazy energetycznej.

Podstawową funkcją tego organu jest produkcja hormonów trójjodotyroniny (T3) i tyroksyny (T4). Można spotkać się z opiniami, że tarczyca wydziela również tyreotropinę (TSH), Jednakże , TSH ma bliski związek z działaniem tarczycy, jego wydzielaniem zajmuje się przysadka mózgowa. Samo TSH odpowiada za produkcję i emisję FT3 i FT4. Innym niezbędnym dla prawidłowej pracy elementem jest jod. Stąd też przyjęto założenie, że tarczyca będzie funkcjonowała prawidłowo, jeżeli zabezpieczona będzie w odpowiednią ilość jodu i TSH.

Wytwarzane przez tarczycę hormony są odpowiedzialne za prawidłowy przebieg wielu procesów w obrębie ciała człowieka. FT4 jest hormonem aktywnie uczestniczącym w wielu przemianach metabolicznych. Związana jest również z prawidłową pracą organów płciowych i układu sercowo naczyniowego oraz przemian FT3. FT3 natomiast ma bardzo istotny związek z funkcjonowaniem układu nerwowego, ogólnie pojętego rozwoju organizmu.

Choroby wynikające z nieprawidłowej pracy tarczycy możemy podzielić na cztery grupy:

• związane ze zbyt dużą lub zbyt małą produkcji hormonów

• związane z powiększeniem organu

• związane z pojawieniem się guzków

• związane ze stanem zapalnym tarczycy

Wyżej wymienione objawy mogą zaistnieć pojedynczo lub grupowo z wzajemną zależnością.

Niedoczynność tarczycy – objawia się zbyt niska produkcją FT3 i FT4 w stosunku do potrzeb organizmu: Do podstawowych objawów tego schorzenia możemy zaliczyć:

• słaba wydolność organizmu objawiająca się szybkim zmęczeniem

• bóle stawów i mięśni

• charakterystycznym objawem jest suchość skóry oraz słaba kondycja włosów

• kłopoty ze snem w nocy, częste dosypianie w ciągu dnia

• z powodu kłopotów z przemianą materii mogą pojawić się zaburzenia wagi ciała

• kobiety często borykają się z nieregularnymi cyklami miesiączkowymi

• problemy z koncentracją

• problem z przyswajalnością wapnia wraz z wszystkimi tego konsekwencjami

• zmniejszenie efektywności pracy wątroby

• zmniejszenie produkcji hormonu wzrostu, odpowiedzialnego między innymi za regenerację organizmu

Najczęstsza przyczyną niedoczynności tarczycy jest choroba Hashimoto. Ma ona podłoże tzw. autoimmunizacyjne, wiąże się zazwyczaj z przewlekłym stanem zapalnym tarczycy. Powodem tego schorzenia jest nieprawidłowe działanie systemu immunologicznego organizmu, który atakuje własny organ.

Nadczynność tarczycy – w tym przypadku tarczyca wytwarza zbyt dużą ilość hormonów w stosunku do potrzeb organizmu. Podstawowe objawy tego schorzenia to:

• okresowymi dusznościami

• wzrostem nerwowości

• kołataniem serca

• problemami z trawieniem

• zmianami skórnymi oraz gorszym stanem włosów i paznokci

• nadmierną potliwością

• problem z przyswajalnością wapnia z wszystkimi konsekwencjami

• zmniejszenie efektywności pracy wątroby

• zmniejszenie produkcji hormonu wzrostu odpowiedzialnego między innymi za regenerację organizmu

Przyczyną najczęściej diagnozowaną przy nadczynności tarczycy jet Choroba Gravesa Basedowa w trakcie, której następuje stopniowe powiększanie się tarczycy. Skutkiem tej choroby jest również złe funkcjonowanie systemu immunologicznego.

To czy mamy do czynienia z Hashimoto, czy z Chorobą Gravesa Basedowa uwarunkowane jest działaniem innych czynników. Jak widzimy powyżej w jednym, jak i w drugim przypadku mamy część zbieżnych objawów. Dlatego też często zdarzają się płynne przejścia z niedoczynności w nadczynność i odwrotnie. Głównie za to odpowiadają elementy systemu odpornościowego nazywane TH1 i TH2, i jak pokazują ostatnie badania TH17 W zależności od tego, który z tych elementów będzie bardziej lub mniej aktywny mamy do czynienia między innymi z nadczynnością lub niedoczynnością organu. Zadaniem tak TH1 jak TH2 i TH17 jest rozpoznawanie i eliminacja każdego obcego organizmu. Komórki TH1 zazwyczaj borykają się z infekcjami wirusowymi tzw. patogenami wewnątrz komórkowymi i bakteryjnymi, TH2 natomiast reagują np. na pasożyty.

Ostatnie badania jednak sugerują, że za problemy z tarczycą odpowiedzialne jest złe niewłaściwe ukierunkowanie limfocytów TH 17, gdyż to one są odpowiedzialne za stany zapalne.

Właściwe proporcje pomiędzy tymi limfocytami odpowiadają za stan systemu immunologicznego.

Najczęściej spotykaną formą diagnozowania tarczycy jest interpretowanie przez endokrynologów parametru TSH. Jednakże z uwagi na to, że TSH nie jest parametrem tarczycy, badanie takie jest dalece niewystarczające. TSH jak zostało zaznaczone powyżej jest parametrem przysadki mózgowej, a jego rolą jest inicjowanie pracy tarczycy. Jeżeli działanie tarczycy jest zbyt ubogie to TSH powinno być więcej, i odwrotnie. Aby mniej więcej ocenić funkcjonowanie tarczycy analizie powinny być poddane co najmniej hormony FT3 i FT4 . Jednakże analiza taka jest również bardzo pobieżna. Przy analizie powyższych parametrów należy pamiętać, że są one zależne od diety badanej osoby. Jeżeli stosowana dieta jest z przewagą węglowodanów to FT3 FT4 będą plasowały się w górnej granicy normy. Jeżeli natomiast badana osoba stosuje dietę wysoko tłuszczową, parametry te powinny być nawet 50 % niższe. Tłumaczy się to tym, że tłuszcze są znacznie bardziej wydajnym paliwem dla organizmu niż cukry, a zapotrzebowanie organizmu na hormony pomagające w metabolizmie jest znacznie niższe. Aby diagnoza funkcjonowania tarczycy była pełniejsza powinny zostać jeszcze zmierzone co najmniej wielkości przeciwciał ATPO i ATG. ATPO uruchamiane są przeciwko tzw peroksydazie tarczycowej. Parametr ten to enzym odpowiedzialny za wchłanianie jodu do tarczycy. Jeżyli przeciwciała ATPO są podniesione to znaczy, że enzym ten jest niszczony i jod ma trudności z przedostaniem się do tarczycy. Podstawowym paliwem tarczycy jest jod, jeżeli jest go niewystarczająco, to aktywność tarczycy spada. ATG natomiast kolokwialnie rzecz ujmując jest magazynierem hormonów tarczycy w samym organie. Jeżeli występują przeciwciała przeciwko ATG oznacza to, że tarczyca nie jest w stanie skondensować swoich hormonów. Podniesione ATG zazwyczaj wskazuje, że w organizmie występują jakieś patogeny. Z przeprowadzonych badań wynika, że jeżeli mamy do czynienia z uszkodzeniami komórek tarczycy, to wielkości parametrów ATPO i ATG były już zauważalne zmiany co najmniej trzy lata wcześniej. Poziom przeciwciał jest kluczowym parametrem w terapii tarczycy, gdyż o właśnie te wielkości świadczą, czy tarczyca jest przedmiotem ataku, czy nie.

Praktycy medycyny Chińskiej twierdzą, że tarczyca znajduje się mniej więcej na wysokości czakry gardła. Czakra ta między innymi odpowiada za umiejętność wyrażania samego siebie. Dlatego też uważają oni, że kłopot z tarczycą mogą być spowodowane szeroko pojętym brakiem umiejętności wyrażania samego siebie, nie uzewnętrzniania swoich emocji i myśli, chowaniem w sobie uczuć.

Innymi przyczynami schorzeń tarczycy jest np. zbyt szybki obfitujący w stres tryb życia., promieniowanie elektromagnetyczne, awaria elektrowni atomowej w Czarnobylu.

Tarczyca dla prawidłowego funkcjonowania potrzebuje właściwej diety, uwzględniającej witaminy, minerały i jod, między innymi witaminy A,D3,E,K2mk7, C, selen cynk, jod, witaminy z grupy B.

Dieta w terapii tarczycy

Powyżej zostały pokrótce omówione parametry mogące świadczyć o stanie tarczycy i ich wzajemne zależności

Terapie chorób tarczycy będzie można uznać za udaną jeżeli zostanie spełnione kilka warunków. Jako pierwsze jeżeli mamy do czynienia z objawami Graves – Basedowa powinny zostać wyregulowane do poziomu określonego w normach przeciwciała takie jak ATPO, ATG i TRAB. Następnie należy starać się doprowadzić tarczycę do odpowiedniej wielkości oraz stanu bez guzków. Po czym powinno się w miarę możliwości uregulować poziom hormonów T3 i T4 i w konsekwencji czego doprowadzić do normy wielkość TSH. Jeżeli wszystkie powyższe parametry osiągną wielkości normatywne będzie można uznać, że tarczyca powróciła do zdrowia.

Dla osiągnięcia powyżej założonych celów należy zacząć stosować różnego rodzaju metody terapeutyczne. Jednak osiągnięcie sukcesu terapeutycznego będzie dużo trudniejsze, jeżeli nie rozpoczniemy całego procesu od opracowania właściwej diety oraz zreformowania stylu życia. Przy czym należy pamiętać, że tak jak nie ma dwóch takich samych osób, tak nie ma jednej uniwersalnej metody terapeutycznej i tym samym diety. Zazwyczaj ewoluuje ona wraz czasem i nabytymi doświadczeniami zbudowanymi na reakcjach parametrów organizmu osoby podlegającej terapii.

Pierwszym etapem terapii powinno być oczyszczanie. Dieta w tym miejscu powinna być pozbawiona jakichkolwiek produktów zawierających gluten. Budowa glutenu jest zbliżona do strukturalnie do konstrukcji komórki tarczycy. Oznacza to, że w przypadku, kiedy organizm człowieka go nie toleruje, może również własne komórki tarczycy traktować jako patogen, który należy zwalczać. Po kontakcie z glutenem organizm zaczyna produkować przeciwciała, które z czasem zaczynają atakować komórki tarczycy. Od ostatniego kontaktu z glutenem przeciwciała krążą w organizmie około pięciu miesięcy. Wyeliminowanie z diety glutenu z uwagi, że jest on bardzo powszechny nie jest rzeczą prostą. Jednakże bez przejścia tego etapu terapii osiągnięcie pełnego sukcesu będzie bardzo trudne, a wręcz niemożliwe. Praktyka terapii tarczycy pokazała, że po pełnym wyleczeniu tego organu niektóre osoby mogą wrócić bez negatywnych skutków do spożywania zbóż. Może to jednak nastąpić pod jednym warunkiem, że zboża te będą pozbawione jakiejkolwiek ingerencji genetycznej czy chemicznej, czyli możemy mówić tu tylko o starych ich odmianach uprawianych w sposób czysty takich jak między innymi samopsza czy płaskurka.

Równolegle z powyższymi założeniami dietetycznymi dotyczącymi glutenu konieczne jest usunięcie z diety innych produktów zawierających różnego rodzaju toksyny. Z uwagi na to powinno się, jeżeli wcześniej nie było to praktykowane zmienić źródła zaopatrzenia w żywność na te, które będą gwarantowały jej chemiczną i genetyczną czystość. Najlepszym rozwiązaniem jest własny ogródek, uzupełniony o produkty żywnościowe pochodzące od wiarygodnych ekologicznych wytwórców.

Kolejnym elementem diety koniecznej dla skutecznego przejścia przez proces regeneracji tarczycy jest wyeliminowanie produktów spożywczych zawierających lektyny, gdyż część z nich generuje stany zapalne. Należą do nich wszelkiego rodzaju warzywa strączkowe, ziemniaki, pomidory czy niektóre orzechy. Lektyny są składnikiem wielu roślin. W związku z powyższym przed osobami praktykującymi dietę, w której nie ma miejsca na produkty pochodzenia zwierzęcego będą miały trudniejsze, wymagające głębszej wiedzy zadanie. Jednakże należy przypomnieć po raz kolejny, że każdy człowiek jest inny i może inaczej reagować na daną substancję, tezę tę potwierdza doświadczenie wielu terapeutów, które wskazuje, że po zakończeniu leczenia tarczycy wile osób mogło na powrót bez skutków ubocznych pozwolić sobie na wprowadzenie do diety wybrane produkty roślinne zawierające lektyny. Przy czym reakcja organizmy zawsze była kwestią indywidualną dla konkretnej osoby. U niektórych osób dane warzywo będzie wywoływać negatywne skutki, a u innych nie. Poza tym istnieją proste metody na pozbycie się lektyn, z niektórych warzyw. Można tu wymienić obieranie ze skórki, fermentację, czy kiełkowanie.

Dla wielu osób oczywistym elementem diety przy terapii tarczycy, ale nie tylko jest wyeliminowanie z diety wszelkiego rodzaju nabiału pochodzenia krowiego. Dla osób tolerujących nabiał krowi dopuszczalne są wyłączenie dobrze w sposób naturalny ukwaszone produkty jak zsiadłe mleko, jogurty czy białe twarogi, najlepiej robione w domu. Nie powinno się spożywać żadnych produktów tzw nabiałowych, mleko – pochodnych, odtłuszczonych, pasteryzowanych, czy homogenizowanych pochodzenia przemysłowego. Znacznie bezpieczniejsze są dla nas ukwaszone wyroby nabiałowe pochodzenia koziego. Jednakże one również nie powinny być pochodzenia przemysłowego.

SUPLEMENTACJA w terapii tarczycy

Żyjemy w czasach, w których tak produkcją żywności, jak i innych „dóbr” zawładnęła w znacznym stopniu chęć generowania maksymalnego zysku. Co bardzo szybko znalazło odzwierciedlenie w jakości produktów w tym znacznej części żywnościowych. Dlatego też, aby utrzymać zawartość różnego rodzaju mikroelementów czy witamin w naszym organizmie niezbędne stało się uzupełnianie diety składającej się zazwyczaj z mocno zubożonej żywności. Jeszcze 30-40 lat temu, kiedy rolnictwo nie było oparte na schemizowanej wielkopowierzchniowej produkcji „ubogacanej” działaniami na polu genetyki, sytuacja dotycząca jakości pożywienia wyglądała dużo lepiej. Na szczęście sukcesywnie zaczyna pojawiać się coraz więcej producentów zdrowej żywności, jednakże relatywnie jest ich cały czas dużo za mało, a ich produkcja nie obejmuje całego spektrum pożywienia. Dlatego też obecnie zarówno dla utrzymania naszego zdrowia jak i szeroko pojętej kondycji niezbędne jest uzupełnianie diety. Dotyczy to tak osób zdrowych, jak i przede wszystkim tych, którzy borykają się z różnego rodzaju dolegliwościami w tym związanymi z tarczycą.

Celem suplementacji tak w przypadku chorób tarczycy jaki i innych dolegliwości jest pomoc w wyregulowaniu pracy organizmu i oraz uzupełnienie niedoborów witaminowo mineralnych. Niedobór takowych można zidentyfikować poprzez odpowiednią diagnostykę. Możne tego dokonać np. na podstawie analizy szczegółowych badań krwi, badanie włosa, biorezonansu. Doświadczony terapeuta praktykujący tradycyjną medycynę chińską, czy homeopatię może być tu również pomocny. Jednakże istnieją obecnie metody przy pomocy, których z bardzo dużą dokładnością można określić zapotrzebowanie organizmu na dany minerał czy witaminy należy do nich diagnostyka So-Check.

Należy pamiętać, jak zostało w niniejszym opracowanie kilkakrotnie zaznaczone , organizm każdego człowieka jest inny i tym samym zapotrzebowanie na poszczególne elementy składające się na suplementację jest również inne. Dlatego też rozpoczęci uzupełniania diety innymi środkami mineralnymi czy witaniami powinno być poprzedzone zdiagnozowaniem zapotrzebowania niedoborów tychże elementów. Z reguły większość osób borykających się z różnymi dolegliwościami w tym tarczycy ma deficyt wielu minerałów i witamin . Zazwyczaj należą do nich selen, magnez, jod, krzem, witamina D3, k2mk7, E, A (beta karoten) i inne. Dla właściwej przyswajalności i dystrybucji jednych zazwyczaj potrzebne są inne np. aby bezpiecznie skomplementować witaminę D3 niezbędna jest witamina k2mk7, A i E, a dla prawidłowego przyswajania jodu niezbędny jest między innymi selen, magnez i cynk. Temat wzajemnych zależności pomiędzy poszczególnymi minerałami jest bardzo rozległy i wymagałby osobnego opracowania.

Pierwiastkiem, którego trzeba wyodrębnić przy chorobach tarczycy jest jod, gdyż stanowi on nieodzowny element dla jej regeneracji i prawidłowego funkcjonowania. Z „niezrozumiałych” względów obecnie istnieje na jego temat wiele kontrowersji, chociaż do lat 70 – tych poprzedniego stulecia suplementacja jodu nieorganicznego była podstawą leczenia chorób tarczycy. Jod odgrywa bardzo istotną rolę we wszystkich procesach życiowych. Jod jest najlepiej przyswajalny, jeżeli dostarczamy go do naszego organizmu drogą pokarmową.

Najbardziej znana funkcją jodu jest uczestnictwo w biosyntezie hormonów tarczycy, jego niedobór zazwyczaj kończy się stanem chorobowym tego organu. Poza hormonami tarczycy jod uczestniczy we wszystkich przemianach hormonalnych występujących w organizmie człowieka. Występuje w każdej komórce, organie i tkance człowieka, a jego właściwy poziom pomaga w metabolizmie i spalaniu tkanki tłuszczowej. Najbardziej przyswajalną formą jodu jest według nas postać jodków i jodanów nieorganicznych.

Do najczęściej spotykanych skutków niedoboru jodu możemy zaliczyć między innymi :

• zaburzenia hormonalne

• schorzenia tarczycy

• brak energii

• ustawiczne zmęczenie

• nadwaga, trudności w doprowadzeniu wagi do normy

• osteoporoza

• bezpłodność

• widoczne upośledzenia stanu skóry, paznokci i włosów w tym min. trądzik i egzemy

• zaburzenia rozwoju fizycznego i umysłowego u dzieci

• niska odporność organizmu w tym podatność na nawracające infekcje

• podatność na stres

• częste nieuzasadnione warunkami atmosferyczymi odczuwanie zimna

• zwiększona podatność na choroby nowotworowe

Jod jak wyżej zostało zaznaczone powinien być obecny w każdej naszej komórce, niestety obecnie wypełniają je wszechobecne toksyczne brom, chlor i fluor bez pozbycia się, których nie możemy myśleć o regeneracji tak tarczycy, jak i innych elementów organizmu. Jod jest pierwiastkiem pobudzającym nas do życia, a brom i fluor otumania nas i sukcesywnie niszczy. Nasze ciało, a głównie układ hormonalny na czele z tarczycą i narządami płciowymi bez jodu przestają prawidłowo funkcjonować. Doświadczenia terapeutów wskazują, że niedobory jodu są w obecnym społeczeństwie powszechne, a osoby mające właściwy poziom tego pierwiastka stanowią wyjątek.

Zespół jelita przesiąkliwego

Tak w terapii tarczycy, jaki innych dolegliwościach bardzo ważnym etapem jest uszczelnienie jelita grubego. W jelitach zdrowego człowieka następuje wchłaniania mikroelementów poprzez mikro szczeliny w ich ściankach. Wielkość tych szczelin powinna być odpowiednia tylko do przepuszczania mikroelementów. Niestety u bardzo wielu osób w/w szczeliny pod wpływem rożnych czynników rozszerzają się i w konsekwencji do płynów ustrojowych przedostają się nie tylko mikroelementy, ale również np. toksyczne elementy z odpadów przemiany materii. Mogę być wśród niech niestrawione białka z obcym DNA. W takich przypadkach może dojść w organizmie do przewlekłego stanu zapalnego, a co za tym idzie uruchomienia przez organizm systemu immunologicznego. Z jelit do ustroju mogą w ten sposób między innymi przedostawać się lektyny, które jak pamiętamy z wyżej zamieszczonego tekstu w swojej budowie są bardzo zbliżone do komórek tarczycy, z którymi potrafią się łączyć. System immunologiczny w takim przypadku zwalczając lektyny, zaczyna zwalczać komórki tarczycy, generując chorobę autoimmunologiczną. Dlatego też usunięcie ich z żywności jest bardzo istotne przy chorobach tarczycy. Poza tym przez nieszczelne jelita mogą przedostawać się również inne elementy zakłócające prace organizmu.

Istnieje wiele powodów rozszczelnienia się jelit. Możemy wśród nich wymienić pestycydy, środki ochrony roślin zawarte w spożywanych przez nas roślinach. Dlatego też jeżeli jest to możliwe należy zaopatrywać się w żywność czystą chemicznie. Ograniczenie ilość pestycydów w żywności możne być dokonane poprzez jej ozonowanie.

Analiza przykładowej terapii holistycznej

Bohaterką analizowanej terapii jest kobieta w wieku 48 lat. W roku 2000 została u niej stwierdzona niedoczynność tarczycy spowodowana chorobą Hashimoto. Diagnoza choroby miała miejsca w krótkim okresie po porodzie. Jednakże z pozyskanych informacji można było wywnioskować, iż osoba ta z problemami natury hormonalnej borykała się już od kilku lat. Od tego momentu przez okres 17 lat poddawała się standardowej terapii tego schorzenia prowadzonej przez kilku endokrynologów. W tym okresie pacjentka stała się dużo wrażliwsza na chłód. Okresowo zdarzały się stany zmęczenia fizycznego, ogólnie kondycja fizyczna była słabsza. Zewnętrzna oznaką choroby była sucha łuszcząca się skóra szczególnie na łokciach, oraz przybieranie wagi, poza tym z pewnością miała zaburzoną odporność, gdyż często przechodziła stany grypowe.

Terapia polegała na podawaniu w różnych dawkach leku pod nazwą Euthyrox. W skład tego leku wchodzi między innymi syntetyczny hormon tarczycy nazywany lewatyroksyną mającą zastępować naturalnie wytwarzane przez ten organ hormony. Lek w stopniowo coraz większych dawkach brany był przez okres 17 lat. Na końcu roku 2016 dawka euthyroksu wynosiła 100 mcg dziennie. Około miesiąca listopada 2016 roku podczas wizyty w gabinecie endokrynologa lekarz po zapoznaniu się z badaniami zdiagnozował, iż: tarczyca dwupłatowa mała z obecnością na prawym płacie nielicznych guzków lewy płat bez zmian ogniskowych. Lewy płat 0,8 ml, prawy płat 1,3 ml.

Informacyjnie zdrowa tarczyca powinna mieć w sumie u kobiety od 15 do 20 ml, u mężczyzn do 25 ml. Istotnym czynnikiem wpływającym na stopniowe zmniejszanie się tego organu jest właśnie przyjmowanie syntetycznych hormonów z zewnątrz. Zazwyczaj lekarz od początku terapii stopniowo zwiększa dawkę syntetycznych hormonów, gdyż w miarę przyjmowania tychże lekarstw produkcja własna FT3 i FT4 stopniowo maleje. W ten sposób paradoksalnie „lecząc” tarczycę stopniowo przyczynia się do jej likwidacji.

Lekarz zaproponował usunięcie organu poprzez jego „wypalenie” przy pomocy jodu radioaktywnego. Uzasadnieniem dla tej propozycji było to, że tarczyca znajduje się w zaniku, a jej dalsze „leczenie” mija się z celem, natomiast jej odbudowa nie jest możliwa. Pacjentka po kilkumiesięcznym okresie zdobywania informacji na temat możliwości leczenia podobnych przypadłości zdecydowała się na zasięgnięcie porady u jednego z lekarzy zajmującego się medycyna holistyczną. I tak w maju 2017 r. odbyło się pierwsze spotkanie z terapeutom.

Pierwsze zalecenia terapeuty 2017 r.

Dieta

1. Unikanie w diecie pieczywa przemysłowego i wytwarzanego z modyfikowanej pszenicy,

   Pacjenta zaczęła wypiekać własne pieczywo na zakwasie ze starych odmian pszenicy takich jak orkisz, samopsza, płaskurka.

2. Zmniejszenie ilości węglowodanów w diecie, zwiększenie tłuszczów. Używanie do obróbki termicznej tylko oleju kokosowego, tłuszcz gęsi i masło klarowane. Wykorzystywanie w diecie kwasów Q3 i Q6 pochodzących z olejów roślinnych tłoczonych na zimno. Najlepiej z małych olejarni. Olej zawierający Q3 to np Lniany, natomiast Q6 zawiera np. olej słonecznikowy. Przy czym proporcja Q3 do Q 6 powinna być mniej więcej jak 1 do 3 Kwasy te stymulują wiele procesów metabolicznych w organizmie..

   – stosowanie możliwie dużej ilości produktów ukiszonych takich jak np. kapusta , buraki ogórki itp.

3. Stosowanie w kuchni ziół przyprawowych o działaniu przeciw zapalnym np. takich ja rozmaryn, bazylia, imbir, goździk, cynamon, czosnek, kurkuma, pieprz cayane.

4. Inne sugestie do zastosowania w diecie

• mięso – unikanie wieprzowiny

• unikanie obróbki termicznej w postaci smażenia

• eliminowanie z diety nieukwaszonego nabiału

• stosowanie pokrzywy z własnego zbioru przetwarzana na różne sposoby, zupa, sok, jajecznica z pokrzywą, naleśniki i wiele innych

Oczyszczanie organizmu

Większość terapii zmierzających do uaktywnienia organizmu należy zaczynać od oczyszczenia. Choroby tarczycy nie stanowią tutaj wyjątku. Celem oczyszczenia organizmu jest usunięcie z niego metali ciężkich, związków toksycznych, czy pozostałości po metabolicznych. Na co dzień służy temu właściwa zróżnicowana dieta z dużym udziałem błonnika pokarmowego. Jednakże w procesie leczenia należy wykorzystywać inne bardziej skuteczne możliwości zainicjowania tego procesu. Pacjentka w pierwszej kolejności zastosowała oczyszczanie o charakterze wstępnym (płytszym) , aby po pewnym czasie przejść do oczyszczania głębszego.

• w pierwszym etapie wykorzystano niedoszłe pędy jęczmienia zwane młodym jęczmieniem, z których przy pomocy wyciskarki wolnoobrotowej uzyskano sok. Ważne jest aby jęczmień pochodził od zaufanego dostawcy uprawiającego go w sposób ekologiczny. Sok z młodego jęczmienia nie zawiera glutenu, zawiera natomiast elementy wiążące metale ciężkie takie jak np. chlorofil, oraz wiele innych wartościowych składników takich jak: , witaminy z grupy B, C, E K, beta karoten oraz wiele minerałów między innymi: żelazo, magnez, cynk, wapń, mangan, rożne aminokwasy, błonnik. Poza pomocą w pozbyciu się toksyn młody jęczmień charakteryzuje się działaniem pozytywnym na wielu innych poziomach np. ma działanie antyoksydacyjne, przeciwzapalne, przeciwwirusowe, przeciwbakteryjne. Tak, jak zaznaczono powyżej sok z młodego jęczmienia nie zawiera glutenu, jednak niekiedy przemysłowo robione produkty na jego bazie mogą być nim zanieczyszczone. Dla tego też najlepiej samodzielnie sporządzić taki sok bazując na materiale pozyskanym ze sprawdzonego źródła

• po trzech tygodniach stosowania soku z młodego jęczmienia Pacjentka jako element oczyszczający zastosowała chlorellę w formie sproszkowanej. Z proszku chlorelli wymieszanego razem z kolendrą zrobiono koktajl. Z uwagi na niezbyt atrakcyjny smak takiej mieszanki można do niego dodać np. owoc kiwi. Czym jest chlorella.? Jest to pochodząca z dalekiego wschodu alga. Ze względu na znaczną zawartość chlorofilu ( od 3% do 5%) charakteryzuje się bardzo dobrymi właściwościami oczyszczającymi organizm z metali ciężkich i toksyn. Jest również bogata w wiele witamin i pierwiastków takich jak Witaminy z grupy B, witaminy A, C ,E, kwasy Q3, kwasy nukleinowe, wiele minerałów między innymi: żelazo, wapń, potas, magnez, cyn, selen i jod. Jako uzupełnienie chlorelli zastosowano kolendrę. To zioło przyprawowe ma również zdolność oczyszczania organizmu poprzez wiązanie metali ciężkich i toksyn, poza tym zawiera także wiele witamin i mikroelementów takich jak między innymi witamina C , A, K minerały – żelazo, cynk, potas, wapń..

• kwas alfa- liponowy. Po zakończeniu oczyszczania organizmu przy pomocy soku z młodego jęczmienia, później chlorelli z kolendrą zastosowana kwas alfa – liponowy. W organizmie pełni trzy zasadnicze funkcje: Nad wyraz skutecznie pozbywa się wolnych rodników, stanowi bardzo aktywny element procesów metabolicznych, oraz ma zdolności do głębokiego penetrowania organizmu w celu wiązania i wydalania metali ciężkich i toksyn . Substancja ta jest w stanie dotrzeć praktycznie do każdej komórki organizmu. Jest to spowodowane faktem, że równie skutecznie rozpuszcza się w wodzie jak i w tłuszczach. Zakłada się, że kuracja przy pomocy kwasu alfa liponowego nie powinna jednorazowo trwać dłużej niż 21 dni. Dawka dzienna natomiast nie powinna być większa niż dwa x po 600 mg

• W trakcie oczyszczania pacjentka używała również olejku eterycznego z arcydzięgla. Zapach tego olejku uaktywnia system limfatyczny, pobudza wydzielanie potu, reguluje gospodarkę wodną, przez co pomaga w pozbywaniu się toksyn z organizmu. Ponad to oddziałuje uspokajająco na pracę wątroby i śledziony. Z uwagi na to, że olejek uwrażliwia skórę na słońce . Nie należy go stosować, kiedy mamy zamiar eksponować ciało na na otwartej przestrzeni.

Działania terapeutyczne wiosna 2017 r.

1. Witamina D3 i inne. Ogólnie zostało przyjęte,że witamina D3 (są zdania, że D3 to tak naprawdę hormon) odgrywa ważną rolę w zapobieganiu chorobom układu kostnego np. krzywicy. Jednakże rola tej witaminy wykracza znacznie poza układ kostny. Jak można znaleźć w wielu badaniach z ostatnich 30 lat receptory witaminy D3 znajdują się w każdej komórce człowieka. Oznacza to, że każda z naszych komórek reaguje na tą witaminę. Zareaguje oczywiście dopiero wtedy kiedy w organizmie będzie jej dostateczna ilość. Wiele badań dowiodło,ze właściwy poziom D3 w znacznym stopniu redukuje możliwość zapadnięcia na wiele chorób takich jak miedzy innymi: stwardnienie rozsiane, cukrzyca, nowotwory w tym prostaty jak i pospolite przeziębienia czy inne stany grypowe. Przy znacznym stężeniu tej witaminy we krwi w naszym organizmie rozpoczyna się wiele różnorakich procesów. Między innymi produkcja białek charakteryzujących się silnymi właściwościami wirusobójczymi, bakteriobójczymi. Skuteczniej zaczynają być niwelowane stany zapalne, a komórki zaczynają się regenerować. Dlatego też jest niezbędnym elementem dla zainicjowania procesów regeneracji wszystkich organów w tym tarczycy. W naszym kraju zalecenia dzienna dawka d3 oszacowana jest na poziomie nie przekraczającym 4000 IU. W świetle powyżej zaprezentowanych informacji oraz bazując na doświadczeniach własnych można wysnuć wniosek, że taka dawka jest dla organizmu praktycznie niezauważalna, a w przypadku stosowanie tej substancji w procesie leczenia dalece niewystarczająca.

   Jeden z bardziej znanych amerykańskich epidemiologów dr. Cedric Garland na podstawie wieloletnich badań stwierdził, ze optymalna ilość D3 w ciele zdrowego człowieka nie powinna być niższa niż 60 ng/ml. Jednakże jeżeli chcemy uruchomić w organizmie procesy samoleczenia i regeneracji poziom ten powinien być znacznie wyższy. Wśród lekarzy panuje przekonanie, że D3 jest substancją toksyczną . Praktycznie wszystko co spożywamy powyżej pewnego poziomu może być toksyczne, jednakże z naszych doświadczeń wynika, że próg ten w przypadku D3 leży bardzo wysoko. Pewien amerykański toksykolog dr Hollis doświadczalnie aplikował sobie 50 000 IU przez okres 21 dni. Po tym okresie wykonał szczegółowe badania, które nie wykazały żadnych skutków ubocznych. Inny amerykański toksykolog dr Vieth opublikowała pewien przypadek swoich dwóch pacjentów, którzy zostali przywiezieni do niego z objawami zatrucia. Okazało się, że pacjenci, którzy pomylili witaminę D3 z cukrem i sypali ją sobie przez jakiś czas łyżeczkami do herbaty. Po precyzyjnych badaniach okazało się, że spożywali oni dziennie około 1700 000 IU przez okres siedmiu miesięcy. Raczej nie wymaga to komentarza. W Naszym Kraju dawkowanie D3 w latach 70 – tych dla dzieci od trzeciego tygodnia do 11 miesiąca życia zalecane było podawanie 300.000 jm raz dziennie. Natomiast w drugim roku życia podczas okresie jesienno – zimowego 2 x 300.000 j.m dziennie. Witaminie D3 zostało poświęcone trochę więcej miejsca, gdyż wiedza o niej w naszym kraju jest dość znikoma, a jej oddziaływanie może być fundamentalne. Omawiana w niniejszym opracowaniu pacjentka – Pani Beata zarejestrowała w pierwszym badaniu witaminę D3 na poziomie 20 mg/ml. Zalecono witaminę D3 w stanie płynnym ilość witaminy w opakowaniu – buteleczki to 15. 000 jm. Dawka dzienna dla Pani Beaty to 1/4 buteleczki, czyli około 37. 000 JM. Najlepszym sposobem pozyskania D3 są promienie słoneczne, a konkretnie promieniowanie UVB, które łącząc się z pewnymi tłuszczami powoduje wytwarzanie D3. Na naszej szerokości geograficznej UVB występuje latem w dość ograniczonej formie w godzinach od 10.00 do około 14.00. dlatego też suplementacja jest tak ważna. Po 1/2 roku takiego dawkowania poziom witaminy D3 wzrósł z 20 mg/ml do około 35 mg/ml. W związku z tym, że osiągnięty poziom D3 jest nadal niewystarczający podwyższono dawkę do 1/2 buteleczki witaminy dziennie czyli do 75 000 IU.

2. Witamina K2Mk7, A, E rozpuszczalne w tłuszczach . Pokrótce K2MK7 ma ona dłuższy czas rozkładu niż k2 mK4 ( działanie podobne) i można przyjmować ję tylko raz dziennie . K2Mk7 należy zawsze łączyć z witaminą D3 w proporcji nie mniejszej niż 1:2, gdyż D3 wpływa między innymi na znacznie większa przyswajalność wapnia, który może odkładać się w np. tętnicach. Kolokwialnie rzecz ujmując witamina K2Mk 7 odpowiada między innymi za to aby wapń nie akumulował się w tętnicach, a trafiał tam gdzie jest przeznaczony. Witamina K2 występuje np. w produktach podlegający fermentacji takich jak: mleko zsiadłe, sery twarogi, sfermentowane warzywa, np. buraki kapusta itp.

3. Witamina A , rzadko występuje w naturze, występuje tu jednak beta karoten, który w wątrobie przekształcany jest w witaminę A. Witamina jest obok jodu niezbędna dla prawidłowego funkcjonowania tarczycy.

4. Witamina E to tak naprawdę osiem różnych składników, z których każdy ma niebagatelne znaczenie dla regeneracji komórek jak i również jest bardzo skutecznym antyoksydantem. Pani Beata zaczęła przyjmować witaminę E za pośrednictwem olei roślinnych głównie słonecznikowego, tłoczonych na zimnie pochodzących z małej olejarni. Olejem zawierającym witaminę E jest między innymi produkt z orzechów włoskich. Ten olej jest przez osobę podlegającą terapii wyciskany samodzielnie z własnych orzechów.

5. Jod jest pierwiastkiem bez suplementacji, którego funkcjonowanie , a tym samym regeneracja tarczycy nie byłaby możliwa. Pierwiastek ten ma wiele znaczenie dla prawidłowego funkcjonowania całego organizmu. Receptory jodu podobnie jak witaminy D3 znajdują się w każdej komórce naszego organizmu. Jod występuje w dwóch formach – bezpiecznej dla organizmu – nie organiczny i niebezpieczny organiczny, paradoksalnie w medycynie klasycznej dla „terapii’ tarczycy wykorzystywana jest forma organiczna radioaktywna. Na ten temat istnieje w medycznych periodykach głównie amerykańskich dużo publikacji dokumentujących działanie tak jodu organicznego, jak i nieorganicznego. Pacjentka rozpoczęła suplementację jodem nieorganicznym w postaci płynu 1% Lugola. Jod był dawkowany dwa razy dziennie po około 40 kropli. Dla prawidłowej przyswajalności jodu niezbędne są takie pierwiastki jak magnez, potas, cynk, selen. Należy pamiętać, że nie możemy jodu podawać razem z witaminą C, gdyż następuje jego neutralizacja. Pomiędzy jodem a witaminą C musi być, co najmniej 2 godziny przerwy, gdyż taki jest okres metabolizowania się witaminy C. Dla przetestowania, czy organizm jest w danym momencie nasycony jodem, można na skórę np. ręki polach trochę płynu Lugola. Jeżeli płyn wchłonie się szybko to znaczy, że zapotrzebowanie nie zostało jeszcze zaspokojone. Jeżeli natomiast będzie się dłużej utrzymywał, oznacza to, że organizm w danym momencie został nasycony tym pierwiastkiem.

6. Cynk, selen dwa pierwiastki niezbędne dla prawidłowej pracy tarczycy, przyswajalności jodu i wielu innych procesów w zachodzących w organizmie. Należy pamiętać, że oba pierwiastki są wzajemnie dla siebie adwersarzami i nie mogą być przyjmowane jednocześnie, gdyż się zneutralizują. Wysokie zawartości cynku można znaleźć między innymi w grzybach boczniakach, grzybach shitake, sałata, fasola, pieczarki, grzyby kurki, pestki dyni, sezam, warzywa strączkowe, zioła między innymi: babka lancetowata, podbiał, dziewanna. Selen – orzechy brazylijskie, grzyby, jaja kurze i wiele innych.

7. Magnez – jest niezbędny dla przyswajania jodu. Poza tym temat wszechstronnego jego działania jest bardzo wiele informacji. W terapii poza poza źródłami naturalnymi dla suplementacji wybrano dwie bardzo przyswajalne formy. Chlorek magnezu – niezbyt atrakcyjny smak, dobrze jest go rozpuścić w sokach lub np. zsiadłym mleku. Oraz zamiennie jabłaczan magnezu – równie przyswajalny, ale bezsmakowy. Naturalnie magnez można pozyskać z wszelkiego rodzaju orzechów, ziaren, pestek dyni, migdałów borówka brusznica, ziół – mniszek lekarski, świetlik łąkowy, mak i wiele innych.

8. Tarczyca bajkalska Po około 1/2 roku leczenia, terapię wzbogacono o wywar z korzenia tarczycy bajkalskiej. Tarczyca bajkalska jest ziołem znanym od bardzo dawna. Powszechnie była i jest nadal wykorzystywana w Chinach, Mongolii i Rosji. Jej działanie jest bardzo wszechstronne. Likwiduje stany zapalne, działa uspokajająco, regeneruje system immunologiczny, wykorzystywana jest do zwalczania chorób nowotworowych, jest silnym antyoksydantem, ale przyczynia się do wydłużenia okresu życia komórki. Należy tu wspomnieć o fragmentach naszego DNA zwanych telomerami, pokrótce mówiąc odpowiadają one a możliwość i krotność podziału komórki. Każda z naszych komórek ma określoną ilość cykli – podziału. Komórka będzie się dzieliła dopóki jej przypisany telomer będzie funkcjonował. Pewne flawonoidy nazywane ogólnie bajkaliną – jest ich około 40 w tym ziole, mają zdolność wpływania na telomery wydłużając ich życie, tym samym przyczyniają się do zwiększenie ilości cyklów podziału komórki. Przez co wydłużają jej życie. Ma to fundamentalne znaczenie dla procesów regeneracyjnych zachodzących w organizmie. Na rynku obecne są preparaty zawierające bajkalinę. Pacjentka jednak pozyskała z krajowej uprawy korzeń tego zioła. Z korzenia tarczycy najlepiej zrobić wywar. Jednakże w związku z tym,że sama tarczyca jest rośliną schładzającą, w medycynie chińskiej określana jako Yin dla zrównoważenia energetycznego należy dodać element rozgrzewający. Do wywaru Pani Beaty został dodany starty każeń imbiru, a zimą dodatkowo goździki . Po zagotowaniu i odstawieniu dla polepszenia walorów smakowych można dodać miód. Z uwagi na działanie uspokajające tarczycy taki wywar lepiej jest spożywać wieczorem przed snem.

9. Witamina C działanie tej witaminy i dobroczynny wpływ na organizm, procesy zapalne, regeneracyjne jest powszechnie znany. Pani Beata przyjmowała Witaminę C w formie askorbinianu sodu i kwasu askorbinowego CDA ( czysty do analiz), wymieszanych razem. Zmieszanie tych dwóch substancji wynika z faktu, że spożywanie samego kwasu askorbinowego w dużych ilościach może być zbyt agresywne dla układu pokarmowego. Spoczywając witaminę c należy pamiętać, że jest ona metabolizowana przez organizm do 2 godzin. Dlatego też w stanach chorobowych (zapalnych) należy ją spożywać ze stosunkowo dużą częstotliwością ( nawet co godzinę do wystąpienia zwiększonej częstotliwości oddawania moczu lub lekkiej biegunki. Wtedy ograniczamy dawkowanie). Nierzadko samo stosowanie tej witaminy w przypadku początkowych stanów grypowych czy przeziębień przynosi szybko zadziwiająco pozytywne rezultaty.

10. Witaminy z grupy B w formie B – kompleks uzupełnione dodatkowo o niacynę (B3) Przyjęcie po raz pierwszy lub po długiej przerwie niacyny może spowodować tzw efekt flusch. Polega on na chwilowym zaczerwienieniu twarzy lub innych części połączony z poczuciem ciepła i swędzeniem zaczerwienionych miejsc. Efekt ten nie jest groźny.

11. Mumio – wprowadzono w około 10 miesiącu terapii. Jest to substancja o wyglądzie smoły pozyskiwana z himalajskich skał. Inne nazwy to krew gór, eliksir życia. Sama nazwa mumio pochodzi z języka greckiego i oznacza oczyszczający lub ochraniający. Jej wszechstronne właściwości terapeutyczne na dalekim wschodzie znane były już przed setkami lat. Właściwości tego preparatu można długo wymieniać Jadnak najważniejsze z nich to ogólne wzmocnienie organizmu, poprawa pracy trzustki i tarczycy, obniżenie poziomu cukru redukcja stanów zapalnych. Wiele właściwości mumio zostało potwierdzonych naukowo. Dzięki zawartości tzw antyoksydacyjnych kwaso- próchniczych skutecznie chroni tarczycę przed działaniem wolnych rodników. Dla własnego bezpieczeństwa zakupu tego preparatu lepiej dokonać ze sprawdzonego źródła, ponieważ na rynku jest duża ilość podrabianych substancji.

12. W trakcie pierwszego roku pacjentka stopniowo zaczęła zmniejszać dawki euthyroksu, po 1/4 dawki co trzy miesiące. Po roku euthyrox został całkowicie odstawiony. Po każdym odstawieniu części leku przez około dwa do trzech tygodni pacjentka odczuwała większe zmęczenie, czasową zachwianie kondycji fizycznej, bóle głowy. Następnie wszystko wracało do stanu sprzed odstawienia części leku. Po całkowitym odstawieniu leku kryzys trwał około miesiąca.

13. Jeszcze przed rozpoczęciem terapii w gospodarstwie domowym do spożycia używana była woda z jonizatora, o podniesionym PH do 9,2.

,

Po roku od rozpoczęcia terapii parametry tarczycy zaczęły się delikatnie poprawiać, a witamina D3 osiągnęła poziom około 90 mg/ml. Po ustąpieniu efektu całkowitego odstawienia euthyroksu Samopoczucie zaczęło się stopniowo polepszać. Parametry tarczycy były jednak jeszcze dalekie od oczekiwanych. Dla przyspieszenia regeneracji tak organu jak i całego organizmu Terapia została rozszerzona o kilka elementów:

1. Zradykalizowano dietę Pani Beata całkowicie zrezygnowała z wszystkich pochodnych zbóż trawiastych. Radykalnie zostało ograniczone spożycie węglowodanów. Proporcje pożywienia to :około 60% – różne formy tłuszczów, 25% – białko, 15 % węglowodany. Podstawą diety stały się jaja kurze wraz z ich przetworami pozyskiwane ze znajomego gospodarstwa, poza tym owoce i warzywa z własnego ogrodu uzupełniane zakupami od lokalnych producentów. Nabiał również nabywany jest w lokalnych gospodarstwach. Spożywane są nadal kasze, takie jak gryczana czy jaglana. Po zakupie małego młynka do robienia mąki. Do chleba i innych wypieków stosowana jest własnoręcznie przez Panią Beatę zrobiona mąka z kaszy gryczanej, jaglanej czy orzechów włoskich. Z ciasta gryczanego można bez problemu wypiekać np. pizzę czy gofry.

2. Czasowo do 150 000 JU dziennie na około 21 dni został podniesiony pozioma dawkowania witaminy D3 po tym czasie powrócono do 75 000 IU. Po około 1,5 roku od rozpoczęcia terapii poziom D3 osiągnął 150 mg/ml

3. Krople CBD do diety wprowadzono 15 % ekstrakt kropli CBD dawkowanego po 5 kropli dziennie. Spośród wielu właściwości preparatów zawierających CBD można przykładowo wymienić takie jak: edukcja stanów zapalnych, działanie antyoksydacyjne, redukcja prawdopodobieństwa wystąpienia wielu chorób, polepszanie snu, mniejsza podatność ma stres i wiele innych . Krople były podawane przez 1/2 roku w okresach 21 dniowych z siedmiodniową przerwą. Po zakończeniu pół roczne procesu podawania CBD pacjentka zrobił 3 miesiączką przerwę. Po czy proces został powtórzony ty razem przy wykorzystaniu ekstraktu 30 %.

4. Pani Beata w drugim i trzecim roku terapii przyjęła również preparat wzmacniający selkoseryl. Kiedyś znany i dostępny w Polsce obecnie jednak z „:niewiadomych” powodów wycofany. Do Polski sprowadzany poprzez prywatny import zza wschodniej granicy. Preparat to zmodyfikowany wyciąg z osocza cieląt. Właściwości tego preparatu to przede wszystkim przyspieszenia procesów regeneracyjnych całego organizmu ze wskazaniem na tarczycę i wątrobę. Kiedyś bardzo często wykorzystywany do rekonwalescencji sportowców po urazach i kontuzjach. Selkoseryl skutecznie wspomaga regenerację komórek pod warunkiem, że nie zostały one uszkodzone w sposób nieodwracalny. Pacjentka przyjęła jedną serię pięćdziesięciu zastrzyków na początku drugiego roku terapii i podobną serię dziesięć miesięcy później.

5. DEMSO – diametylosulfotlenek , związek siarki organicznej – Jest to preparat pochodzenia naturalnego. Pozyskiwany jako produkt uboczny przy produkcji drzewnej, w szczególności papieru. Jego właściwości terapeutyczne zostały wielokrotnie potwierdzone praktyką. DMSO ma bardzo szerokie spektrum skutecznego działania. Zwalcza stany zapalne, wirusy, bakterie, grzyby, działa znieczulająco. Przyspiesza gojenie się ran, ma pozytywny wpływ na funkcjonowanie systemu immunologicznego. Przy jego wykorzystaniu można skutecznie leczyć uszkodzenia mechaniczne stawów np. zwichnięcia czy wybicia Są praktycy terapii naturalnych twierdzący, że znajduje zastosowani przy leczeniu artretyzmu, chorób psychicznych, a nawet nowotworów. DMSO ze względu na swoją strukturę ma zdolność szybkiego przenikania przez tak przez skórę jak i do krwiobiegu oraz wnętrza organizmu. Dla tego przy jego stosowaniu trzeba zwrócić uwagę na to z czym jest podawany, gdyż może przyjąć rolę nośnika dla innych substancji. W związku z tym np. przy stosowaniu zewnętrznym trzeba dokładnie umyć bez użycia środków chemicznych (najlepiej naturalnym szarym mydłem, po czym dobrze spłukać) miejsce na skórze, gdzie będzie wcierany. Używaniu DMSO towarzyszy czasami nieprzyjemny zapach tak skóry, jak i ust. Woń ta może się utrzymywać do czterech dni po ostatnim użyciu preparatu. Pani Beta używała DMSO od początku drugiego roku terapii. Na początku podawany był doustnie, rozcieńczony przy pomocy wody demineralizowanej. Preparat podawany był w okresach 21 dniowych z 7 dniową przerwą przez około 1/2 roku. Po półrocznej przerwie podawanie preparatu zostało powtórzone, ale tym razem w formie kroplówki dożylnej razem z witaminą C. Preparat w ten sposób podawany był co drugi dzień przez okres 21 dni.

6. W drugim roku terapii praktycznie przez cały czas stosowany były produkty pszczelarskie w postaci kwiatowego pyłku pszczelego i własnoręcznie wykonanego alkoholowego roztworu propolisu. Badania przeprowadzone w kierunku oddziaływania pyłku kwiatowego na organizm wykazały u osób zażywających pyłek systematycznie co najmniej 14 dni w ilości 35 g dziennie następujące uaktywnienie pracy systemu immunologicznego, przyrost liczby białych krwinek i limfocytów. Ponad to systematyczne zażywanie pyłku kwiatowego ma wielkie znaczenie dla profilaktyki, powiększeniu wydolności fizycznej organizmu. Stąd też poza stosowaniem profilaktycznym, pyłek może przynosić znaczne efekty w trakcie rekonwalescencji i jako środek uzupełniający w leczeniu wielu stanów chorobowych. Np stwierdzono, że osoby u których leczono przewlekłe zapalenie wątroby znacznie szybciej powracały do zdrowia implementując się jednocześnie pszczelim pyłkiem kwiatowym. Z zaprezentowanych wynika, że propolis natomiast może skutecznie posłużyć do leczenia wielu chorób mających podłoże wirusowe czy bakteryjne. Niezależnie czy są to schorzenia zewnętrzne czy wewnętrzne.

7. Praktycznie przez cały okres począwszy od drugiego roku w domu pacjentki stosowane były olejki eteryczne w szczególności cedrowy, herbaciany, rozmarynowy, z drzewa sandałowego. Cedrowy poza innymi właściwościami ma działanie przeciwzapalne i wyciszające, z drzewa herbacianego o sinym działaniu antyseptycznym, zwalczając bakterie, grzyby i drobnoustroje. Rozmarynowy wpływający między innymi na pracę układu odpornościowego. Olejek z drzewa sandałowego ma między innymi działanie antyseptyczne, bakteriobójcze, przeciwzapalne oraz wyciszające.

8. Od kilku miesięcy Pani Beata zaczęła również stopniowo praktykować ćwiczenia oddechowo -fizyczno – energetyczne budowane na bazie Chi Kung i Tai Chi. W rodzinie pacjentki jest osoba , która ma wieloletnie doświadczenia na tym gruncie. Stąd też udało się zaszczepić u Pani Beaty chęć praktykowania aktywności fizycznej w ten sposób.

Po dwóch latach od rozpoczęcia terapii poziom witaminy D3 we krwi wzrósł do wielkości ponad 300 mg/ml. Niestety nie można było wskazać dokładnego poziomu gdyż skala odczytu w okolicznych laboratoriach kończyła się na 300 mg/ml. Tak więc nie wiemy jaki był naprawdę. Przy czym przez cały okres terapii czyli ponad trzy lata licząc do roku 2020 nie wystąpiły żadne efekty niepożądane mające by świadczyć o jakimkolwiek zatruciu. Stan zdrowia pacjentki sukcesywnie się poprawia. Jedyny skutkiem ubocznym jest fakt, że od początku terapii do chwili obecnej u Pani Beaty nie wystąpiła żaden stan przeziębienia, grypowy czy jakiekolwiek innej infekcji. Jako ciekawostkę można podać, że czteroosobowa rodzina Pani Beaty również w części zaczęła się suplementować, między innymi witaminami wyrobami pszczelarskimi i ziołowymi. Na przestrzeni ostatnich prawie czterech lat u nikogo z członków rodziny również nie wystąpiły żadne symptomy jakiegokolwiek stanu chorobowego. Parametry tarczycy świadczą, że w trzecim roku po rozpoczęciu terapii funkcjonuje ona na około 60 -70% teoretycznych możliwości. Kondycja fizyczna i psychiczna pacjentki osiągnęła poziom, który według informacji Pani Beaty może miała w wieku 18-19 lat. Dowodem tego był pobyt latem 2019 r. w górach, gdzie 8-9 godzinne wycieczki po szlakach górskich nie stanowiły żadnego problemu. Jeszcze 3-4 lata temu byłoby to nie do pomyślenia. Pani Beata w wieku 52 lat przy wzroście 158 cm waży 51 kg. Jest osobom bardzo aktywną zarówno na gruncie zawodowym, jak i prywatnym, a jej intensywność różnorakich zajęć daje możliwość odpoczynku dopiero w godzinach wieczornych. Obecnie pacjenta nadal suplementuje się płynem Lugola, niektórymi witaminami i minerałami, których nie można w wymaganej ilości pozyskać w sposób naturalny. Proces leczenia nie jest jeszcze ukończony, ale wszystko stopniowo zmierza we właściwą stronę.

Jako podsumowanie można by w tym miejscu przytoczyć słowa utworu Pana Grzegorza Skwarka vel Akari Aryaca pod tytułem „Otwórz oczy” – „Kto mądrości szuka do każdych drzwi puka”

Tekst ten może stać się mottem działań podejmowanych tak przez lekarzy i terapeutów zajmujących się tzw. medycyną holistyczną, jak i osób szukających skutecznej pomocy w doprowadzeniu szeroko pojętego stanu swojego zdrowia do dobrostanu. Zdaniem autora przymiotnik „holistyczna” stawiany za słowem medycyna jest kompletnie nie na miejscu. Gdyż z założenia treść słowa „medycyna” powinna w sobie zawierać całokształt działań, środków i możliwości zmierzających do uleczenia chorego. Przy czym terapia ta powinna być prowadzona na każdym poziomie jaki tego wymaga, przy jednoczesnym całościowym wglądzie zarówno w organizm chorego jak i wszelkie aspekty życia. Celem tych działań ma być postawienie możliwie najbardziej rzeczywistej diagnozy zaistniałego problemu, i w konsekwencji jego usunięcie. Niestety funkcjonowanie świata, w którym obecnie żyjemy opiera się na wszechobecnym bezdusznym generowaniu zysku w obrębie każdego pola działalności człowieka Obecna medycyna zdaniem autora jest sztandarowym przykładem wpisującym się w powyższy schemat. Zaprezentowany w niniejszej pracy przykład terapii Pani Beaty pokazuje, że można inaczej. Takich przykładów jest w naszym otoczeniu coraz więcej i dotyczą one różnych dziedzin życia, nie tylko medycyny. Musimy sobie uświadomić, że to w którą stronę będzie zmierzał świat zależy w znacznej mierze od nas samych. Bo nowy zdrowy ład może być budowany tylko na bazie działań oddolnych realizowanych przez wszystkich i każdego z nas osobno. Wszyscy znający dzieje Naszego Narodu wiedzą, że mamy w tej dziedzinie bardzo duże doświadczenia. W dniu dzisiejszym widać szczególnie wyraźnie,że żadne odgórne nakazy obostrzenia czy procedury nie rozwiązują problemów, a tylko je generują i pogłębiają.

Bibliografia

Książki

1. „ Prawie wszystko o ziołach i ziołolecznictwie”. Mateusz Emanuel Senderski Podkowa Leśna 2017

2. „Apiterapia Leczenie miodem i innymi produktami pszczelimi” Bogdan Kędzia, Elżbieta Hołderna Kędzia Warszawa 2021

3. Kawka A., Jak skutecznie pozbyć się Hashimoto ? [w:]Harmonia. Twoje zdrowie. Twoja odpowiedzialność, Instytut promowania zdrowia 2021,

4. Doświadczenia własne autora

Strony internetowe**

1. www.Poradnikzdrowie.pl

2. www.medonet.pl

Artykuł Dieta i suplementacja przy regeneracji tarczycy na podstawie doświadczeń własnych autorów pochodzi z serwisu TERAPIAZNATURY.

WSTĘP

Pojęcie biosfery planety, na której żyjemy, zostało opisane przez radzieckiego uczonego W. Wiernadskiego w roku 1943. Określił on biosferę jako żywą pokrywę Ziemi. Zasięgowi jej istnienia zostały również nadane ramy. Uczony sprecyzował górną granicą na 20 km nad powierzchnią lądu, a dolną 16 km w jego głąb. Człowiek od zawsze jest integralną częścią tej biosfery. Przez większą część historii żyliśmy w synergii z naturą. Ostatnie kilkadziesiąt lat niestety przyniosły zmiany na tym gruncie. Nasza cywilizacja zeszła z torów wzajemnego współistnienia z naturą wchodząc stopniowo na pole beznamiętnego wykorzystywania szeroko pojętych zasobów ziemi. W ostatnich latach można zauważyć pierwsze niewielkie symptomy odwracania tego trendu. Mają one zazwyczaj charakter oddolnych inicjatyw poszczególnych osób lub niewielkich grup ludzi. Odgórne działania w tym temacie mają zazwyczaj formę ruchów pozorowanych podporządkowanych zupełnie innym grupom wpływów. Stare pisma wielokrotnie informują nas, że człowiek jako nierozerwalny element ziemskiej biosfery składa się również z tych samych elementów, z których składa się natura („Z prochu powstałeś w proch się obrócisz”). W roku 1924 została opisana średnia ilość pierwiastków znajdujących się w tzw. żywej substancji Ziemi – biosferze. Dokonało tego dwóch amerykańskich uczonych F. Clark o G. Washington. Rysują się one następująco:

Współczesne badania prowadzone na tym gruncie potwierdziły w/w badania 99,03 %. dane te zostały przez usystematyzowanie i pogrupowane w siedmiu zbiorach ze względu na zasięg występowania. W pierwszej grupie, znajdują się pierwiastki, których zawartość w biosferze jest większa niż 1 %. Należą do nich: tlen, krzem, aluminium, żelazo, wapń, sód, potas i magnez. Opracowana w ten sposób systematyka obrazuje skład dominujących pierwiastków. Jak zostało zaznaczone wcześniej, ludzie są integralną częścią żywej substancji Ziemi i w skład budulca składającego się na ciało człowieka wchodzą również te same elementy. W tym miejscu można przedstawić słowa Starego Testamentu „Człowiek,– sól Ziemi”.

Krzem

Występowanie krzemu w naturze

Pierwiastkiem, który najczęściej występuje w otaczającej nas naturze są związku krzemu. W zależności zawartości innych substancji śladowych może przyjmować paletę barw zaczynającą się od koloru żółtego, aż po czarny. Dominującą zawartość krzemu można odnaleźć w takich minerałach między innymi jak: kryształ górski, krzemień, ametyst, agat, kwarc dymny. Wewnątrz czarnego krzemienia można często odnaleźć takie składniki, jak muszle, elementy szkieletów. Stąd też uważa się, że jego pochodzenie ma charakter organiczny. Powstawał w zbiornikach wodnych o ciepłej charakterystyce w okresie kredy, czyli około 145 do 66 milionów lat temu. Jego tworzenie towarzyszyło powstawaniu pierwszych form życia, w tym też czasie rodziła się „Żywa substancja Ziemi”. W związku z tym, że czarny krzem dotrwał do naszych czasów w niezmienionej formie, na podstawie jego badań można pozyskać pewien zasób wiedzy dotyczący np. obrazu wody, jaki dominował w prehistorii. Ponad to czarny krzem jest w stanie przekazać współczesnej wodzie pewien zakres informacji w postaci śladowych związków (homeopatyczny) dwutlenku krzemu, co w konsekwencji daje możliwość wspierania za jej pośrednictwem procesów życiowych. Obecnie wodę taką przyjęto nazywać wodą krzemionkową. Osoby zajmujące się badaniem biosfery istot żywych twierdzą, że woda taka zawiera biokatalizatory („organizatory”) posiadające zdolność za pośrednictwem przetwarzania energii świetlnej wielokrotnie zwiększyć szybkość zachodzenia procesów w ciele człowieka, szczególne w jego wodnych roztworach. Nie od rzeczy będzie tu wtrącenie pewnej dygresji mówiącej o tym, iż możliwości w przetwarzaniu energii świetlnej przez związki krzemu doskonale są znane wszystkim użytkownicy ogniw fotowoltaicznych. W środowisku wody krzemowej zachodzi proces budowy pewnej sieci kryształów. Zjawisko to skutkuje eliminowaniem z takiej wody wszelakich patogenów, grzybów i innych związków pochodzenia np. syntetycznego, które są wytrącane tworząc osad na dnie naczynia. Prawidłowo wykonana woda krzemowa jest pod względem wielu parametrów zbliżona do naturalnych płynów międzykomórkowych. Woda krzemowa łączy w sobie wiele parametrów. Przejawia właściwości antybakteryjne, podobne jak woda srebrna, charakteryzuje się czystością porównywalną z wodą pozyskiwaną z lodowców, jej smak i właściwości orzeźwiające są zbliżone do wody źródlanej. W dawnych zawartość krzemu zarówno w wodzie jaki innych środkach spożywanych wykorzystywanych przez ludzi było powszechne, gdyż dostępność tego pierwiastka w Żywej substancji Ziemi była znacznie większa, niż obecnie. Poza tym ludzie preferowali różny od obecnego sposób odżywiania, spożywano znacznie więcej roślin i ziół pochodzących prosto z natury, których zawartość zarówno krzemu, jak i innych minerałów tego pierwiastka była znacznie większa niż obecnie. Ile osób w obecnej dobie jest na tyle świadomych, aby do swojej diety dodawać skrzyp polny, pokrzywę, perz czy tyrczycę piaskową. Woda pochodząca z wodociągów również znacznie odbiega pod względem zawartości pierwiastków od wody źródlanej, która była kiedyś w powszechnym użyciu. Współczesna nauka doskonale zdaje sobie sprawę z roli jaką krzem odgrywa w organizmie człowieka. Już w 1912 r. pochodzący z Niemiec lekarz Quin dowiódł, że rola krzemu jest w zachowaniu prawidłowych funkcji organizmu jest nieoceniana. Między innymi przeprowadził badania, z których wynikało, że związki krzemu skutecznie zapobiegają np. arteriosklerozie. Dwóch Francuskich lekarzy M. Lepger i J Lepger na podstawie autorskich badań potwierdziło w 1957 r. wyżej zaprezentowane wnioski. Z ich badań wynikało, że u osób cierpiących na arteriosklerozę niedobór krzemy był powszechny. Ponad to odpowiednia suplementacja związkami krzemu ma bezpośredni wpływ na odbudowę ścianek naczyń krwionośnych.

Rola krzemu w organizmie człowieka

Współcześnie rola krzemu jaką spełnia w organizmie została potwierdzona na podstawie wielu różnych badań. Stąd też przyjęto go nazywać pierwiastkiem życia. Powszechną wiedzą jest to, że minerał ten ma drogocenny wpływ na stan włosów, paznokci i skóry. Jednakże rola krzemu jest znacznie większa. Stanowi on jeden z podstawowych składników tkanki łącznej odpowiedzialnej za tworzenie naczyń krwionośnych, elementów serca, stawów, kości i ścięgien Ponad to jest aktywnym uczestnikiem procesów związanych z przemianą materii, syntezą kolagenu i elastyny i kwasu hialuronowego. W przypadku kiedy zawartość krzemu we krwi jest zbyt mała automatycznie przekłada się to na jego obecność w ściankach naczyń krwionośnych, co w konsekwencji skutkuje obniżeniem ich elastyczności. Minerał ten w organizmie odpowiada również za komunikację poszczególnych organów z mózgiem niedostatki krzemu skutkują w tym przypadku zakłóceniami w przepływie informacji wewnątrz organizmu. Krzem jak mówią: uczeni z Rosji tacy jak I. Kuzniecow, A. Paniczew, czy Łzardoszwili: „Krzem to atomowa jednostka strukturalna łącząca mózg z ciałem. Gdy krzemu w organizmie jest zbyt mało, praca połączeń jest zakłócona. Rezultatem jest choroba” W przypadku niedostatków tego pierwiastka jego miejsce np. w ściankach naczyń krwionośnych zajmuje wapń, którego nadmierna obecność w układzie krwionośnym może przynieść konsekwencje w postaci zwapnień i zatorów żylnych. Twarde wypustki wapienne na zewnętrznych ściankach naczyń krwionośnych zatrzymują przepływający w krwi cholesterol, co w konsekwencji prowadzi do powstawania zatorów. Z powyższego wynika, że jednym z przyczyn niedoboru krzemu jest zatrzymywanie cholesterolu w naczyniach krwionośnych, przy jednoczesnym ograniczeniu jego przyswajalności, a tym samym uczestnictwa w budowie nowych komórek. Przy prawidłowej obecności krzemu w organizmie cholesterol nadal jest obecny we krwi, ale nie osadza się i nie stwarza niebezpieczeństwa powstawia zatorów, tym samym spełnia rolę do jakiej został powołany w układzie krwionośnym, czyli uczestnictwa w naprawie naczyń krwionośnych. Badania prowadzone między innymi przez M. Woronkowa wskazuję, że rozpoczęcie suplementacji krzemem nawet w trakcie występowania zwapnienia powoduje po jakimś czasie ograniczenie osadzania się cholesterolu. Wielu biochemików propaguję tezę, że stan układu krwionośnego świadczy o rzeczywistym wieku organizmu człowieka. Twierdzą oni również, że krzem uczestniczy w dużej ilości procesów występujących w organizmie, a jego wykorzystanie może być ośmiokrotne, po czym zostaje wydalony. W przypadku, kiedy jego ilość w organizmie przez dłuższy czas nie będzie wystarczająca, procesy starzenia przybierają na sile. Z uwagi na tak szerokie spektrum użytkowania krzemu przez organizm, jego niedobór może objawić się na wielu polach:

• krzem odpowiada za przyswajalność wielu innych pierwiastków, jego niedobór bardzo często „procentuje” ubytkami np. magnezu czy wapnia

  u dzieci niedobór tego pierwiastka objawi się zahamowaniem wzrostu i prawidłowego rozwoju

  częstym objawem niedoboru krzemu jest pogorszenie jakości skóry oraz powstawanie celulitu

  wiele chorób przypisywanych wiekowi jest również spowodowanych niedoborem krzemu są wśród nich np. dolegliwości kostno – stawowe, osteoporoza

  jak zostało zaznaczone powyżej obecność płytek miażdżycowych może być również spowodowane zbyt małą ilością tego pierwiastka

  reumatoidalne zapalenie stawów

  zmniejszenie odporności, osłabienie naczyń krwionośnych objawiające się np. krwotokami z nosa, pękaniem naczynek krwionośnych nazywanych potocznie pajączkami, intensywne i bolesne miesiączki

  u osób prowadzących prowadzących aktywny styl życia, niedobór krzemu może skutkować obniżeniem możliwości regeneracyjnych organizmu oraz spadkiem ogólnie pojętej kondycji

  zwiększone wydzielane potu szczególnie ze stóp, któremu towarzyszy nieprzyjemny zapach

  jedną z częściej spotykanych objawów niedoboru krzemu jest zły stan włosów, zbyt ( szybkie ich siwienie ), paznokci czy łupież

  częste odczuwanie zimna szczególnie stóp i dłoni

  łuszczyca, wraz łuszczycowym zapaleniem stawów

  z uwagi na dużą rolę, jaką spełnia krzem w prawidłowym funkcjonowaniu układu nerwowego, jego niedobór może skutkować niestabilności emocjonalną, jak i zaburzeniami psychicznymi

Jednakże najgroźniejszymi skutkami niedoboru krzemu są dolegliwości naczyń krwionośnych, które przyjęto nazywać arteriosklerozą ( porażenie tętnic średniego i dużego rozmiaru), które mogą skończyć się dusznicą bolesną, kardioskleroza (miażdżyca naczyń sercowych ), zawałem mięśnia sercowego czy wylewem. Jak zostało to wcześniej zaznaczone dopóki w ściankach naczyń krwionośnych jest odpowiednia ilość krzemu, nie będą tam się odkładać związki lipidów (tłuszcze, woski, sterole). Jeżeli mamy do czynienie z długotrwałym stosowaniem żywności pochodzenia przemysłowego, która nie zawiera dobrze przyswajalnego krzemu, efekty w postaci arteriosklerozy z pewnością pojawią się prędzej czy później.

Czynniki ograniczające ilość krzemu w organizmie

Nawet, kiedy żywność, którą stosujemy zawiera związki krzemu bywa, ze istnieją przyczyny ograniczające jego ilość w ustroju człowieka. Elementami, które najbardziej aktywnie konsumują „pierwiastek życia” są różnego rodzaju pasożyty, grzyby. Często się zdarza, że robaki i grzyby są obecne w wielu tkankach organizmu. Do pasożytów posiadających duże zapotrzebowanie na krzem należą poza grzybami i niektórymi bakteriami tasiemce, nicienie i przywry. Krzem jest potrzebny w/w pasożytom do prawidłowego rozwoju ich potomstwa. Poprzez bardzo duże zapotrzebowanie na krzem pasożyty bardzo znacząco ograniczają jego ilość w organizmie żywiciela. Pod ich wpływem jako pierwsza ulega istotnemu upośledzeniu zdolność komunikacji pomiędzy poszczególnymi częściami ciała, a mózgiem. Taki stan po krótkim czasie będzie skutkować całkowitą utratą harmonii organizmu. Nasycenie organizmu człowieka w pasożyty może być na tyle duże, że jego funkcjonowanie stanie się bardzo trudne i w skrajnej sytuacji skończy się śmiercią żywiciela. Statystycznie organem, który jest zaatakowany jako pierwszy staje się wątroba. Najczęściej występującymi pasożytami zasiedlającymi wątrobę są lamblia, przywra kocia, tęgoryjec dwunastnicy i kilka innych. Ich obecność w wątrobie skutkuje niszczeniem tkanek odpowiadających za oczyszczanie krwi poprzez wgryzanie się w nie i zaślepianie naczyń filtrujących. Ponad to skutecznie zatruwają krew swoimi toksycznymi odchodami. Skutkuje to tym, ze krew staje się nośnikiem trucizn trafiających między innymi do mózgu, co może skutkować np. epilepsją. Z wątroby larwy pasożytów za pośrednictwem układu krwionośnego są w stanie zakazić znaczną część organizmu. Właśnie larwy dla swojego prawidłowego rozwoju potrzebuję duże ilości krzemu, który jest przez nie pozyskiwany z krwi, limfy i plazmy. Skutecznym sposobem oczyszczania wątroby z pasożytów jest stosowanie dehelmintyków ( np. piołun, wrotycz, kora dębu, kora kruszyny). Ich używanie daje dobre skutki w postaci likwidacji pasożytów w wątrobie już po 4 – 5 dniach stosowania. W konsekwencji tego martwe pasożyty są wydalane, filtrowanie krwi staje się wielokrotnie skuteczniejsze. Skutkuje to przywróceniem komunikacji pomiędzy mózgiem, a resztą organizmu, poprawia się stan naczyń krwionośnych i funkcjonowania systemu immunologicznego czego następstwem jest samoistna likwidacja reszty drobnych pasożytów, czy wirusów odpowiedzialne za zapalenie wątroby czy np. toksoplazmy ( rodzaj pierwotniaka). Możliwości obronne organizmu człowiek, zakażonego różnego rodzaju pasożytami są bardzo ograniczone, dlatego pozbycie się ich powinno być pierwszym krokiem wielu innych terapiach. Układ krwionośny oczyszczony z groźnych pasożytów powinien sam poradzić sobie z likwidacją tych mniejszych, a poziom krzemu przy założeniu, że osoba podlegająca kuracji odżywia się właściwie, szybko wróci do normy. Należy podkreślić, iż zauważono pewną zależność, iż zawał i wylew z reguły dotykają tych osób, u których zawartość krzemu wynosi około 1,2 jednostki umownej, gdzie u osób zdrowych poziom tego pierwiastka wynosi średnio nie mniej niż 4,7 jednostki umownej. Innym schorzeniem, które można związać z niedostatkiem krzemu jest cukrzyca. U osób cierpiących na tę dolegliwość zawartość pierwiastka oscyluje na poziomie nie większym niż około 1,4 jednostki umownej. Ludzie, którzy chorują na wirusowe zapalenie wątroby mają zawartość krzemu na poziomie nie przekraczającym 1,6 jednostki umownej. Nowotwory zazwyczaj zaczynają się rozwijać, kiedy krzem jest poniżej 1,3 jednostki umownej. Chorób, których występowanie związane jest między innymi z poważnym niedoborem krzemu jest znacznie więcej. Większość ludzi wychodzi z założenie, że zachowanie odpowiedniej higieny dotyczy tylko zewnętrznych części organizmu. Jak pokazują wyżej zaprezentowane przykłady stwierdzenie to jest błędne. Systematyczne dbanie o „porządek” wewnątrz naszego ustroju jest równie istotny, a nawet ważniejszy od zachowania zewnętrznej czystości. Krzem ze względu na unikalne właściwości fizyko-chemiczne jest w stanie budować aktywne elektromagnetycznie formy, których możliwości skutkują przyciąganiem do siebie i w konsekwencji zbieraniem zarówno wirusów, jak i innych drobnoustrojów, które nie występują naturalnie w ustroju człowieka. Z powyższego stwierdzenia można wysnuć wniosek, że jeżeli w organizmie zawartość krzemu jest właściwa, rozwój między innymi chorób takich jak np. zapalenie wątroby, reumatyzm, grypa i wiele innych byłoby niemożliwe. Kolejną dolegliwością, która raczej nie miałaby szans się rozwinąć przy dostatecznej ilości krzemu w organizmie są mikotoksyny i mikozy. Są one przyczyną choroby mogącej zaatakować wszystkich, bez względu na wiek. Powstają za sprawą obecności niewielkich grzybów, których obecność często jest związana z czynnikami cywilizacyjnymi, w tym złym sposobem odżywiania. Jednym z powszechniej występujących rodzajów tych grzybów jest Candida. Jest to grzyb, który bardzo często zasiedla elementy układu trawiennego takie jak jelita. Przyjmuje się, ze nosicielami tego grzyba jest około 80 % populacji. Grzyb ten nie daje oznak chorobowych jeżeli jego nosiciel jest w dobrej kondycji ze sprawnym układem odpornościowym. W przypadku, kiedy układ immunologiczny jest nadwyrężony i jego sprawność zmniejsza się candida zaczyna się rozmnażać w sposób niekontrolowany, co skutkuje stanem chorobowym o nazwie kandydoza. Atak tej choroby skierowany jest główne na układ moczowy, trawienny, górne drogi oddechowe. Jednakże w drastycznych przypadkach może zaatakować inne organy, a nawet doprowadzić do rozprzestrzenienia się żywych grzybów we krwi, stan ten nosi nazwą fungemii. Roztwory krzemu ze względu na swoje wyżej zaprezentowane właściwości wchodzą z grzybami w pewien rodzaj reakcji tworzącej tzw. związki kompleksowe, które w konsekwencji skutkują wyprowadzeniem grzybów z organizmu. Należy zauważyć, że inne naturalnie występując składniki flory jelitowej takie jak np. pałeczki kwasu mlekowego nie wchodzą w reakcję z krzemem i zostają na swoim miejscu. Farmakologiczne terapie ukierunkowane na grzyby układu pokarmowego nie potrafią działać tak selektywnie, jak krzem. Ich działanie poza grzybami dewastuje również florą jelitową, co w konsekwencji może spowodować wiele stanów chorobowych. Niestety pierwszy etap upośledzania równowagi jelitowej flory bakteryjnej bardzo często jest generowany już tuż po narodzinach małego człowieka. Przyczyny tego stanu to odłączenie dziecka od matki i umieszczenie go w innym sterylnym pomieszczeniu. Zbyt krótkie karmienie piersią i zastąpienie pokarmu matki przez przemysłowe produkty pozyskiwane z mleka krowiego, koziego, czy kobylego. Bardzo często zdarza się, że stosowanie tych wyrobów skutkuje infekcjami o charakterze ropnym. Poza tym, że natura nie stworzyła ich dla karmienia ludzkiego potomstwa to praktycznie zawsze w ich składzie można znaleźć radionuklidy, pestycydy, herbicydy, antybiotyki inne składniki środków ochrony roślin . Wszystko to sprawia, że już na etapie niemowlęcym układ trawienny człowieka jest „ubogacany” różnymi składnikami, których nigdy tam nie powinno być. Zawsze powinno się mieć na uwadze, że zarówno kobiety brzemienne, matki karmiący jak i dzieci mają bardzo duże zapotrzebowanie na żywność bogatą w krzem. U dzieci ze względu na to, że ich organizm się rozwija zapotrzebowanie na pierwiastek życia jest wielokrotnie większe niż u dorosłych. Jak zostało to już zaznaczone w niniejszej pracy wiele badań wskazuje, że krzem jest nieodzownym elementem dla przyswojenia około siedemdziesięciu różnych pierwiastków. Brak dostatecznej ilości krzemu stanowi prostą drogę do anemii, osteomalacji ( zmiana struktury kości powodująca ich zmiękczanie), nazbyt intensywne wypadanie włosów i wiele innych dolegliwości. Współzależność wapń – krzem w ciele człowieka

Wapń w naszym organizmie jest zasadniczym związkiem budującym twarde konfiguracje kości i stawów. Krzem natomiast jest istotnym związkiem elementów miękkich, takich jak np. wiązadła, ścięgna, tkanki, elementy układu krwionośnego, elementy układu trawiennego mazi stawowej okostnej i wielu innych. Najwrażliwszymi elementami, które wymagają krzemu są wszelkiego rodzaju zastawki, jak i inne miękkie i elastyczne elementy ruchome. Dla sprawnej komunikacji z mózgiem w/w elementów natura stworzyła pierwiastek o nazwie german (ekakrzem). Innymi częściami naszego ciała, które wykazuję bardzo duże zapotrzebowanie na krzem są paznokcie, włosy i nasza wierzchnia warstwa czyli skóra. Praktycznie przy każdej dolegliwość tychże organów można zaobserwować niedostatek krzemu. W przypadku, kiedy w ciele człowieka występuje poważny deficyt krzemu, wapń podobnie jak wiele innych pierwiastków nie zostanie przyswojony. Jak to zostało zaznaczone na początku niniejszej pracy w biosferze Ziemi znajduję się aż 29,5 % krzemu. Jest on obecny w piasku, glinie, wodzie, wielu roślinach. Ziemia uprawna pozbawiona właściwej ilości krzemu staje się jałowa, pozbawiona możliwości rodzenia plonów. Dzieje się w związku z niemożnością akumulowania przez glebę energii i słonecznej i dostarczania jej roślinom w pierwszej fazie wzrostu. Znakomita większość współczesnych specjalistów żywieniowych, lekarzy, jak i ludzi posiadających wiedzę ze źródeł związanych z głównym nurtem nauki bardzo dużą wagę przykłada do nieodzownej obecności w naszym organizmie wapnia. Wracając do nauk chemicznych możemy zauważyć, że w grupie aktywności elektrochemicznej pierwiastków, wapń wykazuje większy potencjał od krzemu. Skutkuje to tym, że jeżeli w organizmie zaznacza się niedostatek krzemu, wapń wypełnia pozostawione po nim wolne luki. Schemat ten jest odzwierciedlony np. w przypadku omówionej powyżej arteriosklerozy. Jeżeli podstawowy budulec twardych struktur, jakim jest wapń, będzie wypełniał luki w tkankach miękkich i z założenia elastycznych, to organy te będą tracić swoje naturalne właściwości. Będą one wbrew swojemu przeznaczeniu twarde i sztywne. Z begiem czasu stan ten będzie skutkował różnymi dolegliwościami takimi jak np. atonia jelit, osteochondroza, poliartretyzm, zwapnienie zastawek serca wymieniana wcześniej arterioskleroza, jak i wiele innych. Podsumowując, niedobór krzemu będzie skutkował między innymi wyżej wymienionymi dolegliwościami, a prawdopodobne ich leczenie jak pokazuje życie skupi się na zmniejszanie objawów lub skomplikowanych i drogich terapiach, nie zauważając przy tym, że rozwiązanie problemu jest tak naprawdę proste. Poza wapniem naturalnym adwersarzem dla krzemu istnieją jeszcze inne pierwiastki, które ze względu na swoją aktywność zachowują się podobnie. Jednym z nich jest stront. Jest to pierwiastek z grupy tzw radionuklidów. Pod tą nazwą kryją się izotopy promieniotwórcze inaczej pewne pierwiastki, w których jądra atomów charakteryzuję się niestabilnością, przez co ulegają przemianie promieniotwórczej. Konsekwencją tej przemiany jest powstanie innych jąder atomowych, gdzie generowane są cząstki elementarne, czemu towarzyszy uwalnianie się energii, najczęściej w postaci promieniowania gamma. Niestety z uwagi na tzw. rozwój cywilizacyjny w żywności można również znaleźć wiele radionuklidów. Produktem spożywczym w składzie, którego znajduje się najwięcej pierwiastków promieniotwórczych jest mleko. To w tym produkcie dietetycy – radiolodzy dopatrują się potencjalnego niebezpieczeństwa. Wśród tychże pierwiastków na pierwsze miejsce wysuwa się stront. W obecnych czasach znalezienie na ziemi miejsca wolnego od pierwiastków promieniotwórczych jest bardzo trudne. Stąd też można je odnaleźć również na polach uprawnych, gdzie rosną rośliny wykorzystywane do produkcji paszy dla zwierząt. Zwierzęta wchłaniają radionuklidy wraz z karmą, a następnie wydalają je za pośrednictwem np. mleka. Z mleka i produktów mleko pochodnych jest już prosta droga do organizmu człowieka. Radionuklidy pozyskiwane przez człowieka za pośrednictwem roślin są z organizmu wydalane razem z produktami przemiany materii pochodzącymi z tychże roślin. Wydalanie pierwiastków radioaktywnych pochodzących z mleka jest już znacznie trudniejsze. Pozyskiwany za pośrednictwem zarówno mleka, jak i innych produktów mleczarskich stront przejawia bardzo wysoką aktywność. Po jego zaaplikowaniu do ustroju człowieka w trybie natychmiastowym aktywizują się procesy wypierania zastępowania tak krzemu jak i innych pierwiastków o mniejszej aktywności. W miejsce w wyrugowanego krzemu bardzo często pojawia się wapń, którego obecność w miejscach, w których nie powinien występować jak zostało to wcześniej zaznaczone, skutkuje wieloma stanami chorobowymi. Jako jeden z przykładów zgubnego oddziaływania strontu na organizm jest choroba doliny Urow. Zaobserwowanym skutkiem tej dolegliwości były deformacje stawów i kości połączone i ich zwiększoną łamliwością. Jak się okazało powodem takie stanu rzeczy była eksploatacja pewnych złóż bogatych w stront leżących w górnej części rzeki przepływającej następnie przez miasto Urow. Stront po jakimś czasie zostaje wydalony z organizmu , ale do tego czasu potrafi wyrządzić dużo szkód w układzie kostnym. Rosyjscy naukowcy parafrazując porównują rzeki mleka i produktów mlecznych przepływające przez organizmy człowieka do rzeki przepływającej przez Urow znajdujące się na Zabajkalu. Statystyczny współczesny człowiek nie jest świadomy roli jaką odgrywa krzem w organizmie. W pozyskaniu informacji na ten temat raczej nie pomagają źródła głównego nurtu, które na pierwszym planie stawiają inne pierwiastki. Procesy technologiczne towarzyszące produkcji przemysłowej żywności ukierunkowane zostały między innymi na pozbywanie się tzw. balastu. Do którego można zaliczyć np. łupiny ziaren czy łuski będące w normalnych warunkach doskonały dostawca krzemu. Jako przykład można tu podać pozyskiwaną z pszenicy kaszę mannę dokładnie oczyszczaną ze swojej krzemowej osłony. Jest to przecież tradycyjny pokarm skierowany do dzieci. W tejże kaszy pozbawionej otoczki praktycznie krzem nie występuje. Gotując ją z mlekiem uruchamia się dalsze procesy zmierzające do zubożenia organizmu małego człowieka z krzemu, zastępując go wapniem. Pewne grona naukowców podtrzymują tezę, że dzieci dopóki nie są przyzwyczajone do jedzenia produktów mlecznych, starają się przed nimi chronić, a spożywanie przez nie dużej ilości tychże wyrobów z wyłączeniem mleka matki, w późniejszym czasie staje się powodem rozlicznych dolegliwości. Pierwsze wzmianki o takim oddziaływaniu produktów mlecznych na organizm człowieka zaczęły się pojawiać już w latach pięćdziesiątych poprzedniego wieku. Jednakże ze względu na tradycję oraz narastającą propagandę ośrodków przemysłowych kolportowaną za pomocą kolorowych reklam opinie te nie znalazły większego posłuchu. Wiele badań wskazuje na to, że mniej więcej od lat osiemdziesiątych statystycznie każde młodsze pokolenie jest słabsze i bardziej podatne na choroby od swoich rodziców. Z pewnością przyczyna takiego stanu rzeczy nie jest jednorodna. Jednakże, coraz bardziej rozpowszechniana sprzedaż wysoko słodzonych produktów mlecznych, może być jedną z ważniejszych przyczyn takiego stanu rzeczy. Hasło „pij mleko będziesz zdrowszy” nie koniecznie musi być do końca prawdziwe. Statystyki pokazuję, że zawartość krzemu u współczesnych dzieci sięgają pięćdziesięciu procent. Procesy tworzenia tkanek miękkich, ścięgien, szeroko pojętej tkanki łącznej czy elementów układu krwionośnego jest podczas wzrostu szczególnie istotny, ale kiedy nie mamy w dostatecznej ilości ich głównego budulca, to się upośledza. Od początku lat dziewięćdziesiątych odnotowany został zmasowany wysyp słodkich produktów mlecznych skierowanych głównie do dzieci i młodzieży. Mniej więcej od tego też okresu odnotowane zostało wśród młodych ludzi zwiększenie różnego rodzaju dolegliwości. Nie ma jednoznacznych badań stwierdzających, że to produkty mleczne są za to odpowiedzialne, jednakże zaprezentowane powyżej fakty, jak i zbieżność czasowa, mogą dawać dużo do myślenia. W dzisiejszej dobie pomimo stosowania wielu opracowanych naukowo wytycznych dotyczących różnego rodzaju diet, niedobór krzemu jest powszechny, a skutki tego dostrzegalne u wielu ludzi z akcentem położonym przede wszystkim na dzieci i młodzież. U których to powszechne stały się dolegliwości układu limfatycznego, skóry, stawów kości i wiele innych.

Pozyskiwanie krzemu dla organizmu Pomimo tego, że krzem w biosferze Ziemi jest drugim pod względem wielkości występowania, jego zawartość to 25,75 %. nie jest obecny w stanie wolnym. Stąd dla uzupełnienia niedoborów tego pierwiastka w organizmie człowieka dietę należy wzbogacać w różnego zawierające go produkty. W zależności od jego poziomu w ciele można to robić za pośrednictwem produktów żywnościowych lub w przypadku większych niedoborów stosując suplementację. Dla szybszego uzupełnienia niedoborów tego pierwiastka można , stosować:

• białą glinkę kaolinową. Zaliczana jest ona do glinek jadalnych. Wielkość jej ziaren zazwyczaj nie przekracza 2 mm. Może charakteryzować się różnymi kolorami od białego poprzez lekko różowy, aż do błękitnego. Glinka wydobywana jest z głębokości co najmniej 7, 9 m pod powierzchnią gruntu. Wydobywanie tego minerału zostało zapoczątkowane w Chinach. Jej zawartość krzemu opiera się o nieorganiczne związki tego pierwiastka nazywane kaolinami. Związki te po dostaniu się do układu pokarmowego szybko przeistaczają się w organiczne. Sprawia to jeden z enzymów żołądkowych, jelita cienkiego, dwunastnicy o nazwie silikaza. Poza dostarczaniem do organizmu bezcennego krzemu, glinka jest bogata w wiele innych wartościowych substancji między innymi: wiele mikroelementów i soli mineralnych oddziaływających na skórę odżywiając, regenerując wspomagając likwidację stanów zapalnych, działając antyseptycznie. Jej oddziaływanie wewnętrzne to przede wszystkim ze względu na duże właściwości absorpcyjne, skutecznie wiąże toksyny i pomaga w ich usuwaniu. Ponadto jest bardzo popularnym produktem używanym w przemyśle kosmetycznym. Inną zaletą używania glinki kaolinowej jest możliwość pozbycia się za jej pośrednictwem różnego rodzaju pasożytów. Stosowanie glinki skutkuje zazwyczaj dość szybkim uzupełnieniem niedoborów krzemu, do poziomu około 4,7 jednostek umownych trwa to około tygodnia. Stosowanie glinki jest bardzo dobrym uzupełnieniem oczyszczania wątroby powodującym rozpuszczanie twardszych złogów w drogach żółciowych, gdzie również za jej pośrednictwem dokonywana jest absorpcja pozostałej żółci.

  Stosownie wielu roślin i ziaren bogatych w błonnik. Wśród roślin najobfitsze złoża krzemu możemy znaleźć w bambusie. Ziela takie jak oczywiście skrzyp polny, poza tym pokrzywa, rdest ptasi, podbiał. Jeżeli weźmiemy pod uwagę skrzyp polny to należy zauważyć, że zawiera on pewien enzym nazywany tiaminazą. Wpływa on neutralizująco na witaminę B1. Stąd też osoby systematycznie używające skrzypu polnego powinny zadbać o stanie tej witaminy suplementując się. Dla zrobienia odwaru ze skrzypu należy 50 – 60 g ziela umieścić w garnku, zalać wodą, następnie gotować, aż do wrzenia. Uzyskany odwar odstawić na 2-3 godziny,następnie stosować do picia, a nawet przygotowywania innych posiłków. Poza wyżej wymienionymi krzem znajduje się również w skórce owoców i warzyw, ponadto w fasoli, soczewicy i ziemniakach, bananach, mango, ananasie, suszonych owocach. Co ciekawe bogate w krzem jest również naturalne piwo jęczmienne.

  Wody mineralne takie jak Jan, Żuber, Słotwinka, Cisowianka, Nałęczowianka, jak i Kryniczanka.

  Bardzo skuteczną metodą pozyskiwania krzemu dla organizmu człowieka jest spożywanie wody krzemowej. Do jej wykonania należy najlepiej użyć czarnego krzemienia, a dokładnie jego drobnych łupków. Krzemień należy włożyć do naczynia o nieprzezroczystych ściankach, następnie zalać wodą o temperaturze pokojowej. W zależności od celu sporządzania wody kwarcowej należy ją odstawić na różne okresy. Dla przygotowania wody przeznaczonej do picia, posiłków czy lewatywy odstawiamy ją na dwa dni. Jeżeli chcemy użyć wody dla celów leczniczych odstawiamy ją na okres od pięciu do siedmiu dni. Krzemień można używać wielokrotnie, jednakże przed każdym zalaniem należy go przemyć. Do celów spożywczych nie należy używać wody, która znajduję się do 3-4 cm od dna naczynia, gdyż tam będą znajdowały się rożnego rodzaju osady wytrącone z wody. Poza bezpośrednim spożyciem wodę krzemową można spożytkować między innym dla mycia się, wykonywania kompresów czy płukania gardła. Woda krzemowa zmagazynowana w ciemnym zakrytym naczyniu może być przechowywana przez długi okres. Wywary i odwary z ziół sporządzane na wodzie krzemowej wykazują większą skuteczność niż wykonane w sposób tradycyjny.

   

Czarny krzemień sam w sobie wykazuje również wiele pozytywnych oddziaływań na organizm. Przyłożony do rany przyspiesza jej gojenie jednocześnie powstrzymując krwawienie. Bardzo pozytywne skutki dla ciała można uzyskać zażywając kąpieli w wodach, do których przyległe są plaże bogate w czarny krzemień . Zawartość krzemu w przeciętnej wodzie pitnej nie przekracza 2 mg/l, jest to wielkość marginalna nie mająca żadnego wpływu na poziom tego pierwiastka w organizmie. Z drugiej strony przy pewnych warunkach wypłukuje krzem z organizmu. Przygotowanie wody przy użyciu łupków krzemieniowych będzie skutkowało znacznym polepszeniem jej jakości. Po dwóch dobach zawartość w niej krzemu powinna wynosić już 7-10 mg/l, po tygodnia nasycenie wody krzemem powinno już oscylować około 23-25 mg/l.

ZAKOŃCZENIE

Jak mówią chińscy mędrcy, jedyną pewną rzeczą na ziemi jest zmiana. Istnieje wiele naturalnych czynników sprawiających, że warunki życia na ziemi sukcesywnie ulegają zmianie. Jako przykład można tu podać ruch precesyjny Ziemi. Większość z nich daje o sobie znać cyklicznie w stałych odstępach czasu. Niestety cykle te zazwyczaj wielokrotnie przekraczają długość życia człowieka dlatego też trudno jest je nam zidentyfikować. Czytając stare kroniki możemy dowiedzieć się np. tego, że w okresie nazywanym średniowieczem, na terenie zajmowanym zarówno dzisiaj, jak i kiedyś przez nas było „zagłębie” upraw winorośli i oliwek. Obecna panująca cywilizacja dostarcza nam wielu czynników mających „poprawić” komfort naszego życia. Jednakże większość z nich w dalszej perspektywie czasu ma skutek dokładnie odwrotny od deklarowanego. Przemysłowa – martwa żywność jest relatywnie tania i na razie łatwo dostępna, jednakże jej spożywanie przynosi fatalne efekty dla naszego szeroko pojętego zdrowia. Skutki stosowanie tejże żywności objawiające się w postaci wielu dolegliwości, z których znaczna część ma charakter przewlekły są „leczone” przez tzw. medycynę akademicką. Ta z kolei, opiera się o działalność firm farmaceutycznych produkujących tzw. lekarstwa. Łatwo zauważyć, iż rzeczone firmy bardzo często mają tych samych właścicieli, co producenci przemysłowej żywności. Rysuje się pewna zależność, z której wnioski powinien wyciągnąć każdy z nas. Większość z ludzi zamieszkujących tzw. kraje wysoko rozwinięte żyje w środowiskach miejskich. Tam z kolei pojawia się problem np. deficytu wolnego czasu, czystego powietrza, kontaktu z naturą czy aktywności ruchowej tak niezbędnej dla utrzymania dobrego stanu zdrowia. „Szczodrze ubogacona” w np. chlor, czy fluor, wado spożywcza pozbawiona np. krzemu, jest dostarczana bezpośredni do domów. Większość osób uważa wyżej wymienione czynnika za dobrodziejstwo cywilizacyjne. Jednak czy na pewno tak jest? Wysyp w ostatnich latach chorób układu krążenia, nowotworów jak i innych na podłożu autoimmunologicznym, cukrzyc, depresji i wielu innych, skutkujących niejednokrotnie śmiercią, świadczy o czymś zupełnie odwrotnym. Naturalne środowisko oparte o bezustanne przemiany energetyczne pokazuje nam, że ogólnie przejęte bagatelizowanie roli, jaką spełnia krzem w naszym organizmie jest, miejmy nadzieję, tylko błędnym założeniem, a nie świadomym działaniem mającym przynosić wymierne efekty. Jeżeli skupimy się trochę bardziej na zrozumieniu sił „przy – rody” sprawiających , że wszystko wokół nas żyje w ustalonym porządku, będzie nam łatwiej ten otaczający nas świat zrozumieć i z nim współistnieć. Wielu alternatywnych badaczy czy astrologów uważa, że stoimy przed kolejnym dopełnieniem pewnego cyklu mogącym nieść za sobą bardzo wymierne zmiany w naszym życiu. Miejmy nadzieję, że przywrócą one rozwój człowieka na właściwe tory.

Maciej Kaja

Bibliografia

Książki

1. Fiedoruk Ł. Mazik M. Pastwa M., Atlas ziół Bielsko Biała 2019

   Senderski M.E, Prawie wszystko o ziołach i ziołolecznictwie, Podkowa Leśna 2017

   Siemionowa N. Szkoła Zdrowia. Uwolnij się od pasożytów i żyj bez nich warszawa 2014

Strony internetowe**

1. www.medonet.pl

   www.zycierolnika.pl www.orientana.pl

Artykuł Krzem w życiu człowieka pochodzi z serwisu TERAPIAZNATURY.